Beste leden van de AJP, Mevrouw SIMONIS,

Verschillende journalisten hebben mij geraadpleegd en hebben zich verbaasd over het schaamteloze stilzwijgen van de AJP over bepaalde gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden tijdens de Europese demonstratie van zondag 23 januari (hoewel verschillende video’s sinds die zondagmiddag, d.w.z. meer dan twee dagen, in een loop zijn opgenomen).
In ieder geval eisen zij dat er een klachtendossier wordt geopend, net zoals de leden van de AJP de dag na de demonstraties van 7 juni 2020 hebben gedaan en bepleit[note].
De collectieve klacht die voor de gelegenheid werd ingediend, heeft duidelijk niet het verwachte effect gesorteerd, namelijk, en ik citeer:  » dat de politie journalisten op het terrein laat werken  » en het lijkt noodzakelijk om opnieuw met de betrokken autoriteiten in uw hoedanigheid te interveniëren.
De betrokken journalisten en media zijn inderdaad verbaasd over het totale gebrek aan reactie wat hen betreft, terwijl de AJP op 20 december nog aan de kaak stelde dat : « Geen journalist moet vrezen voor zijn of haar veiligheid omdat ze hun werk doen « .

Bovendien heeft de AJP bijna een maand geleden zelfs een civiele procedure aangespannen (!), met als argument dat  » Geweld, beledigingen en vooral het gebruik van een verblindende spray door de aanvallers om journalisten te verhinderen hun werk te doen, moeten onvoorwaardelijk worden veroordeeld « , zei hij in zijn interventie namens journalist Eric Boever[note]Dit leidt tot nog meer onbegrip bij de voornaamste belanghebbenden.
Om u te overtuigen van de legitimiteit van hun beweringen, nodigen de media Vécu, evenals de media Kairos, u uit om vanaf nu twee bijzonder schokkende sequenties te bekijken, waarvan ik hoop dat ze u zullen doen reageren [note] [note].
Het is ontstellend dat dergelijke steeds terugkerende praktijken (willekeurige arrestatie en onevenredig gebruik van traangas!) nog steeds tot totale straffeloosheid kunnen leiden, zonder dat de AJP zich daar ook maar enigszins aan stoort, temeer daar, zoals u in de laatste sequentie zult zien, de heer Penasse niet nalaat zijn beroepskaart te gebruiken om te trachten zich tegen een dergelijke aanval te beschermen.
Indien nodig bevestigen wij dat de aanwezigheid van deze journalisten eveneens onontbeerlijk is, omdat zij ons in staat stelt bepaalde bewijzen te bewaren en te verzamelen van andere evidente politiemisbruiken, die in alle hevigheid en steeds systematischer tegen gewone burgers worden begaan [note].
Een andere reden voor hun persoonlijke aanwezigheid in het veld (en vele genomen risico’s…), in hun onmiskenbare hoedanigheid van journalisten.
Gezien het bovenstaande hoop ik dat u het ermee eens zult zijn dat deze situatie in haar huidige vorm onaanvaardbaar is en dat zij krachtig en zonder discriminatie moet worden aangepakt.
Temeer daar zich nog maar twee weken geleden, op 9 januari 2022, een ander onverwacht tafereel voordeed toen enkele politieagenten verschillende journalisten, die allen nog in het bezit waren van een geldige perskaart, zichtbaar« screenden » (wat resulteerde in nog een verwonding bij een van hen…) [note].
In dergelijke omstandigheden lijken veel burgers zich zorgen te maken over een vorm van inertie van uw kant, die hopelijk niet meer latent zal zijn.
Daarom wil ik u bij voorbaat danken voor de snelle en optimale afhandeling van deze brief.
Toegewijde gevoelens,

Onze advocaat

Beste leden van de AJP, Mevrouw SIMONIS,

Verschillende journalisten hebben mij geraadpleegd en hebben zich verbaasd over het schaamteloze stilzwijgen van de AJP over bepaalde gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden tijdens de Europese demonstratie van zondag 23 januari (hoewel verschillende video’s sinds die zondagmiddag, d.w.z. meer dan twee dagen, in een loop zijn opgenomen).
In ieder geval eisen zij dat er een klachtendossier wordt geopend, net zoals de leden van de AJP de dag na de demonstraties van 7 juni 2020 hebben gedaan en bepleit[note].
De collectieve klacht die voor de gelegenheid werd ingediend, heeft duidelijk niet het verwachte effect gesorteerd, namelijk, en ik citeer:  » dat de politie journalisten op het terrein laat werken  » en het lijkt noodzakelijk om opnieuw met de betrokken autoriteiten in uw hoedanigheid te interveniëren.
De betrokken journalisten en media zijn inderdaad verbaasd over het totale gebrek aan reactie wat hen betreft, terwijl de AJP op 20 december nog aan de kaak stelde dat : « Geen journalist moet vrezen voor zijn of haar veiligheid omdat ze hun werk doen « .

