De opkomende kwestie van 2021

Wat is er nieuw in 2021? Wij weten natuurlijk dat het nieuwe verkoopt in onze maatschappij, en dit te bepalen is dus al de oorlog winnen. Günther Anders(1) daarentegen legt uit dat de mens zich steeds meer verouderd voelt, juist omdat hij het tempo van de door de Megamachine opgelegde vernieuwingen niet kan bijhouden… Maar de vraag betreft alleen de afbrekers. We dachten eerst aan de digitalisering van de wereld, die door de pandemie dramatisch is versneld, maar dat was in 2020, en vervolgens aan « systemisch racisme », maar zelfs als dat een ding is, is het dat niet in 2021. Ten slotte hebben we de pogingen om van kernenergie een groene investering te maken op het niveau van de Europese Commissie in 2021 behouden, en in verband daarmee hebben we een boek van Thierry Ribault opgemerkt(2) het in twijfel trekken van veerkracht, wat altijd is gezien als iets positiefs en goeds voor slachtoffers. 

In juni 2019 heeft een EU-deskundigengroep inzake duurzame financiering geconcludeerd dat kernenergie, die« vrijwel geenCO2 uitstoot « ,  » kan bijdragen tot het matigen van de klimaatverandering « . De Europese Commissie heeft haar wetenschappelijke dienst (het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek, GCO) gevraagd na te gaan of het atoom kan worden opgenomen in haar lijst van energievormen die zowel voor het klimaat als voor het milieu als deugdzaam worden beschouwd (« groene taxonomie »), hetgeen de financiering ervan zou kunnen vergemakkelijken. 

In hun eind maart gepubliceerde rapport zijn deze deskundigen van mening dat kernenergie ongevaarlijk is, en des te erger als de gebieden op aarde die door kernrampen onherroepelijk onbewoonbaar zijn geworden, zich nog vermenigvuldigen! De Europese Commissie heeft echter op woensdag 21 april 2021 aangekondigd dat zij haar besluit over aardgas en kernenergie zal uitstellen, na veel controverse, vanwege tijdgebrek met het oog op de klimaatnoodsituatie en gezien het feit dat  » deze eerste « gedelegeerde handeling » (noot van de redactie: door de Commissie uitgevaardigde bindende wetstekst) bestrijkt 80% van de broeikasgasemissies(3) ».

Dit komt nog bovenop de intensieve propaganda van Jean-Marc Jancovici om kernenergie te promoten als een oplossing om het klimaat te redden. De cijfers over de CO2-uitstoot van kernenergie zijn echter zeer omstreden, en bovendien wordt slechts 25% van het probleem besproken, namelijk alleen de productie van elektriciteit; het grootste deel van de energie wordt nog steeds door kernenergie opgewekt: 75%. Ten slotte, als we de elektriciteitsproductie op basis van koolstof zouden vervangen door kernenergie, zouden we zoveel kerncentrales moeten bouwen dat we er de tijd niet voor hebben, wetende dat er niet genoeg uranium zou zijn en dat het hele proces veel CO2 zou uitstoten. 

Eveneens in verband met kernenergie, maar met een bredere reikwijdte, lazen wij het boek van Thierry Ribault Tegen veerkracht, in Fukushima en elders. Hij legt uit dat veerkracht slechts een bestuurstechniek is, niet te verwarren met het individuele vermogen om ‘terug te stuiteren’, maar de lijn is goed. » Veerkracht wil ons voorbereiden op het ergste zonder ooit de oorzaken te verklaren(4) « . Volgens Ribault is veerkracht zowel een « sociale technology of consent « , met andere woorden, een discours over technologie waarvan wij absoluut afhankelijk zijn, en een techniek van manipulatie. om mensen in rampsituaties te doen instemmen met de technologie die hen schade heeft berokkend « . Men zou ook kunnen toevoegen: gericht op het vermijden van de « dekolonisatie van de eigen verbeelding » waartoe de degrowthisten oproepen… 

Wat in beide gevallen op het spel staat, is de toekomst van onze cultuur en van het leven zelf. Als het de mensen zijn die zich aan het ergste moeten aanpassen, als het alleen een kwestie van individuele weerstand is en als de maatschappij geen zeggenschap meer heeft in technische keuzes, waar ligt dan de toekomst? Wat we nu meemaken is de vestiging van een systeem van heteronomie dat ons dwingt te « leven met » de producties van de industriële samenleving die de samenleving en de biosfeer vernietigen, in plaats van ze te veranderen:  » Voor zover wij weten, zijn de menselijke genen niet achteruitgegaan — althans nog niet. Maar we weten dat « culturen » en samenlevingen dodelijk zijn(5) « .

Jean-Luc Pasquinet, Technologos 

Notes et références
  1. Günther Anders, L’obsolescence de l’homme, Ivrea, 1956/2002.
  2. Thierry Ribault, Contre la résilience, à Fukushima et ailleurs, L’échappée, 2021.
  3. Mairead McGuinness, commissaire aux services financiers.
  4. Thierry Ribault, op. cit.
  5. Cornélius Castoriadis, Fenêtre sur le chaos, Seuil, 2006, p.
Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

Log in.