Zijn jullie pangolins of P4s?

Illustré par :

In de politiek hebben we alleen vrienden en vijanden. Sommigen zijn vrienden of vijanden voor een lange tijd, anderen voor een enkele actie of beweging. Het belang van de pandemie is misschien om orde op zaken te stellen; zij werpt een licht op het gebrek aan ethische diepgang bij sommigen, die niettemin de mediaruimte zozeer bezetten dat zij verzadigd raakt. En dan heeft de pandemie het schaakbord vereenvoudigd: of je steunt het beheer van de pandemie of je bent een samenzweerder. 

HET FANATISME VAN DE ENIGE WAARHEID 

De voortzetting van het bestaande(1) wordt verheven tot het niveau van een ideologie, maar deze ideologie kan niet worden gezien, om de eenvoudige reden dat zij juist het « beheer » van het bestaande is. Het zou dus slechts een kwestie zijn van gezond verstand, van voor de hand liggende verplichtingen zoals « Neem maatregelen zodat zo weinig mogelijk mensen sterven aan covid-19 « . Met een dergelijke doelstelling, die zo consensueel tot uitdrukking komt, wordt het beheer van wat reeds bestaat noodzakelijkerwijs bekrachtigd. Dit kortzichtige beheer door technocraten geeft op zijn beurt aanleiding tot zijn handige tegenstanders, die door de media worden aangeduid als « samenzweerders ». De samenzweringsthese wordt immers in de eerste plaats geboren uit de manier waarop de staat wegzinkt in de absurditeit van zijn dagelijks beheer, en zo zijn verklaarde doel voorbijschiet. Het is dus onmogelijk te geloven dat iemand zo onsamenhangend kan zijn, behalve om ‘iets’ onder de tafel te organiseren… Een samenzwering, dan. Daarom proberen de complotdenkers tegenover de deskundigen allen het ontstaan van de pandemie te verklaren: door de wijze waarop deze is ontstaan aan het licht te brengen, hopen zij het gebrek aan wil bij de staten om de bevolking te behandelen, en zelfs hun poging om zich van de pandemie te ontdoen, aan het licht te brengen. Zij zijn ervan overtuigd dat hun waarheid de enige geldige is. Maar, zoals Karl Popper zei, « de doctrine die het manifeste karakter van de waarheid beweert — dat zij voor iedereen zichtbaar is, zolang hij haar wil zien — is de grondslag van bijna alle vormen van fanatisme(2) « . We moeten dus niet verbaasd zijn als met name antisociale netwerken een fanatisme in de hand werken dat volledig gedepolitiseerd is omdat het alleen gebaseerd is op verzet tegen de leugen van de staat — wat een beetje zwak is om als emancipatoire politiek te fungeren, of zelfs maar als politiek(3).

Voor de staten, vertegenwoordigd door de staatshoofden en hun ministers, komt het er dus op aan de crisis te beheersen, er profijt uit te trekken in de zin van Naomi Klein in dit proces dat zij de « crisis van de toekomst » noemt. schokstrategie « : de schok gebruiken om de bestaande situatie vrij ingrijpend te wijzigen, terwijl wordt getracht juist datgene wat de voortzetting van deze situatie mogelijk maakt, min of meer in stand te houden(4). Deze vorm van bestuur, hoewel kleinschalig van opzet, is voldoende om het systeem overeind te houden. Het gaat er bijvoorbeeld om een selectief en onethisch opleidingstraject voor artsen en verpleegkundigen te laten voortbestaan of genoegen te nemen met het huidige ziekenhuisstelsel, dat over te weinig middelen beschikt en wordt beheerst door richtlijnen die niets met de volksgezondheid te maken hebben. 

SAMENZWERING EN REPRESSIE 

Gevolgen : wij zijn zowel toeschouwers als slachtoffers van een strijd waarin een van de tegenstanders, de Staat met zijn officiële deskundigen, zijn waarheden verkondigt, die « onbetwistbaar » zijn in die zin dat wij, als wij ze betwisten, te maken zullen krijgen met repressie (van boetes voor het niet naleven van de avondklok tot het royeren uit de Franse Orde van Geneesheren van artsen die zich niet houden aan het officiële gezondheidsprotocol). De staat heeft des te meer « gelijk » omdat hij nu een beroep doet op deskundigen. Het doet er niet toe of het « zogenaamde » of zelfs « nep »-deskundigen zijn, want het enige dat hier telt is dat een zeer groot deel van de media alleen hun praatjes doorvertelt. Wat nu zegeviert is slechts fanatisme. Er is maar één waarheid, van de staat of van een samenzwering. Ofwel staan we volledig aan de kant van een waarheid, die van de Staat of die van de samenzweringstheoretici, ofwel staan we uiteindelijk aan de andere kant van het hek, verworpen door zowel de Staat als de samenzweringstheoretici: Wij zijn dan het laatste kwart van degenen die, op basis van de politieke realiteit die door de pandemie aan het licht is gekomen, politiek willen blijven bedrijven, met het oog op de emancipatie van de mensheid, en niet op de bestendiging van haar vervreemding, door de media, door de staten, door de anti-sociale netwerken, enz. 

