Synopsis

In dit artikel wordt de uitzonderlijke behandeling van de huidige Oekraïense migratie gecontextualiseerd aan de hand van een analyse van de Europese en interne instrumenten die ten grondslag liggen aan het verlenen van tijdelijke bescherming aan Oekraïners. Voor de geïnformeerde lezer wordt een diepgaande juridische analyse van de Europese wetgeving en jurisprudentie geboden om de Europese dubbelzinnigheid te belichten die door het beheer van de migratiestromen in twee fasen ontstaat.

1. Inleiding: presentatie van de tijdelijke bescherming die aan Oekraïners wordt verleend en de dubbelzinnigheden die daarbij aan het licht komen

Hoewel het ethische plaatje voorbeeldig lijkt wat betreft de eerbiediging van de grondrechten voor ontheemde Oekraïners, komen de symptomen van Europese schizofrenie aan het licht in één simpel feit: de tijdelijke bescherming wordt voor het eerst in werking gesteld ten gunste van Oekraïners, bijna 20 jaar nadat zij in Richtlijn 2001/55/EG van de Raad van de EU werd verankerd. Twintig jaar geheugenverlies? De Europese dubbelzinnigheid, die zowel in de teksten als in de jurisprudentie tot uiting komt, kan op twee complementaire manieren worden vastgesteld.

In de eerste plaats blijkt uit de analyse van de Europese rechtsinstrumenten dat de massale toestroom van ontheemden die door de Raad moet worden vastgesteld om tijdelijke bescherming te kunnen verlenen, alleen rekening houdt met migratie die legaal plaatsvindt. Dit is echter geenszins representatief voor de realiteit van de hedendaagse migratiestromen.

Ten tweede staat het beheer van de Oekraïense migratie in schril contrast met de behandeling van Syriërs na het arrest van het Europees Hof van Justitie van 7 maart 2017 in de context van het aanhoudende gewapende conflict sinds juli 2011. Voor deze personen wordt het humanitair visum – een visum voor kort verblijf met een maximale geldigheidsduur van 90 dagen – geweigerd, omdat zij voornemens zijn een verzoek om internationale bescherming in te dienen, wat duidt op een verblijf in de EU dat de geldigheidsduur van het aangevraagde visum overschrijdt. Gezien de uitlegging die het Hof in de Syrische visumzaak heeft gegeven, roept de visumvrijstelling (met name voor visa voor kort verblijf) die momenteel aan Oekraïense voortvluchtigen wordt verleend, vragen op.

Concluderend kan worden gesteld dat het beheer van de Oekraïense migratie uiteraard niet moet worden herzien in de schaduw van versterkte migratiebehandelingen en -controles, die het respect voor de menselijke waardigheid van de verbannen bevolkingsgroepen niet garanderen, maar integendeel synoniem moet zijn met een voorbeeldfunctie ten aanzien van de huidige en toekomstige migratiestromen.

Om verder te gaan, wordt nu een juridische analyse voorgesteld van de rechtsinstrumenten die ten grondslag liggen aan het verlenen van tijdelijke bescherming en van de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de EU inzake Syrische visa.

2. Analyse van Europese en interne instrumenten: schizofreniesymptomen in watermerken

EU-Richtlijn 2001/55/EG van de Raad van 20 juli 2001[note], aangenomen in de context van het conflict in het voormalige Joegoslavië, voorziet in tijdelijke bescherming in geval van massale toestroom van ontheemden. Op 4 maart 2022 werd het voor het eerst in zijn geschiedenis geactiveerd voor Oekraïense onderdanen[note]. Om overbelasting van de asielautoriteiten in de context van het conflict in Oekraïne te voorkomen, is de richtlijn ten uitvoer gelegd bij Uitvoeringsbesluit 2022/382[note] van de Raad, waarin werd vastgesteld dat er sprake was van een massale toestroom van mensen uit Oekraïne. Volgens het besluit van de Raad tot uitvoering van de richtlijn rechtvaardigt de massale toestroom van ontheemden dat aan de Oekraïners die sinds 24 februari 2022 ontheemd zijn, door middel van een snelle en vereenvoudigde procedure onmiddellijke en tijdelijke bescherming op het grondgebied van de lidstaten wordt verleend, die geldig is voor een periode van één jaar, van 4 maart 2022 tot en met 4 maart 2023, automatisch verlengbaar met twee perioden van zes maanden, ervan uitgaande dat de omstandigheden van het conflict in Oekraïne blijven voortbestaan, en bij besluit van de Raad verlengbaar met een derde jaar indien er nog steeds redenen zijn om de bescherming te handhaven.

De waarborgen die zijn verbonden aan de uitzonderlijke procedure die tijdelijke bescherming garandeert en de grondrechten die aan het statuut van deze bescherming zijn verbonden, zijn vastgelegd in het Europees instrument van 2011, dat binnen de vereiste termijn in Belgisch recht is omgezet. De tijdelijke beschermingsstatus garandeert dus onbeperkte toegang tot de arbeidsmarkt op het grondgebied van de lidstaten, toegang tot passende huisvesting of de middelen om huisvesting te verkrijgen, de nodige sociale en medische ondersteuning en toegang tot het onderwijsstelsel, zonder dat de toegang tot de asielprocedure, die momenteel is opgeschort, in gevaar komt.