Bovendien heeft de AJP bijna een maand geleden zelfs een civiele procedure aangespannen (!), met als argument dat  » Geweld, beledigingen en vooral het gebruik van een verblindende spray door de aanvallers om journalisten te verhinderen hun werk te doen, moeten onvoorwaardelijk worden veroordeeld « , zei hij in zijn interventie namens journalist Eric Boever[note]Dit leidt tot nog meer onbegrip bij de voornaamste belanghebbenden.
Om u te overtuigen van de legitimiteit van hun beweringen, nodigen de media Vécu, evenals de media Kairos, u uit om vanaf nu twee bijzonder schokkende sequenties te bekijken, waarvan ik hoop dat ze u zullen doen reageren [note] [note].
Het is ontstellend dat dergelijke steeds terugkerende praktijken (willekeurige arrestatie en onevenredig gebruik van traangas!) nog steeds tot totale straffeloosheid kunnen leiden, zonder dat de AJP zich daar ook maar enigszins aan stoort, temeer daar, zoals u in de laatste sequentie zult zien, de heer Penasse niet nalaat zijn beroepskaart te gebruiken om te trachten zich tegen een dergelijke aanval te beschermen.
Indien nodig bevestigen wij dat de aanwezigheid van deze journalisten eveneens onontbeerlijk is, omdat zij ons in staat stelt bepaalde bewijzen te bewaren en te verzamelen van andere evidente politiemisbruiken, die in alle hevigheid en steeds systematischer tegen gewone burgers worden begaan [note].
Een andere reden voor hun persoonlijke aanwezigheid in het veld (en vele genomen risico’s…), in hun onmiskenbare hoedanigheid van journalisten.
Gezien het bovenstaande hoop ik dat u het ermee eens zult zijn dat deze situatie in haar huidige vorm onaanvaardbaar is en dat zij krachtig en zonder discriminatie moet worden aangepakt.
Temeer daar zich nog maar twee weken geleden, op 9 januari 2022, een ander onverwacht tafereel voordeed toen enkele politieagenten verschillende journalisten, die allen nog in het bezit waren van een geldige perskaart, zichtbaar« screenden » (wat resulteerde in nog een verwonding bij een van hen…) [note].
In dergelijke omstandigheden lijken veel burgers zich zorgen te maken over een vorm van inertie van uw kant, die hopelijk niet meer latent zal zijn.
Daarom wil ik u bij voorbaat danken voor de snelle en optimale afhandeling van deze brief.
Toegewijde gevoelens,

Onze advocaat

Chers membres de l’AJP, Madame SIMONIS,

Je suis consultée par plusieurs journalistes qui s’étonnent du mutisme criant de l’AJP concernant certains faits qui se sont produits lors de la manifestation européenne de ce dimanche 23 janvier (alors que différentes vidéos tournent en boucle depuis ce dimanche après-midi, soit depuis plus de deux jours).
Ceux-ci exigent, en tout état de cause, l’ouverture d’un dossier de plaintes, tout comme cela avait été initié et préconisé par les membres de l’AJP dès le lendemain des manifestations du 7 juin 2020[note].
La plainte collective qui fut déposée pour l’occasion n’a manifestement pas produit les effets escomptés, à savoir, je cite : « que la police laisse travailler les journalistes sur le terrain » et il semblerait nécessaire de ré-interpeller les autorités compétentes en votre qualité.
En effet, les journalistes et médias concernés s’étonnent d’un manque total de réaction pour ce qui les concerne, alors que l’AJP dénonçait encore le 20 décembre dernier qu’ : « Aucun journaliste ne devrait craindre pour sa sécurité parce qu’il exerce son métier ».

Bien plus encore, il y a près d’un mois, l’AJP se constituait même partie civile (!), tout en plaidant que « La violence, les insultes et, par-dessus tout, l’utilisation d’un spray aveuglant par les agresseurs pour empêcher les journalistes de faire leur travail, doivent être condamnés sans réserve », ce dans le cadre de son intervention en faveur du journaliste Eric Boever[note], ce qui suscite encore plus d’incompréhension dans le chef des principaux intéressés.
Pour vous convaincre de la légitimé de leurs prétentions, le média Vécu, ainsi que le média Kairos, vous invite, dès à présent, à regarder deux séquences particulièrement choquantes, qui je l’espère, vous feront réagir [note] [note].
Il est effroyable que de telles pratiques récurrentes (arrestation arbitraire et usage disproportionné de gaz lacrymogènes !) puissent encore aboutir à une totale impunité, sans que l’AJP ne s’en émeuve nullement, d’autant plus que comme vous le constaterez dans la dernière séquence, Mr Penasse ne manque pas de faire usage de sa carte professionnelle pour tenter de se protéger d’une telle agression.
Si besoin en est, nous vous confirmons que la présence de ces journalistes est également indispensable, en ce qu’elle permet de conserver et de récolter certaines preuves d’autres abus policiers manifestes, qui sont commis frénétiquement, et de manière de plus en plus systématique, sur de simples citoyens [note].
Autre raison de leur présence personnelle sur le terrain (et nombreuses prises de risques…), en leur qualité incontestable de journalistes.
Eu égard à ce qui précède, j’ose espérer que vous conviendrez que cette situation n’est pas admissible en l’état et qu’il y a lieu d’y réagir fermement, sans nulle discrimination.
D’autant plus qu’il y a seulement deux semaines, le 9 janvier 2022, une autre scène inattendue s’est produite lorsque certains policiers ont visiblement « filtré » plusieurs journalistes, tous encore détenteurs d’une carte de presse valide (ce qui a abouti à une autre blessure de l’un d’entre eux…) [note].
Dans pareilles conditions, beaucoup de citoyens semblent s’inquiéter d’une certaine forme d’inertie de votre part, qui je l’espère, ne sera pas plus latente.
C’est aussi pourquoi, d’avance, je vous remercie pour les suites rapides et optimales qui seront réservées à la présente.    
Sentiments dévoués,

