Bij Kairos proberen we, naarmate de nummers verstrijken, trouw te blijven aan onze bedrijfsnaam:« Anti-productivistisch tijdschrift voor een fatsoenlijke samenleving « . Onze samenleving is vol onfatsoen, of het nu op economisch, sociaal of politiek gebied is. Wij hebben dit ronduit veroordeeld. Wij hebben ons ook enigszins gespecialiseerd in de analyse en de kritiek van de wetenschappelijke en technocratische excessen die door het dogma van het produktivisme in de vorm van het huidige speculatieve kapitalisme worden gegenereerd. Maar wij stellen soms ook wat wij als maatschappelijke excessen beschouwen aan de kaak, en hier gaat het, in tegenstelling tot de vorige thema’s, niet alleen om vrienden.
Zo hebben wij artikelen geschreven over wat wij zien als afwijkingen van een evenwichtige manier van samenleven in de samenleving, een opvatting van samenleven die in overeenstemming is met een afgemeten ideaal. Dus, met Tülay Umay, stelden we onszelf de vraag « Waarom twee geslachten? Met Sandy de Orges durfden we de mogelijke excessen van de Metoo# en Swing Your Pig-bewegingen in vraag te stellen. In het speciale nummer Illimitations heeft Alexandre Penasse een betoog gehouden over « Seksuele differentiatie als basis ». Zulke artikelen hebben ons harde, soms beledigende kritiek opgeleverd.
Indien wij de enigen waren die virulente veroordelingen te verduren kregen, zouden wij misschien hebben gedacht dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Maar na een uitstekend zomernummer over confusionisme (geen verschil meer tussen geslachten, mensen en dieren, levenden en doden, natuurlijk en kunstmatig…), hebben onze Franse collega’s van La Décroissance is het slachtoffer geworden van nog gewelddadiger aanvallen, waaronder het onderbreken van conferenties, fysieke aanvallen en brandstichting. In 2019 lijkt het durven innemen van genuanceerde standpunten over bepaalde kwesties de woede op te wekken van sommige…
In het dossier van dit nummer verduidelijken wij verder onze voorzichtige aanpak van ontwikkelingen die wij als potentieel gevaarlijk beschouwen. De enthousiaste ontvangst door de dominante media van transhumanistische « nieuwigheden », van « vloeibaarheid » van seksen en genders, van het uitsluiten van intersectionaliteit…, transformeert minderheidservaringen in modes waarop generaties zich haasten op zoek naar een « onderscheid » dat hyperconsumptie niet langer lijkt te bieden. De lezers (wij hopen dat zij zich niet zullen beperken tot de krantenkoppen) zullen kunnen beoordelen dat onze analyses gebaseerd zijn op gefundeerde, beargumenteerde redeneringen, en dat wij ons verre houden van standaardoordelen die meer door emoties dan door beredeneerde overwegingen worden ingegeven.
Wij zijn ons er terdege van bewust dat zich de laatste jaren een militante opleving heeft voorgedaan die doet denken aan de jaren zestig en zeventig, toen het « vooruitgangskamp » de oude overheersers ernstig ondermijnde. Maar we weten ook dat de toen geboren hoop de bodem is ingeslagen, met name door de verdeeldheid die er heerste onder degenen die vraagtekens zetten bij het kapitalisme dat op het punt stond in zijn neoliberale vorm herboren te worden. In die tijd waren het de meervoudige marxistische kapellen die elkaar verscheurden en wier sektarische logica een gunstige evolutie in de westerse samenlevingen in de weg stond. Wij zouden heel graag zien dat dergelijke misbruiken zich vandaag niet meer voordoen, nu opnieuw de wens en de hoop op verandering een jeugd voortstuwen die zich bewust is van de bedreigingen voor haar toekomst en de dringende noodzaak om snel en radicaal op te treden. Wij zijn ervan overtuigd dat de excessen die wij soms aan de kaak stellen het werk zijn van een kleine minderheid en wij zeggen tegen deze minderheid dat woede en ongeduld vaak slechte raadgevers zijn en dat het indelen van degenen die soms het dichtst bij je staan in het kamp van het kwaad (narcisme van kleine verschillen[note]) leidt alleen maar tot het verwaarlozen van de « hoofdvijand ». De geconstateerde excessen versterken zelfs het conservatieve kamp, dat zich kan verlaten op de angst van de meerderheid van de bevolking, die bang is voor de wens om aan de gehele samenleving fantasievolle praktijken op te leggen die bepaalde minderheden welgevallig zijn. Velen vrezen zelfs dat, in plaats van verouderde normen uit het verleden te schrappen, nieuwe normen worden voorbereid, die nog restrictiever zijn en het merendeel van onze tijdgenoten zwaar destabiliseren.
In het dossier van dit nummer zullen wij, ook al verplichten wij niemand om onze analyses te delen, onze opvattingen over de grenzen die niet overschreden mogen worden, blijven preciseren en genuanceerd tot uitdrukking brengen, maar wij bevestigen dat beschimpingen en bedreigingen onze vrijheid van denken niet zullen aantasten.
Alain Adriaens
Dossier Gecoördineerd door de redactie