De toepassing van het besluit van de Europese Raad in het Belgische recht is getrouw aan de geest van de richtlijn die het ondersteunt. Zoals blijkt uit de informatienota van de Unie van Steden en Gemeenten van Wallonië in het kader van de begeleiding van de Oekraïners van 13 april 2022[note]De menselijke waardigheid wordt over de hele linie gegarandeerd: van administratieve vereenvoudiging tot de onmiddellijkheid van de procedure voor het toekennen van bescherming, van gemakkelijke toegang tot informatie tot gratis openbaar vervoer, van het toekennen van sociale bijstand tot onbeperkte toegang tot de arbeidsmarkt, van integratiesteun tot werkgelegenheids- en voedselhulp. De daadwerkelijke toegang tot het onderwijs en de situatie van niet-begeleide minderjarige vreemdelingen worden evenmin vergeten, evenmin als de toekenning van kinderbijslag en geboortepremies (alleen in Wallonië). De toegang tot huisvesting wordt vergemakkelijkt door het sluiten van onzekere huurcontracten op Dit in tegenstelling tot het feit dat solidariteit met de zogenaamde illegale migratie als gevolg van het ontbreken van legale kanalen om Europa binnen te komen, in België nog steeds strafbaar is[note].

De Oekraïense situatie, waarvan de migratieroute wettelijk wordt ondersteund door het voordeel van visumvrijstelling, wordt als uitzonderlijk omschreven door de EU, die het zenden van transporten naar de Oekraïense grenzen aanmoedigt. Op zijn website drukt de Dienst Vreemdelingenzaken zich merkwaardig genoeg uit in termen van « welwillendheid » jegens Oekraïners. Buiten onze landsgrenzen heeft de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor Vluchtelingen zich verheugd getoond over de steun die veel lidstaten hebben betuigd voor de activering van de richtlijn[note], is solidariteit met het Oekraïense volk binnen de Unie noodzakelijk.

Terwijl de Europese instrumenten de neiging hebben de grondrechten van de Oekraïeners te waarborgen, komen de voorzorgsmaatregelen die zijn getroffen om de massale toestroom te beperken, aan het licht in het contrasterende licht van een zorgvuldige lezing van de wettelijke bepalingen. Indien, zoals in de richtlijn is bepaald, het verlenen van tijdelijke bescherming wordt gerechtvaardigd door de vaststelling van een massale toestroom van ontheemden, zijn in de Europese wet geen criteria vastgesteld om het bestaan van een dergelijke toestroom op voldoende duidelijke, nauwkeurige en voorzienbare wijze vast te stellen.

Artikel 5 van de richtlijn lijkt de mogelijkheid uit te sluiten van een onoplettendheid van de Europese wetgever die dit rechtsvacuüm zou kunnen rechtvaardigen, aangezien het bepaalt dat een massale toestroom van ontheemden wordt vastgesteld bij een besluit van de Raad dat wordt genomen op voorstel van de Commissie[note]Deze dient ten minste een beschrijving te omvatten van de specifieke groepen personen waarop de tijdelijke bescherming van toepassing zal zijn, de datum waarop de tijdelijke bescherming ingaat, en een raming van de omvang van de verplaatsing van ontheemden. Het besluit van de Raad moet gebaseerd zijn op een onderzoek van de situatie en de omvang van de verplaatsingen van ontheemden, een beoordeling van de wenselijkheid om tijdelijke bescherming in te voeren, rekening houdend met de mogelijkheden voor noodhulp en noodmaatregelen ter plaatse of het ontbreken daarvan en de informatie die door de lidstaten, de Commissie, het UNHCR en andere bevoegde internationale organisaties is verstrekt.

Kortom, de motiveringsplicht is beperkt tot algemene en abstracte ramingen van de omvang van de verplaatsing zonder enige nauwkeurigheid of drempelvereiste voor de beoordeling van de verplaatsing.

De Commissie en de Raad moeten dus zelf een oordeel vellen over de massale toestroom uit Oekraïne, die blijkt uit drie van de zevenentwintig overwegingen van haar uitvoeringsbesluit van 4 maart 2022, waaronder artikel 1De enige bepaling van de beschikking die betrekking heeft op de vaststelling van de massale toestroom, ^het « doel », luidt als volgt  » Er zijn aanwijzingen voor een massale instroom in de Unie van ontheemden die Oekraïne hebben moeten verlaten vanwege het gewapende conflict.

In de overwegingen bij de executoriale titel staat dat met ingang van^{1 januari} 2009 de Tegen maart 2022, meer dan 650.000 ontheemden uit Oekraïne in de EU zijn aangekomen, en dat in het licht van de ervaring die is opgedaan in de nasleep van de Russische annexatie in 2014 van de Autonome Republiek Krim en de stad Sevastopol [de terugkeer, per referendum, van de Krim…] en de ervaringen met de oorlog in Oost-Oekraïne schat de EU het potentiële aantal mensen op 2,5 tot 6,5 miljoen, van wie zij verwacht dat 1,2 tot 3,2 miljoen internationale bescherming zal zoeken.

De constatering van een massale toestroom blijkt speculatief gebaseerd op schattingen en prognoses die gebruik maken van het feit dat Oekraïners die in het bezit zijn van een biometrisch paspoort sinds de vaststelling van de EU-verordening van 14 november 2018 een visumvrijstelling voor kort verblijf hebben gekregen[note]. De massale toestroom in de door de EU bedoelde zin komt dus overeen met migratie die langs legale weg plaatsvindt, hetgeen geenszins representatief is voor de realiteit van de hedendaagse migratiestromen die geconfronteerd worden met het ontbreken van legale kanalen om de grenzen van de Unie binnen te komen en met de verscherping van de controles die daar plaatsvinden.

De Commissie laat in haar uitvoeringsvoorstel niet na eraan te herinneren dat in de jaren na de vaststelling van de richtlijn verscheidene EU-agentschappen zijn opgericht of hun mandaat hebben gekregen, gezien de verplichting voor de Commissie om samen te werken met het Europees Agentschap voor Grens- en Kustbewaking (Frontex), het Agentschap van de Europese Unie voor asielzaken en het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) om de situatie voortdurend te volgen en te evalueren.