Notre avocate

Februari 2022

Deze beweging is volledig vreedzaam en eist een einde aan alle vrijheidsberovende gezondheidswetten en maatregelen in verband met Covid-19.

Wie zijn wij?

Burgers uit alle lagen van de bevolking en uit alle generaties, die zich zorgen maken over het geleidelijke verlies van onze rechten, genoeg hebben van de vele onsamenhangende en tegenstrijdige maatregelen.

Voor wie is deze beweging bedoeld?

Aan iedereen die door deze maatregelen wordt getroffen: gevaccineerd of niet, ongeacht leeftijd, sociale situatie, enz. Deze beweging wil volledig burgerlijk, neutraal, vreedzaam en verenigdzijn.

Wat is het plan voor het Europese konvooi?

Alle Europese landen worden uitgenodigd om bijeenkomen in Brussel op 14 februari 2022 Alle landen van Europa worden uitgenodigd aan dit evenement deel te nemen, hetzij met hun eigen voertuig, hetzij te voet (vrachtwagen, auto, motorfiets, fiets, enz.).

Wat zijn de eisen?

• Definitieve stopzetting van alle vrijheidsberovende maatregelen en wetgeving. In het bijzonder de pandemiewet, het dragen van maskers, het covidekaartje, het Waalse « pandemie »-decreet, enz.
• Onafhankelijke onderzoekscommissies voor: de gezondheidscrisis, het financieel beheer, de vaststelling van maatregelen, het beheer van vaccins en de kosten daarvan.
• Erkenning van het experimentele karakter van injecties.
• Onvervreemdbaar recht op medisch beroepsgeheim en bescherming van persoonsgegevens.
• Transparantie over de bijwerkingen van injecties.
• Recht op echte participerende democratie.
• Vrij verkeer voor alle burgers.
• Het recht om te beslissen welke maatregelen we nemen voor onze gezondheid.
• Toegang tot gezondheidszorg voor de gehele bevolking, zonder uitzondering.
• Eerbiediging van de vrijheid van meningsuiting en de persvrijheid.
• Respect voor de menselijke waardigheid.
• Het recht om zijn beroep uit te oefenen en waardig te leven van zijn inkomen voor iedereen, zonder uitzondering.
• Ervoor zorgen dat de rechten van kinderen worden geëerbiedigd en dat hun ontwikkeling wordt gewaarborgd.
• Toegang tot cultuur en onderwijs voor iedereen, zonder voorwaarden.

Al enkele jaren worden burgergroeperingen, ouders/kinderen, verzorgers, brandweerlieden, medische en sociale hulpverleners, maar ook de politie en het leger genegeerd, ondanks talrijke vreedzame betogingen in heel Europa, soms meerdere malen per week.

De levenskwaliteit van de Europese burgers wordt ernstig aangetast door de financiële situatie van de Europese Unie en de overheids- en bankschulden die de bevolking jarenlang hebben verarmd.

Hoe je dit ook aan de kaak wilt stellen, elke poging wordt systematisch in diskrediet gebracht en van tafel geveegd.

DE MENSEN EISEN DAT ZE NU GEHOORD WORDEN!

De gezondheidscrisis heeft de situatie nog verergerd, waardoor burgers van hun fundamentele vrijheden worden beroofd en sommigen hun beroep niet op een waardige manier kunnen uitoefenen, geen toegang tot gezondheidszorg hebben of niet kunnen reizen. Ook de opvoeding, de ontwikkeling en het welzijn van kinderen zijn ernstig aangetast.

De burgers van het konvooi verwachten dat hun eisen niet alleen worden gehoord, maar ook zo spoedig mogelijk worden bekrachtigd. Net als de Canadezen zullen wij geen genoegen nemen met beloften of halve maatregelen.