De gezondheidsthesen van de staten en de antithesen van de samenzweringstheoretici zijn in feite twee kanten van hetzelfde syndroom, namelijk dat van de neergang, die nu ongetwijfeld onomkeerbaar is, van de technicistische beschaving. Politieke reflectie zou worden verbannen uit de openbare ruimte, die nu zelf zeer beperkt is, of zelfs bijna onbestaande door uitgaansverboden, huisarrest, enz. Van nu af aan zou het alleen nog mogelijk zijn een of ander « pandemiologisch » en dus niet-politiek standpunt in te nemen, op straffe van afwijzing door alle partijen. Zo is het onmogelijk te discussiëren over de werkelijke oorsprong van de pandemie, die niet het gevolg is van een schubdier, een vleermuis of een P4-laboratorium, die in het beste geval slechts de aanleiding ervan zijn: wat deze crisis mogelijk heeft gemaakt, bestond reeds lang vóór het voorval in Wuhan. De oorzaak van de pandemie komt neer op onze afstand tot de realiteit van het fysiologisch bestaan van alle levende wezens: we eten slecht, we overleven prothetisch met beeldschermen en voedselvervangers, we denken weinig, we bewegen weinig en we zijn fysiologisch en psychologisch kwetsbaar. Onze gezondheidsstelsels zijn ontrafeld door tientallen jaren van kostenbesparing en bureaucratie, in de sterkste zin van het woord: het zijn de technocraten die de macht hebben over het gezondheidsstelsel, niet de medische beroepsgroep of de schubdieren. 

BEDRIJVEN VERDER GEATOMISEERD DOOR COVID-19 

Zowel staatsdeskundigen als samenzweringstheoretici wanen zich leiders van een menigte, terwijl, als we het over politiek hebben, de alomtegenwoordigheid van samenzweringstheoretici laat zien dat menigten niets anders zijn dan massa’s geatomiseerde en gemakkelijk te manipuleren individuen; het is inderdaad aan deze eigenschap te danken dat de staat erin slaagt zijn antisociale beleid zonder slag of stoot goedgekeurd te krijgen. In zekere zin wijst de mogelijkheid van een samenzwering erop dat de staat gefaald heeft. Maar aan de andere kant, aan de kant van de samenzweerders, is het net zo noodzakelijk om te postuleren dat mensen idioten zijn, en dus manipuleerbaar en manipuleerbaar, omdat ze dat moeten zijn om de leugens van de Staat te geloven, die zo enorm zijn… Vanuit welk standpunt men deze pandemie ook bekijkt, de stelling van een samenzwering is dus geloofwaardig! Samenzwering van de staat en de laboratoria, of samenzwering van de duistere machten van de anti-sociale netwerken? Maakt niet uit. Het fanatisme dringt zich op en voedt de samenzwering. Depolitisering zegeviert. Politieke reflectie is verwijderd uit het rijk van onze ex-democratieën. Het is aan ons om grote doses opnieuw in te spuiten, niet voor schubdieren maar voor olifanten! 

Deze beschaving is nu alleen gebaseerd op geld en macht. De rest is overboord gegooid, cultuur, bezinning of democratie, of anders, zoals de wetenschap, uitsluitend in dienst gesteld van de overheersing. Maar er zal een ‘daarna’ zijn. Het is aan ons om ons op deze nasleep voor te bereiden, op een politieke manier, door te weigeren ons te laten vervreemden in het technologische moeras. 

Philippe Godard

Notes et références
  1. Nous considérons ici que la quasi-totalité des partis politiques, religions et sectes religieuses, groupes de pression ou de réflexion, ou encore les ONG œuvrent tous à la « continuation de l’existant », et que face à eux, seuls les « utopistes », les partisans de l’insurrection, et quelques autres n’ont que faire de cette continuation d’un existant qui nous opprime et détruit le Vivant.
  2. Des sources de la connaissance et de l’ignorance, Payot, 1960.
  3. Voir le livre-outil que nous avons consacré à cette question, Croire ou pas aux complots ?, avec des dessins de Vincent Odin, Le Calicot, 2018.
  4. Ce dernier aspect est souvent sous-évalué, alors qu’il est crucial, en réalité.
Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

Log in.