3. Syrische visumzaak en visumvrijstelling voor Oekraïners: contrast met de ontwijkingsstrategie van het HvJEU

Het is duidelijk dat het beheer van de Oekraïense migratie de antithese is van de manier waarop de EU Syriërs behandelt in het kader van het gewapende conflict dat sinds juli 2011 voortduurt. Voor deze laatsten wordt het humanitair visum (visum voor kort verblijf met een maximale geldigheidsduur van 90 dagen), dat legale en veilige toegang tot Fort Europa mogelijk maakt, geweigerd, omdat zij voornemens zijn internationale bescherming aan te vragen, waarbij een verblijf wordt aangekondigd dat langer is dan de geldigheidsduur van het aangevraagde visum. In het bijzonder heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie bij arrest van 7 maart 2017[note] zich uitgesproken over een door de Belgische Raad voor Vreemdelingenbetwistingen gestelde dringende vraag over de draagwijdte van de internationale verplichtingen van de lidstaten in het kader van de indiening van een aanvraag voor een humanitair visum op grond van artikel 25 van de gemeenschappelijke visumcode[note]Bovendien heeft de Europese Commissie rekening gehouden met het feit dat er van de kant van de lidstaten een gebrek aan duidelijkheid bestaat over de humanitaire redenen voor de visumaanvraag. Meer bepaald, en in gewone taal, moest het Hof in dit arrest de vraag beantwoorden of de lidstaat (in casu de Belgische Staat) verplicht was om de humanitaire visa af te geven die waren aangevraagd door een Syrisch gezin dat Aleppo ontvluchtte, wanneer er een risico bestaat op schending van artikel 4 (verbod van foltering, onmenselijke en vernederende behandeling en bestraffing) en/of artikel 18 (waarborging van het recht op asiel) van het Handvest van de Europese Unie, of van een andere internationale verplichting.

Naar aanleiding van een interpretatie die deel uitmaakt van een ontwijkingsstrategie[note] op basis van de intentie van de verzoekers heeft het Hof zich beperkt tot het uitsluiten van de toepassing van het recht van de Unie en de waarborgen die zijn neergelegd in zijn Handvest op de betrokken zaak, op grond dat de aanvraag van een humanitair visum met het oog op de indiening van een verzoek om internationale bescherming op het grondgebied van de EU niet binnen de werkingssfeer van de visumcode valt en dus geen uitvoering geeft aan het recht van de Unie, aangezien deze verordening, zoals alle EU-wetgeving, alleen de afgifte van visa voor een verblijf van ten hoogste 90 dagen regelt (de voorwaarden voor de afgifte door de lidstaten van langlopende visa of verblijfstitels op humanitaire gronden worden uitsluitend door het nationale recht geregeld)[note]. Het Hof was dus van oordeel dat het voornemen van verzoekers om op het Belgische grondgebied een asielverzoek in te dienen met de aankondiging van de afgifte van een verblijfsvergunning waarvan de geldigheidsduur die van het humanitaire visum overschrijdt, namelijk 90 dagen, hen niet in staat stelde hun aanvraag als een humanitair visum in de zin van artikel 25 van de Europese visumcode te kwalificeren en in aanmerking te laten komen voor de Europese waarborgen die verbonden zijn aan de uitvoering van het recht van de Unie. De analyse van de jurisprudentiële redenering doet vragen rijzen over het opportunistische en politieke karakter van de door het Hof van Justitie in de Syrische zaak aangenomen uitlegging.

De analyse van de Oekraïense migratie in het licht van de redenering van het Hof in een Syrische migratiezaak doet de volgende vraag rijzen: Hoe kan, gelet op de huidige situatie in Oekraïne, die geen enkele reden geeft om aan te nemen dat Oekraïners hun land voor korte tijd ontvluchten, en in ieder geval voor een periode van minder dan 90 dagen, zoals wordt bevestigd door het uitvoeringsbesluit van de Raad van maart 2022, dat hun hernieuwbare tijdelijke bescherming biedt zonder afbreuk te doen aan de toegang tot de asielprocedure, worden gerechtvaardigd dat Oekraïners in aanmerking komen voor de visumvrijstelling waarin Europese verordening 2018/1806 voorziet, wanneer deze vrijstelling specifiek is bedoeld voor visa waarvan de geldigheidsduur niet meer dan 90 dagen bedraagt? Indien rekening zou worden gehouden met de intentie van de vluchtende Oekraïense onderdanen, zou de vrijstelling niet op hen kunnen worden toegepast, hetgeen een aanzienlijke relativering zou betekenen van de legale migratiestroom waarop de Europese speculatie is gebaseerd om de massale toestroom van migranten en de door de uitvoering van het EU-recht geboden waarborgen te beoordelen. De redenering van het Hof lijkt nu achterhaald. De dissonanten die voortvloeien uit de analyse van het beheer van de Syrische ballingschap verdienen het te worden onderzocht, evenals andere migratiesituaties, zoals die ten gevolge van de Iraakse invasie, de Afghaanse, Palestijnse, Venezolaanse of Burundese ballingschap, die geen ruimte laten voor de Het is niet duidelijk of er een gunstiger conclusie kan worden getrokken op het gebied van migratiebeheer, toegang tot Europese en internationale bescherming en waarborgen voor de mensenrechten en de grondrechten.