STERKTE, EER en SOLIDARITEIT

In het voorjaar van 2020 had de president van een buurland, in het licht van wat toen het « coronavirus » was, iets gezegd dat veel stof deed opwaaien: « Wij zijn in oorlog ». In deze geest werden de bevolking « uitgaansverboden » opgelegd, die ons in het geheugen van de Europeanen terugvoerden naar de jaren ’40 van de vorige eeuw. In sommige landen is een « task force » opgericht om een plaag te bestrijden die naar verwachting een groot deel van de mensheid zal decimeren. Hoewel de term gemeengoed is geworden in de bedrijfswereld, gaat de oorsprong van de « task force » terug tot de^Tweede Wereldoorlog om troepen en andere oorlogsschepen aan te duiden die tijdelijk waren samengesteld en in afwachting van een missie.

Om de cirkel rond te maken heeft de WHO zojuist aangekondigd dat « de Omicron-variant een staakt-het-vuren is dat een einde zou kunnen maken aan de pandemie ». Altijd de oorlogszuchtige parallel, zelfs als een « staakt-het-vuren » een noot van hoop is, alsof een virus een tastbare vijand is met zijn eigen strijdkrachten en gewapende contingent. In de mond van de leiders is de Covid en zijn eindeloze varianten (een natuurlijke logica die door deze oorlogszuchtigen wordt vergeten) een vijand die eindelijk « zichtbaar » is, terwijl ons al die tijd het tegendeel is verteld. Maar het is waar dat we in deze crisis allang alle tegenstellingen hebben overwonnen. Wanneer we kijken naar de maatregelen die in de buurlanden zijn genomen, zien we dat het virus, net als de radioactieve wolk in Tsjernobyl, de lijnen van de grenzen zou volgen en de geopolitiek zou respecteren. « We zijn in oorlog »? Niet in de zin dat het ons wordt opgelegd, maar in de zin van het leven van alledag waarin wij zijn ondergedompeld. Door een veiligheidsklimaat in te stellen waarin veroordeling, gehoorzaamheid en controle het levensbloed van de wereld van morgen worden, brengen de huidige autoriteiten (die een treffende naam hebben) ons terug naar een andere tijd. Maar als het een kwestie is van afstand doen, van volgen of behagen, dan is het ook een kwestie van weigeren en « verzet ». Het woord is eruit. In dit geval kunnen we de vergelijking met het verleden maken. Het is minder voor de hand liggend om het toe te passen op het nazisme en het controversiële onderwerp van het dragen van de gele ster tijdens demonstraties tegen gezondheidsmaatregelen. Maar daar gaat het hier niet om. « Laten we ons tevreden stellen met verzet en voor één keer het verhaal onderschrijven van een president die onder controle is, zoals zijn tegenhangers in België en elders die duidelijk handelen voor belangen die niets te maken hebben met het volk.

Kortom, als « wij in oorlog zijn », laten wij dat « wij » dan verstandig gebruiken en de woordenschat toepassen die inherent is aan die uitspraak, laten wij dan werkelijk in verzet komen zoals in de donkerste uren van de geschiedenis. Door te verwijzen naar een context die meer dan 70 jaar oud is, laten we doen alsof we er zelf bij waren. Het klinkt belachelijk, maar dat hoeft het niet te zijn, zeker als je denkt aan de technologie en de manier waarop we tegenwoordig leven? En toch, wat als dit een van de sleutels is tot het ontwijken van de nieuwe donkere uren die voor ons in het verschiet liggen? Als het ook een ‘geheim’ was
Het zou zowel eenvoudig als doeltreffend zijn, want we zouden terugkeren naar de basis, naar wat concreet is, zonder de immaterialiteit van het digitale, zonder het minste spoor in de zorgwekkende en gigantische « wolk ».

Het enige wat nodig is, zijn regelmatige tijden en ontmoetingsplaatsen waar golven van allerlei aard moeilijk doorkomen, waar iedereen ervoor zorgt dat hij zijn
Op die manier kunnen we in Spaanse herbergstijl samen eten, ideeën uitwisselen, praten en, kortom, het leven ten volle beleven. Op deze plaatsen ontstaat een energie, een netwerk dat niet virtueel is. Adressen worden vermeld in afgebakende gebieden waar u op elk moment naar andere supporters kunt gaan als dat nodig is. Waar men kan delen en profiteren van de know-how en middelen die door iedereen ter beschikking worden gesteld. Waar we plannen kunnen maken om samen te zijn en zelfvoorzienend indien nodig. Op dezelfde manier kunnen openbare plaatsen worden geïdentificeerd, met name bars en restaurants waar mensen worden ontvangen zoals in de « oude wereld ». Namelijk door een simpel hallo niet gevolgd door een verzoek om een QR code. En wat is een betere manier om dit alles te organiseren dan per post, wat tot op de dag van vandaag goed werkt! Met paswoorden, zinnen, afspraken. Eenmaal vastgelegd in ons hoofd, dat alleen nog maar op zichzelf wil functioneren, rest ons niets anders dan het « bewijs » te verbranden. Een folkloristische manier van doen misschien, maar zeker effectief. Er zijn veel meer mogelijkheden, laten we inventief zijn.