4. Tot besluit: om de eerbiediging van de menselijke waardigheid te waarborgen, moeten de Europese paradoxen worden overwonnen

Los van het feit dat het Westen moet ophouden met het creëren van migratiestromen door oorlog en economische belangen, mag de vergelijkende analyse van de Syrische situatie, die het schizofrene gedrag van de EU aan het licht brengt, echter niet leiden tot een herziening van de behandeling van de huidige Oekraïense migratiestroom (die merkwaardigerwijs niet in termen van een crisis wordt gekwalificeerd), die wordt gedegradeerd tot een weerspiegeling van de finalistische en opportunistische interpretatie van het Hof in de Syrische visumzaak. Integendeel, het beheer van de Oekraïense migratie, door middel van de faciliteiten die worden verleend zowel wat betreft de toegang tot de Europese grenzen als de toegang tot daadwerkelijke bescherming, moet inspirerend zijn. In dezelfde zin moeten de algemene en abstracte bewoordingen van Richtlijn 2001/55/EG van de Raad van 20 juli 2001 worden geïnterpreteerd en toegepast, teneinde in ruime mate rekening te houden met massale migratiestromen. De huidige houding van de EU ten aanzien van de situatie in Oekraïne zou dus een voorbeeld moeten zijn voor toekomstige migratiesituaties, in naam van de menselijke waardigheid en de grondrechten die daaraan ten grondslag liggen, aangezien deze niet neerkomen op een reeks lege hulzen, abstract gereduceerd tot een schaduw van hun vroegere zelf.

Tamara Nissen

Deze zomer wordt de Kairos « Hebdo » geschreven, zodat men zich herinnert wat wij dit voorjaar in woord en beeld hebben gebracht in een nieuw formaat. Omdat we de huidige gebeurtenissen snel vergeten, maar ons herinneren wat geweest is, helpt ons het heden te begrijpen en ons voor te bereiden op de toekomst, en er misschien zelfs aan deel te nemen.

Wat nieuws in deze april zonder Covid.

De overgang naar het « Oekraïne »-verhaal in een paar uur zal ons nog één ding geleerd hebben, vooral degenen die zich afvragen hoe we gemanipuleerd konden worden tijdens twee jaar van Covid-crisis. Hoeveel oorlogen, hoeveel volkeren om te helpen, van Jemenieten tot Afghanen, van Palestijnen tot Syriërs? Hoeveel van hen zijn de oorzaak geweest van deze golf van solidariteit? Geen. Dus het is niet zo dat de mensen op een morgen wakker werden en zeiden: « Hé, laten we de Oekraïners verwelkomen », het is dat de media een verhaal vertelde en iedereen volgde. Zij creëerden het momentum, in dienst van een wereldorde.

Dus zet jullie TV’s uit en lees iets anders. In dit verband raden wij u ten zeerste aan het artikel van Jaques Baud, « THE MILITARY SITUATION IN UKRAINE ON 25 MARCH 2022″ te lezen, dat onmisbaar is. Het is niet verwonderlijk te ontdekken dat de octrooi-experts van de TV-toestellen de hele dag doordrammen over hun fouten, met name, en ik citeer Jacques Baud  » dat het strategische doel van de Russische coalitie niet de overname van Oekraïne is, maar het wegnemen van elke bedreiging voor de Russischtalige bevolking van Donbass. Volgens deze algemene doelstelling is het « echte » zwaartepunt dat de Russische coalitie probeert te raken het grootste deel van de Oekraïense strijdkrachten die sinds eind 2021 in het zuidzuidoosten van het land zijn samengepakt, en niet Kiev. « 
Waarom? Baud voegt toe:  » De vaagheid over de situatie van de Oekraïense strijdkrachten in het Westen heeft nog andere gevolgen. Ten eerste houdt het de illusie van een mogelijke Oekraïense overwinning in stand. In plaats van een onderhandelingsproces aan te moedigen, probeert het Westen dus de oorlog te verlengen. Daarom hebben de Europese Unie en sommige van haar lidstaten wapens gestuurd en moedigen zij de burgerbevolking en vrijwilligers van allerlei pluimage aan om te gaan vechten, vaak zonder opleiding en zonder echte commandostructuur, met dodelijke gevolgen. « 
Wij delen vaak kwaliteitsartikelen in onze rubriek « Seen Elsewhere » en wij plannen interviews over dit onderwerp. Het gebeurt.

Veel mensen vragen zich af over mijn perskaart. Ik zal op 19 april om 12.00 uur voor de Commissie van Beroep verschijnen in het Residence Palace aan de Wetstraat. Om u een idee te geven, hebben wij Laurent Haulotte, Directeur Informatie en Sport van RTL Belgium, Jean-Paul Philippot, Algemeen Bestuurder van de RTBF, Martine Simonis, Secretaris-generaal van de Vereniging van Beroepsjournalisten, en André Linard, die de eerste secretaris was van de Raad voor Journalistieke Deontologie, vader van de huidige Minister van Media Bénédicte Linard, wiens kabinet onze subsidies verdeelt, gevraagd te weigeren. Deze vier moeten beslissen over de verlenging van mijn perskaart. Hoe denk je dat ze zullen oordelen?

Martine Simonis, is tevens voorzitter van de Vereniging voor Zelfregulering van de Journalistieke Ethiek. Enkele dagen geleden was ik op de algemene vergadering van deze vereniging omdat het kabinet van minister Linard, dochter van André Linard, had besloten dat men voortaan lid moest zijn van de AADJ om in aanmerking te komen voor de steun aan de periodieke pers:  » de aan u toegekende bedragen kunnen pas worden uitbetaald als u lid wordt van de AADJ; het bewijs hiervan moet vóór 17 oktober 2022 bij ons worden ingediend .

Dus gingen we naar de AADJ vergadering om ons voor te stellen. Martine Simonis, de huidige secretaris-generaal van de AJP, en François Ryckmans, een lid van de accreditatiecommissie die weigerde mijn perskaart te verlengen, waren aanwezig. Het doel was  » de leden van de Algemene Vergadering in staat te stellen te luisteren naar media-ambtenaren met wie zij wellicht niet vertrouwd zijn en hun alle vragen te stellen die zij nodig achten alvorens hun besluit te nemen « .