Klinken deze ideeën leuk? Verouderd? Utopisch? U moet weten dat deze netwerkvorming, die een ander tijdperk waardig is, omdat zij in de goede zin van het woord uit de hand loopt, reeds aan de gang is. In landen niet ver weg en misschien niet eens ver van uw huis. Kijk rond, probeer het, je zou verbaasd kunnen zijn over het resultaat. Dit is met name het geval in een dagelijkse situatie waarin communicatiesystemen gedurende wisselende perioden verstoord of onbestaande zijn of waarin bevoorradingsketens verstoord zijn. Situaties die zich eerder kunnen voordoen dan we denken. U denkt misschien ook, en terecht, dat we aan het eind van de gezondheidsreeks zijn gekomen. Maar dit is pas de eerste stap. De volgende komen eraan, ook sneller dan je zou denken. Sneller dan de terugkeer van het mooie weer en deze « onderbreking van de agenda » waar de meesten zich met euforie op zullen storten terwijl het het ideale moment zou zijn om andere mijlpalen te zetten, zandkorrels in het globalistische mechanisme.

We kunnen dus denken aan « oorlog » in de zin van verzet, of zelfs dissidentie, aangezien onze aandacht momenteel wordt getrokken door het geluid van laarzen aan de Oekraïense grens. Een andere manier om met vuur te spelen, aangezien de echte meesters van de wereld ook tovenaarsleerlingen zijn, en om een potentieel wereldconflict aan te gaan. Alleen qua uiterlijk. Om angsten aan te wakkeren, om een sociale en economische ineenstorting te verbergen die we onder controle willen houden. In deze hypothese zal zij pas aan het licht komen wanneer de meerderheid van de mensen hun status van mens in digitale slavernij zonder blikken of blozen heeft aanvaard, na te zijn weggespoeld door alle fasen van de kalender (klimaat, terrorisme, wereld- en/of burgeroorlog, virussen, enz.)

Met Oekraïne en Rusland, evenals met China en Taiwan (aangezien wij in het « spel van de lelijke families » « de Russen en hun veroveringsdrang » hebben zoals wij « de Chinezen en hun vleermuizenmarkten en andere schubdieren » hebben) zouden wij de vrees voor een wereldoorlog kunnen aanwakkeren, wij zouden deze kaart kunnen spelen. Op dezelfde manier dat men kan doen geloven dat een wereldwijde pandemie 95% van de mensheid zal uitroeien. Dit is slechts een van de vele scenario’s die de zakken vullen van de ware vijanden van de mensheid. Laten we voorlopig, bij gebrek aan een echte oorlog, een echt verzet organiseren. « Het is altijd een prijs voor de vijand », de uitdrukking is toepasselijker dan ooit.

Au printemps 2020, face à ce qui était alors le « coronavirus », le président d’un pays voisin nous avait asséné cette formule qui a beaucoup fait parler : « Nous sommes en guerre ». Dans cette veine, on a imposé des « couvre-feux » aux populations, ce qui, de mémoire d’Européens, nous ramenait aux années 1940. Dans certains pays, on a mis en place une « task force » pour combattre un fléau censé décimer une grande partie de l’humanité. Bien que le terme se soit généralisé au monde de l’entreprise, l’origine de la « task force » remonte à la 2^ème guerre mondiale pour définir des troupes et autres navires de guerre formés temporairement et en attente d’une mission.

Pour boucler la boucle, l’OMS vient d’annoncer que « le variant Omicron est un cessez-le-feu qui pouvait mettre fin à la pandémie ». Toujours le parallèle belliciste, même si un « cessez-le-feu » est une note d’espoir, comme si un virus était un ennemi tangible avec ses forces vives et son contingent armé. Dans la bouche des dirigeants, le Covid et ses interminables variants (une logique naturelle oubliée par ces va-t’en-guerre) est un ennemi finalement « visible » alors que, depuis le début, on nous prétend le contraire. Mais il est vrai que dans cette crise, nous avons, depuis longtemps, dépassé toutes les contradictions. Quand on observe les mesures mises en place dans des pays limitrophes, on constate que le virus, à l’instar du nuage radioactif de Tchernobyl, suivrait le tracé des frontières et respecterait la géopolitique. « Nous sommes en guerre » ? Pas au sens où on nous l’impose mais bien dans celui du quotidien où on nous a plongé. En instituant un environnement sécuritaire où la délation, l’obéissance et le contrôle deviennent les mamelles du monde de demain, les autorités en place (qui portent bien leur nom) nous ramènent à d’autres temps. Mais s’il est question d’abdication, de suivisme ou de pleutrerie, il est aussi question de refus et de « résistance ». Le mot est lâché. Sur celui-ci, on peut faire le comparatif avec le passé. Il est moins évident de l’appliquer sur le nazisme et le sujet polémique du port de l’étoile jaune lors de manifestations contre les mesures sanitaires. Mais ce n’est pas la question traitée ici. « Contentons-nous » de la résistance et pour une fois, approuvons le narratif d’un président sous contrôle, à l’image de ses homologues de Belgique et d’ailleurs qui, manifestement, agissent pour des intérêts qui n’ont rien à voir avec celui du peuple.

En résumé, si « nous sommes en guerre », utilisons ce « nous » à bon escient et appliquons le vocabulaire inhérent à cette affirmation, entrons réellement en résistance comme aux heures les plus sombres de l’Histoire. En se référant à un contexte qui a plus de 70 ans, agissons comme si nous y étions. Ça paraît ridicule, ça n’a pas lieu d’être, surtout si l’on pense à la technologie et au mode de vie actuel ? Et pourtant, si c’était l’une des clés pour esquiver les nouvelles heures sombres que l’on nous réserve ? Si c’était un « secret » aussi simple qu’efficace puisque nous reviendrions à des fondamentaux, à du concret, sans l’immatériel du numérique, sans la moindre trace dans l’inquiétant et gigantesque« cloud ».

Il suffit pour cela d’avoir des horaires et des points de ralliement réguliers où les ondes de toutes sortes passent difficilement, où chacun prendra soin de laisser son téléphone portable chez lui, où l’on partage un repas en mode auberge espagnole, où l’on échange, où l’on parle, bref, où l’on n’oublie pas de vivre. Dans ces endroits, on crée une énergie, un réseau qui n’a rien de virtuel. On liste des adresses dans des périmètres définis où l’on peut se rendre chez d’autres sympathisants à tout moment, en cas de besoin. Où l’on peut partager et profiter du savoir-faire et des moyens mis à disposition par chacun. Où l’on peut préparer des plans pour être ensemble et auto-suffisants s’il le faut. De même, on peut recenser les lieux publics, en particulier les bars et les restaurants où l’on est accueillis comme dans « le monde d’avant ». A savoir par un simple bonjour non suivi d’une demande de QR code. Et pour organiser tout ça, quoi de mieux que le courrier postal qui actuellement fonctionne encore bien ! Avec des mots de passe, des phrases types, des rendez-vous. Une fois enregistrées dans nos têtes qui ne demandent qu’à fonctionner par elles-mêmes, il ne reste plus qu’à brûler les « preuves ». Une façon de faire folklorique peut-être, mais efficace assurément. Il y a encore bien d’autres possibilités, soyons inventifs.

Ces idées vous semblent amusantes ? Désuètes ? Utopiques ? Sachez que ce réseautage digne d’un autre temps, puisque hors de contrôle dans le bon sens du terme, se met déjà en place. Dans des pays pas très éloignés et peut-être même pas loin de chez vous. Cherchez, essayez, vous pourriez être surpris du résultat. Notamment dans un quotidien où les systèmes de communication sont altérés ou inexistants sur de plus ou moins longues périodes ou encore avec des ruptures des chaînes d’approvisionnement. Des situations qui pourraient survenir plus tôt qu’on ne l’imagine. Vous pouvez aussi penser, avec raison, que nous arrivons au bout de la séquence sanitaire. Mais ce n’est que la première étape. Les suivantes se profilent, également plus vite qu’on ne pourrait le penser. Plus vite que le retour des beaux jours et cette « pause dans l’agenda » où la plupart vont s’engouffrer avec euphorie alors que ce serait le moment idéal pour poser d’autres jalons, des grains de sable dans la mécanique mondialiste.

Nous pouvons donc penser « guerre » au sens résistant, voire dissident tant qu’à faire puisque l’on attire en ce moment notre attention sur des bruits de botte à la frontière ukrainienne. Une autre manière de jouer avec le feu, attendu que les vrais maîtres du monde sont aussi des apprentis-sorciers, et d’embarquer dans un conflit potentiellement global. En apparence seulement. Pour attiser les peurs, pour cacher un effondrement social et économique que l’on veut garder sous contrôle. Dans cette hypothèse, il ne sera révélé que lorsque le plus grand nombre aura accepté sans broncher son statut d’humain en esclavage numérisé, après avoir été lessivé par toutes les phases du calendrier (climat, terrorisme, guerre globale et/ou civile, virus,…).

Avec l’Ukraine et la Russie, comme avec la Chine et Taïwan (puisqu’au « jeu des vilaines familles » nous avons « les Russes et leur soif de conquête » comme nous avons « les Chinois et leurs marchés aux chauve-souris et autres pangolins ») on pourrait faire craindre une guerre mondiale, on pourrait jouer cette carte. De la même façon que l’on pourrait faire croire qu’une pandémie mondiale va éliminer 95% de l’humanité. C’est un scénario parmi les quelques autres qui garnissent l’escarcelle des véritables ennemis du genre humain. Pour l’heure, à défaut d’une vraie guerre, organisons une vraie résistance. « C’est toujours ça de pris sur l’ennemi », l’expression est plus que jamais de circonstance.

Wij reproduceren hieronder met zijn vriendelijke toestemming De brief van Alain Colignon, vandaag verzonden naar de Ordre des Médecins.

Mr Dejemeppe,
Voorzitter van de Nationale Medische Associatie

Brussel, 7 februari 2022

Mr Dejemeppe,

Deze keer eis ik dat de Raad van de Orde mij ontvangt.