« Dat ze het misschien niet weten ». Kairos bestaat sinds april 2012, bijna 10 jaar!

Een grote familie dus, die beslist over je journalistieke bestaan, je perskaart, je subsidies, enz. En doet journalistiek in België, en heeft dus dit monopolie op de weergave van de werkelijkheid.

In één nacht, gaan we van helemaal covid naar bijna niets… terwijl we wachten op de volgende stap. Want terwijl zij ons voor de gek houden, met hun ogen gericht op de Oekraïne, proberen zij verplichte vaccinatie op te leggen; terwijl de bijwerkingen en sterfgevallen van hun vaccins aan het licht komen. Dus proberen ze ze steeds weer af te doen als Covid… Het heeft een goede rug.

Voetballers, wielrenners, tennissers storten in of trekken zich terug, de RTBF vraagt zich af of hun immuunsysteem beschadigd is na twee jaar Covid.
Hoe zullen zij er nog in slagen een ongekende overmaat aan jeugdsterfte te verbergen?
De media worden altijd een beetje laat wakker en doen hun mond pas open als ze niet meer kunnen zwijgen. Het laatste voorbeeld is de boekhandel Filigranes, met zijn explosieve baas en zijn privileges. In 2018 berichtten we hier al over in een artikel[note], met verschillende getuigenissen van werknemers, van wie sommigen de media hadden gewaarschuwd… de enige reactie: stilte.
Ons artikel daarentegen leverde ons in 2018 een politieke berisping op van de Franse Gemeenschap voor een zin die hen onwelgevallig was en het einde van de verkoop van Kairos in Filigranes. De media zullen pas vandaag reageren, als 48 werknemers een klacht indienen tegen hun baas….

Jean-Dominique Michel heeft ons terecht herinnerd aan de behandeling waarop zij die zich losmaken van de eenheidsgedachte recht hebben…

Dat gezegd hebbende, hun covid beleid komt er weer aan, geniet ervan, het hoofdgerecht komt er aan, als we dit alles blijven accepteren. Er staan nieuwe insluitingen op stapel, die reeds in Azië worden gebruikt.

We worden alleen gelaten voor covid gevallen die enkele maanden geleden nog een codeco en politieke maatregelen zouden hebben gerechtvaardigd, maar nu doet het er niet meer toe, het is waarschijnlijk de massale golf van Oekraïners!

Maar dit alles was een grote kans voor hen die reeds in gunstige omstandigheden leefden. We weten dat McKinsey de pot heeft gesnoept, we wachten op informatie over de Boston Consulting Group, waar Alexander De Croo vandaan komt, evenals enkele van zijn medewerkers, en dan zijn geliefde en liefje.
De staatsmaffia is overal, ze zijn geïnfiltreerd… er zal niets veranderen totdat deze maffia is ontmanteld.
Macron, Wilmès, De Croo, Von Der Leyen… dezelfde mensen dienen, niet het algemeen belang. Op het Wereld Forum, niet het People’s Forum.

Dus is het een heksenjacht op degenen die iets anders zeggen: Virginie de Araujo Recchia wordt in eigen land opgepakt, de collabo-pers gaat los.

Pascal Sacré werd gedagvaard, evenals Alain Colignon. De mainstream pers vermeldt het niet.
We moeten dus niet verbaasd zijn als zij op hun vliegtuig springen om te ontsnappen aan de extreme ellende die zij hebben gecreëerd. Het verbaast u zelfs nu niet dat zij blijven praten over het helpen van anderen, terwijl zij de oorzaken niet aanpakken die de symptomen veroorzaken die zij zelf hebben gecreëerd.

Dit is dus een goed moment om u aan iets essentieels te herinneren: de vrije pers is niet alleen nodig wanneer u haar nodig hebt, net zo min als de vrijheid van meningsuiting zou worden uitgeblust wanneer u niets meer te zeggen hebt. « Degenen die in staat waren een frisse neus te nemen, andere informatie in te ademen toen zij werden verstikt door het eenzijdige denken van de massamedia, mogen ons vandaag niet vergeten. We hebben u nodig om over Kairos te praten, uw donaties en abonnementen zijn essentieel. Anders lopen wij het risico dat wij er niet zijn wanneer u ons nodig heeft, omdat wij niet over de nodige middelen beschikken.

Wij willen iedereen bedanken die ons voor korte of lange tijd heeft gesteund. En we geven niet op.

Om de originele video te zien: https: //www.new.kairospresse.be/kairos-hebdo-n1/

Cet été, le Kairos « Hebdo » s’écrit, pour que ce que nous avions mis en mots et en images dès ce printemps dans un nouveau format, se rappelle à vous. Car on a vite fait d’oublier l’actualité, or se souvenir de ce qui a été permet de mieux saisir le présent et de se préparer à l’avenir, et même, peut-être, d’y participer.

Quelques nouvelles en ce mois d’avril sans Covid.

Le passage en quelques heures au narratif « Ukraine » nous aura encore appris une chose, surtout à ceux qui se demandent comment nous aurions pu être manipulés pendant deux ans de crise Covid. Combien de guerre, de peuples à aider, des Yéménites aux Afghans, des Palestiniens aux Syriens ? Combien ont suscité cet élan de solidarité ? Aucun. Ce n’est donc pas que les gens se sont réveillés un matin en se disant « tiens, si on accueillait les Ukrainiens », c’est plutôt que les médias ont raconté une histoire et que tous ont suivi. Ils ont suscité l’élan, au service d’un ordre mondial.
 
 Éteignez donc vos télés et lisez autre chose. A ce titre, on vous conseille vivement de lire l’article de Jaques Baud, « LA SITUATION MILITAIRE EN UKRAINE AU 25 MARS 2022 », indispensable. On y découvre sans surprise que les experts patentés des plateaux télés radotent à longueur de JT leurs erreurs, notamment, et je cite Jacques Baud « que l’objectif stratégique de la coalition russe n’est pas de s’emparer de l’Ukraine, mais de retirer toute menace sur les populations russophones du Donbass. En fonction de cet objectif général, le centre de gravité « réel » que la coalition russe tente de viser est le gros des forces armées ukrainiennes massées dans le sud-sud-est du pays depuis la fin 2021, et non Kiev. »
 Pourquoi ? Baud ajoute : « Le flou entretenu sur la situation des forces ukrainiennes en Occident a d’autres effets. Tout d’abord, il entretient l’illusion d’une possible victoire ukrainienne. Ainsi, au lieu d’encourager un processus de négociation, les Occidentaux cherchent à prolonger la guerre. C’est pourquoi, l’Union européenne et certains de ses pays membres ont envoyé des armes et encouragent ainsi la population civile et les volontaires de tout poil d’aller combattre, souvent sans formation et sans réelle structure de commandement, avec des conséquences meurtrières. »
 Nous partageons souvent des articles de qualité dans notre rubrique « Vu ailleurs », et nous prévoyons des interviews sur ce sujet. Ça arrive.
 
 Beaucoup se demandent ce qu’il en est de ma carte de presse. Je passerai devant la Commission d’appel le 19 avril à 12h00, au Résidence Palace rue de la Loi. Pour vous faire une idée, nous avons demandé de récuser Laurent Haulotte, directeur de l’Information et des Sports de RTL Belgique ; Jean-Paul Philippot, administrateur général de la RTBF ; Martine Simonis, secrétaire générale de l’Association des Journalistes professionnels ; et André Linard, qui était le premier secrétaire du Conseil de déontologie journalistique, père de l’actuelle Ministre des médias Bénédicte Linard dont le cabinet nous distribue les subsides. Ces quatre-là devraient notamment statuer sur la prolongation de ma carte de presse. Quel sera leur jugement pensez-vous ?
 
 Martine Simonis, préside également l’Association pour l’autorégulation de la déontologie journalistique. J’étais il y a quelques jours devant l’assemblée générale de cette association car le cabinet de la Ministre Linard, fille d’André Linard, a décidé qu’il faudrait désormais être membre de l’AADJ pour pouvoir bénéficier de l’aide à la presse périodique : « les éventuels montants de la subvention qui vous seraient accordés ne pourront pas vous être versés avant votre adhésion à l’AADJ dont la preuve doit nous être transmise avant le 17 octobre 2022 ».
 
 Nous avons donc été nous présenter devant l’Assemblée de l’AADJ. Martine Simonis, actuelle secrétaire générale de l’AJP et François Ryckmans, membre de la Commission d’agréation qui a refusé la prolongation de ma carte de presse, étaient notamment présents. Il s’agissait « de permettre aux membres de l’assemblée générale de pouvoir entendre les responsables des médias qu’ils pourraient mal ou ne pas connaître et de pouvoir leur poser en séance toutes les questions qu’ils jugeraient nécessaires avant de rendre leur décision ».

« Qu’ils pourraient ne pas connaître ». Kairos existe depuis avril 2012, bientôt 10 ans!

 Une grande famille, donc, qui décide de votre existence journalistique, de votre carte de presse, de vos subsides, etc. Et fait le journalisme en Belgique, et a donc ce monopole de la représentation du réel.
 
 Du jour au lendemain, on passe donc du tout covid à presque rien… en attendant la suite. Car pendant qu’ils font de nous des imbéciles, les yeux braqués sur l’Ukraine, on tente d’imposer l’obligation vaccinale ; alors que les effets secondaires et les morts de leurs vaccins font surface. Ils essayent donc de les faire encore et encore passer pour le Covid… Il a bon dos.
 
 Des footballeurs, cyclistes, tennismans s’écroulent ou déclarent forfait, la RTBF se demande si leur système immunitaire ne serait pas abîmé après deux années de Covid.
 Comment arriveront-ils encore à cacher une surmortalité inédite des jeunes?
 Les médias se réveillent toujours un peu tard et ne l’ouvrent que quand ils ne peuvent plus la fermer. Un dernier exemple en date : la librairie Filigranes, son patron détonnant et ses passe-droits. En 2018, nous en parlions déjà dans un article[note], avec à la clé plusieurs témoignages d’employés, dont certains avaient prévenu les médias… seule réponse : le silence.
Notre article, par contre, en 2018 nous a valu une réprimande politique de la Communauté Française pour une phrase qui leur a déplu et la fin des ventes de Kairos chez Filigranes. Les médias ne réagiront que aujourd’hui, quand 48 employés portent plainte contre leur patron….
 
 Jean-Dominique Michel nous rappelait justement le traitement dont ont droit ceux qui sortent de la pensée unique…

 Cela dit, leurs politiques covid reviennent, profitez, le plat de résistance arrive, si nous continuons à accepter tout cela. Les nouveaux confinements sont dans les projets, déjà d’application en Asie.

On nous laisse tranquille pour des cas covid qui auraient justifié un codeco et des mesures politiques il y a quelques mois, mais maintenant pas grave, c’est sans doute la vague massive d’Ukrainiens!