Dit is een serieuze tijd.

We hebben nu bewijs dat vroegtijdige ambulante behandeling vele, vele levens heeft gered. Het gevolg is dat het bloed de handen bevlekt van hen die, door jouw schuld, ze niet voorschreven! Wij beschikken over bewijzen dat vaccinatie ondoeltreffend is en wordt bemoeilijkt door ernstige, onderschatte, ondergerapporteerde en zelfs verborgen bijwerkingen. Massale vaccinatie wordt een van de grote vergissingen van deze eeuw en u heeft ons er medeplichtig aan gemaakt.

Onze ethiek verplicht ons onze patiënten zo goed mogelijk te adviseren, hen te informeren, hun toestemming te verkrijgen, hun keuzes te respecteren en hen te behandelen volgens de meest zekere wetenschappelijke bewijzen, dit alles met sympathie en welwillendheid. Dit is onze eed in een notendop… de eed die u ons vroeg te verraden.
Elke gewetensvolle arts moest of zou systematisch de maatregelen hebben tegengegaan van een regering die je met alle macht steunde.

Dit is het pad dat ik voor mezelf heb uitgestippeld, inclusief :

• Door te weigeren mijn praktijk te sluiten toen ik daartoe bevolen werd,
• Door te weigeren telefonische consulten te geven voor €20,
• Vroegtijdige poliklinische behandeling voorschrijven indien geïndiceerd,
• Door massale vaccinatie te ontmoedigen,
• Door radicaal te weigeren jongeren en zwangere vrouwen te vaccineren,
• Door me niet te verstoppen achter een nutteloos masker als ik patiënten zag die niet ziek waren.

Je had me moeten steunen, maar je hebt twijfels geuit over mijn standpunten. Je had het mis.

Je herinnert me eraan dat ik Sciensano’s aanbevelingen moet opvolgen. Ik antwoordde dat Sciensano niet bevoegd was om mijn geweten te leiden.
U hebt me – indirect – aangemoedigd om geen hydroxychloroquine voor te schrijven. Ik heb je gezegd dat ik dat zou doen.
U stuurde me op 23 januari 2021 een circulaire waarin u me opdroeg vaccinatie te bevorderen. Ik deed precies het tegenovergestelde.
Mijn eigen zoon, veel vrienden en collega’s, door jou, zijn gezwicht voor chantage.
U heeft mij op 18 januari voor een onderzoekscommissie gedaagd op basis van een tragikomische klacht van Dr. Michèle Gérard. Ik onderwierp me eraan, ik getuigde ertegen. Ik wacht ongeduldig, maar tevergeefs, op een dagvaarding om voor de raad te verschijnen.

In de afgelopen 16 maanden heb ik u herhaaldelijk voorgesteld om deze kwesties op een rustige manier te bespreken. U wees mijn uitnodigingen af op grond van het feit dat de vragen die ik stelde politiek-ethisch waren.
Dat waren ze niet, zijn ze niet en zullen ze nooit zijn.

Ik heb gelijk en jij hebt ongelijk!

Je hebt macht genomen die niet voor jou bestemd is. U bent niet de baas over ons om voor ons te denken. U bent er om een goede rechtsbedeling te waarborgen en u maakt daar misbruik van om onze heiligste beginselen te schenden door het Jupiteriaanse dictaat van de heer Vandenbroucke te steunen.
We zullen onze eed niet verloochenen omdat u op bevel van de uitvoerende macht bent. Je bent oorspronkelijk een staande magistraat. We kunnen het niet helpen als je gedwongen werd te gaan zitten!

Onze vice-voorzitter, Dr Philippe Boxho, is net afgetreden terwijl u had moeten vertrekken.
Wie bent u om te geloven dat deze integere, bekwame collega, vastbesloten om de juiste ideeën te verdedigen, uw Raad zou hebben kunnen verlaten om achterstallige deskundigenverslagen te beheren? Kan een integer man, die bovendien de hoogste trede van het ordinale podium bekleedt, aanvaarden dat hij gedwongen wordt zijn ideeën over vaccinatie te uiten in de kolommen van een nachtblad en dat hij gedwongen wordt oratorische voorzorgsmaatregelen te nemen omdat zijn president de duistere despoot speelt?

De waarheid zal zich bij het verhaal voegen. De waarheid haalt het verhaal altijd in. Als ik ongelijk heb, schrijf me af, als ik gelijk heb, volg me.

Ik ben een woordvoerder voor humane geneeskunde. Ik word overstelpt door patiënten die wanhopig zijn om niet gehoord te worden, ik krijg zoveel telefoontjes dat ik ze niet kan bijhouden. Ik ben gekwetst en boos dat ik niet kan antwoorden aan al die radeloze mensen die me zoveel angstige telefoontjes sturen… Ik ben het jullie verschuldigd!

Het is tijd om erover te praten…

Mijn carrière voor een platform!