 Mais tout cela fut une belle opportunité, pour ceux qui vivaient déjà dans des conditions avantageuses. On sait que Mc Kinsey a sucré les hautes sphères, on attend les infos pour le Boston Consulting Group, dont est issu Alexander De Croo, certains de ses collaborateurs également, et puis sa chère et tendre.
 La mafia d’État est partout, ils sont infiltrés… rien ne changera tant que cette mafia ne sera pas démantelée.
 Macron, Wilmès, De Croo, Von Der Leyen… au service des mêmes, pas du bien commun. Au Forum mondial, pas au forum du peuple.
 
 C’est donc la chasse au sorcière pour ceux qui disent autre chose : Virginie de Araujo Recchia est raflée chez elle, la presse collabo se déchaîne.

Pascal Sacré est convoqué, Alain Colignon également. La presse mainstream n’en parle pas.
 Nous ne nous étonnerons donc pas quand ils sauteront dans leurs avions pour fuir l’extrême misère qu’ils auront créée. Si déjà maintenant vous ne vous étonnez pas qu’ils parlent sans cesse d’aider les autres alors qu’ils ne s’attaquent pas aux causes qui créent les symptômes qu’ils ont eux-mêmes créés.
 
 C’est donc le moment de vous rappeler quelque chose d’essentiel : la presse libre n’est pas nécessaire uniquement quand vous en avez besoin, un peu comme la liberté d’expression s’éteindrait quand vous n’avez plus rien à dire. « Sorti » du Covid, ceux qui pouvaient prendre un bol d’air, respirer avec d’autres informations alors qu’on les étouffait sous la pensée unique des médias de masse, ne doivent pas nous oublier aujourd’hui. Nous avons besoin de vous, que vous parliez de Kairos, vos dons et vos abonnements sont indispensables. Sans cela, nous risquons de ne plus être là quand vous aurez besoin de nous, faute de moyens. 

Nous remercions tous ceux qui nous soutiennent, depuis peu de temps ou très longtemps. Et on ne lâche rien.

Pour retrouver la vidéo d’origine : https://www.new.kairospresse.be/kairos-hebdo-n1/

Het Huis van Afgevaardigden zal over het wetsvoorstel stemmen  » betreffende de verplichte vaccinatie van gezondheidswerkers tegen Covid-19″ (Kamerstuk 2533, beschikbaar op de website van de Tweede Kamer[note]) van de huidige minister van Volksgezondheid, de heer Vandenbroucke, dat reeds door de Commissie Volksgezondheid is gevalideerd en waarover de afdeling Wetgeving van de Raad van State een eerste advies heeft uitgebracht. Er zijn wijzigingen aangebracht en de parlementaire minderheid heeft van de afdeling Wetgeving van de Raad van State een nieuw advies gekregen, dat zeer binnenkort zou moeten worden uitgebracht. Waar hebben we het over?

Er is een juridisch kader nodig dat het mogelijk maakt om op elk moment een verplichting tot vaccinatie van verzorgers in te voeren, met vermelding van sancties in geval van niet-naleving. Deze sancties kunnen gaan van intrekking van de behandeling tot ontslag. In dit stadium is het echter zeer moeilijk om duidelijke uitleg te krijgen over de doelstellingen van een dergelijke maatregel, die een politieke keuze lijkt te zijn, niet gebaseerd op wetenschappelijke argumenten en gericht op het veiligstellen van het hergebruik van de gezondheidsstrategieën die in de afgelopen twee jaar ten uitvoer zijn gelegd: het gemeenschappelijk veiligheids- en gezondheidsbeleid, vaccinatie, enz.

– Ten eerste is er geen overleg geweest met verzorgers en het parlement over de noodzaak om een dergelijke maatregel te activeren. De genoemde sancties (verlies van salaris en ontslag) zijn echter bijzonder drastisch.

– Ten tweede lijkt de politieke keuze die met deze maatregel wordt gemaakt meer op een overhaaste poging om koste wat kost de vaccinstrategie voort te zetten dan op een beredeneerde opstelling van een wet. In feite wordt elke kritische analyse van de zwakke punten van de gezondheidsstrategie door de regering van tafel geveegd en bekrachtigt de vaccinatieplicht de absolute en definitieve prioritering van vaccinatie en, in fine, de schending van het medisch beroepsgeheim dat normaal door de RGPD wordt gewaarborgd.

– De huidige vaccins hebben echter geen effect op de infectie. Vanuit wetenschappelijk oogpunt is deze verplichte vaccinatie dus niet te rechtvaardigen en ook niet relevant, aangezien bewezen is dat de gevaccineerden het virus ook overdragen. Bovendien ontkent zij de verschillende getuigenissen en verslagen waarin de min of meer ernstige bijwerkingen van het vaccin worden gedocumenteerd.

– Stemmen voor verplichte vaccinatie betekent de ogen sluiten voor het alternatief van vroegtijdige behandeling van Covid-19-patiënten door onze huisartsen, die effectief ontstekingsremmers kunnen voorschrijven om cytokinestormen te bestrijden, antistollingsmiddelen om het risico van trombose te voorkomen, antibioticatherapie in geval van post-virale bacteriële co-infectie, of zelfs thuiszuurstof als de cytokinestorm (ontsteking) te laat is behandeld.

– Ook kan verplichte vaccinatie leiden tot een tekort aan gezondheidswerkers[note]. De niet-gevaccineerde zorgverleners, hoewel een minderheid, zijn namelijk overtuigd van hun keuze en de vaccinatieplicht zal hen ertoe aanzetten de gezondheidszorg te verlaten, die toch al te lijden heeft onder personeelsschaarste; de situatie is bijzonder dramatisch op de ICU’s (Intensive Care Units). Uiteindelijk zal een dergelijke maatregel, die het grondrecht op lichamelijke integriteit schendt, alleen maar bijdragen tot de neoliberale logica van de ontmanteling van de openbare gezondheidszorg door de beschikbare krachten te verminderen en de sociale ongelijkheden te vergroten. Voor deze wet stemmen is de vlucht aanmoedigen van duizenden gezondheidswerkers die essentieel zijn voor onze gemeenschappelijke gezondheid.