Met vriendelijke groet

Alain Colignon

Nous reproduisons ci-dessous avec son aimable autorisation le courrier de Alain Colignon, envoyé ce jour à l’Ordre des Médecins.

Monsieur Dejemeppe,
Président de l’Ordre National des Médecins

Bruxelles, le 7 février 2022

Monsieur Dejemeppe,

Cette fois j’exige que le Conseil de l’Ordre me reçoive.

L’heure est grave.

Nous avons désormais la preuve que les traitements ambulatoires précoces ont sauvé de très nombreuses vies. Le corollaire veut que du sang souille les mains de ceux qui par votre faute ne les ont pas prescrits ! Nous avons la preuve que la vaccination est inopérante et qu‘elle se complique d’effets secondaires majeurs, sous-estimés, sous-déclarés et même dissimulés. La vaccination de masse comptera parmi les grandes fautes de ce siècle et vous nous en avez rendus complices.

Notre déontologie nous impose d’offrir à nos patients les conseils les plus éclairés, de les informer, de recueillir leur consentement, de respecter leurs choix et de les traiter en fonctions des évidences les plus certaines de la science, le tout avec sympathie et bienveillance. Voilà en deux mots notre serment… ce serment que vous nous avez demandé de trahir.
Tout médecin consciencieux devait ou aurait dû prendre le contrepied systématique des mesures d’un gouvernement que vous avez pourtant soutenu de toutes vos forces.

C’est la voie que je me suis tracée, notamment :

• En refusant de fermer mon cabinet quand on me l’a ordonné,
• En refusant de faire des consultations téléphoniques à 20 €,
• En prescrivant des traitements ambulatoires précoces quand ils étaient indiqués,
• En déconseillant la vaccination de masse,
• En refusant radicalement la vaccination des jeunes et des femmes enceintes,
• En refusant de me cacher stupidement derrière un masque inutile quand je recevais des patients qui n’étaient pas malades.

Vous auriez dû me soutenir, mais vous avez émis des doutes sur mes prises de positions. Vous aviez tort.

Vous m’avez rappelé que je devais suivre les recommandations de Sciensano. Je vous ai répondu que Sciensano n’avait pas compétence à diriger ma conscience.
Vous m’avez incité – indirectement – à ne pas prescrire d’hydroxychloroquine. Je vous ai répondu que je le ferais.
Vous m’avez envoyé une circulaire le 23 janvier 2021 pour m’ordonner de faire la promotion de la vaccination. J’ai fait exactement l’inverse.
Mon propre fils, de nombreux amis et des confrères, par votre faute ont cédé au chantage.
Vous m’avez cité à comparaître devant une commission d’instruction le 18 janvier sur base d’une plainte tragi-comique du Dr Michèle Gérard. Je m’y suis soumis, j’ai déposé à charge. J’attends avec impatience, mais en vain une convocation devant le conseil.

A de nombreuses reprises depuis 16 mois, je vous ai proposé de débattre sereinement de ces sujets. Vous avez décliné mes invitations au motif que les questions que je posais étaient politico-éthiques.
Elles ne l’étaient pas, ne le sont toujours pas et ne le seront jamais.

J’ai raison et vous avez tort !

Vous avez pris un pouvoir qui ne vous est pas destiné. Vous n’êtes à pas à notre tête pour penser à notre place. Vous êtes là pour garantir une bonne administration de la justice et vous en profitez pour violer nos principes les plus sacrés en soutenant les oukases jupitériens de Monsieur Vandenbroucke.
Nous ne renierons pas notre Serment parce que vous êtes aux ordres de l’exécutif. Vous êtes d’ailleurs originairement un magistrat debout. Nous n’en pouvons rien si vous avez été contraint de vous asseoir !

Notre Vice-Président, le docteur Philippe Boxho vient de démissionner alors que c’est vous qui auriez dû partir.
A qui voulez-vous faire croire que ce confrère droit, compétent, acharné à défendre des idées justes, ait pu quitter votre Conseil pour gérer des expertises en retard ? Un homme intègre qui au surplus occupe la plus haute marche du podium ordinal, pouvait-il accepter d’être contraint d’exprimer ses idées sur la vaccination dans les colonnes d’une gazette vespérale et d’être contraint de prendre des précautions oratoires parce que son Président joue les despotes ténébreux ?

La vérité va rejoindre l’histoire. La vérité rattrape toujours l’histoire. Si j’ai tort, radiez-moi, si j’ai raison, suivez-moi.

Je suis le porte-parole d’une médecine humaine. Je suis débordé par les patients désespérés de ne plus être écoutés, j’ai tant d’appels que je ne puis pas les suivre. Je suis meurtri et fâché de ne pas pouvoir répondre à tous ces gens désemparés qui m’envoient tant d’appels angoissés… C ’est à vous que je dois cela !

Il est l’heure d’en parler…

Ma Carrière pour une tribune !

Je vous prie d’agréer, monsieur Dejemeppe, l’expression de mes salutations les plus distinguées.

Alain Colignon