– Tenslotte, als deze vaccinatieverplichting wordt bekrachtigd, zal dit een gevaarlijk precedent scheppen dat politici een absoluut onevenredig instrument in handen geeft om naar believen te gebruiken. Kairos heeft reeds publiekelijk de belangenconflicten aangetoond tussen leden van de Vaccine Task Force en de farmaceutische industrie. Eens te meer baseren politici hun beslissingen op het advies van de industrie in plaats van op dat van onpartijdige wetenschappers.

Als het ziekenhuis al iets nodig heeft, dan zijn het meer investeringen om de vernieuwing en opwaardering van het personeel en de kwaliteit van de zorg te verzekeren, dan een straflogica die de architectuur van de verzorgingsstaat verder verzwakt en de wetenschappelijke waarheid bij voorbaat afwijst. Zich verzetten tegen verplichte vaccinatie betekent het weigeren van de autoritaire halsbrekende toeren die onze regeringen sinds het begin van de crisis hebben uitgehaald.

La Chambre des représentants est amenée à se prononcer sur le projet de loi « relatif à la vaccination obligatoire des professionnels des soins de santé contre la Covid-19 » (document parlementaire 2533, disponible sur le site de la Chambre des représentants[note]) porté par le ministre de la Santé actuel, Monsieur Vandenbroucke, d’ores-et-déjà validé par la Commission santé et sur lequel la section de législation du Conseil d’État a rendu un premier avis. Des amendements ont été apportés et la minorité parlementaire a obtenu un nouvel avis de la section de législation du Conseil d’État, qui devrait être donné très prochainement. De quoi parle-t-on ?

Il est question d’un cadre légal permettant de déclencher, à tout moment, une obligation vaccinale ciblée sur les soignants avec l’identification de sanctions en cas de non-respect. Ces sanctions pouvant aller du retrait du traitement jusqu’au licenciement. A ce stade, il est pourtant très difficile d’obtenir des explications claires sur les buts et les objectifs d’une telle mesure qui apparaît être un choix politique, non éclairé par des arguments scientifiques et ayant pour but de sanctuariser la réutilisation de stratégies sanitaires mises en places depuis deux ans : le CST, la vaccination… Or, tant sur la forme que sur le fond, l’imposition d’une telle obligation vaccinale relève d’une irrationalité flagrante.

— Premièrement, il n’y a eu aucune concertation avec les soignants et le parlement au sujet du caractère nécessaire de l’activation d’une telle mesure. Pourtant, les sanctions évoquées (la perte du salaire et le licenciement) sont particulièrement drastiques.

— Ensuite, le choix politique que constitue cette mesure ressemble bien plus à une fuite en avant ayant pour but de poursuivre vaille que vaille la stratégie vaccinale plutôt que l’élaboration raisonnée d’un projet de loi. De fait, toute analyse critique des faiblesses de la stratégie sanitaire est balayée par les gouvernants et l’obligation vaccinale vient entériner la priorisation absolue et définitive de la vaccination et, in fine, la violation du secret médical normalement garantit par le RGPD.

— Pourtant, les vaccins actuels ont une efficacité nulle sur les contaminations. Scientifiquement, cette vaccination obligatoire n’est donc en aucun cas justifiable et pertinente puisqu’il est prouvé que les vaccinés transmettent aussi le virus. De plus, elle nie les différents témoignages et rapports qui documentent les effets secondaires plus ou moins graves imputables au vaccin.

— Voter pour l’obligation vaccinale c’est fermer les yeux sur l’alternative que constitue la prise en charge précoce des malades du Covid-19 par nos médecins généralistes capables de prescrire efficacement des anti-inflammatoires pour lutter contre les tempêtes cytokiniques, des anti-coagulants pour prévenir les risques de thromboses, des antibiothérapies, en cas de co-infection bactérienne post phase virale, ou encore de l’oxygène à domicile, si la tempête de cytokines (inflammation) a été traitée tardivement.

— Aussi, l’obligation vaccinale risque d’engendrer une pénurie de personnel soignant[note]. En effet, les soignants non vaccinés, bien que minoritaires, sont convaincus de leur choix et l’obligation vaccinale va les encourager à quitter le système de soins de santé, déjà touché par la raréfaction du personnel ; la situation est particulièrement dramatique au sein des USI (Unités de Soins Intensifs). In fine, une telle mesure, violant le droit fondamental à l’intégrité physique, n’aura comme effet que de concourir à la logique néolibérale de dépeçage du service public de santé en diminuant les forces disponibles et en augmentant les inégalités sociales. Voter cette loi c’est encourager la fuite de milliers de soignants indispensables à la santé commune.

— Finalement, si cette obligation vaccinale est validée, elle créera un dangereux précédent qui offrira au politique un outil absolument disproportionné dont il pourra user à sa guise. Kairos a déjà démontré publiquement les conflits d’intérêts qui liaient les membres de la Task Force vaccinale avec l’industrie pharmaceutique. Encore une fois, les politiques motivent bien plus leur décision selon les conseils d’industriels que de scientifiques impartiaux.

Si l’hôpital a besoin de quelque chose, c’est bien plus d’investissements garantissant le renouvellement et la revalorisation du personnel et des soins de qualité, que d’une logique punitive fragilisant encore un peu plus l’architecture de l’État-providence et balayant d’un revers de main la vérité scientifique. S’opposer à la vaccination obligatoire c’est refuser la fuite en avant autoritaire opérée par nos gouvernants depuis le début de la crise.