DE NUTTIGE IDIOTEN VAN DE KEIZERLIJKE HEROVERING

Illustré par :

Als oorlogen altijd de machtigen dienen en het kapitalisme voeden, is het verbazingwekkend te zien hoe zij vaak een vorm van unanimiteit krijgen over hun noodzaak, van rechts tot links. Jean-Pierre Garnier analyseert uitvoerig de manier waarop anarchisten, libertariërs, alternatievelingen, autonomisten en andere antifa’s in Frankrijk de oorlogen in het Midden-Oosten hebben gesteund.

EERSTE EPISODE


Wij weten dat de nieuwe generatie van Frans ultra-links weinig belangstelling heeft voor geopolitieke kwesties en internationale machtsverhoudingen. Wij leven echt niet meer in het tijdperk waarin de politieke socialisatie van haar activisten en sympathisanten verliep via antikolonialisme, anti-imperialisme en Derde Wereldisme. Zoals de ideologische tendens is die sinds enige tijd ter linkerzijde en daarbuiten overheerst, is het verlangen naar verandering meer maatschappelijk dan sociaal, vooral wanneer de sociale bekommernissen de grenzen van Frankrijk overschrijden. Zeker, een deel van « links » blijft trouw aan de Palestijnse zaak en is af en toe geïnteresseerd in de ervaring van de Zapatisten in het Mexicaanse Chiapas als een nieuw model van emancipatie. Ook hekelt zij het optreden van de Amerikaanse politie tegen zwarte burgers, de arbeidsomstandigheden van overgeëxploiteerde arbeidsters in Bangladesh of de desintegratie van de plattelandsgemeenschappen in Latijns-Amerika door de oplegging van exportteelten ten voordele van multinationals. Maar het is duidelijk dat het buitenlands beleid, zowel diplomatiek als militair, te beginnen met dat van de Franse heersers, de minste van zijn zorgen is geworden.

Alleen de onderwerping van het economisch beleid van de Europese staten aan de  » De« dictaten van de Trojka  » blijven extreem links ernstige zorgen baren, zoals blijkt uit de actieve rol die het heeft gespeeld, samen met sociaal-democratisch links (PCF, Parti de Gauche, Attac, Le Monde Diplomatique…), in de campagne tegen het ontwerp van Europese grondwet. Zij stelt ook de clandestiene onderhandelingen tussen haar en de Verenigde Staten over de oprichting van een transatlantische vrijhandelszone (TTIP of TAFTA) scherp aan de kaak, waardoor de weg wordt vrijgemaakt voor meer zeggenschap over grote Amerikaanse bedrijven en de mondiale financiële wereld. Het moet gezegd dat alle economische beleidsmaatregelen die voortvloeien uit de vestiging van een kapitalisme zonder grenzen rentabiliteit gelijkstellen met bezuinigingen en dat de intellectuele kleinburgerij waarvan de anarcho-libertariërs deel uitmaken, zij het op een lager niveau, hier onvermijdelijk de gevolgen van zal ondervinden.

Anderzijds leken onze « linksen » van de nieuwe generatie zich tot niet al te lang geleden weinig aan te trekken van de confrontaties die zich op het internationale toneel afspeelden. De laatste keer dat zijn schamele troepen werden gemobiliseerd was tijdens de oorlog die in 2003 door de regering van de VS werd gelanceerd om een einde te maken aan het Iraakse « regime ». Terwijl zij hun stem voegden bij die van de voorstanders van de invasie om de wandaden van dictator Saddam Hoessein aan de kaak te stellen, oordeelden onze anarcho-libertariërs, geschokt door de slachtingen onder de burgerbevolking door de bommen en raketten van de Amerikaanse luchtmacht, dat de « bondgenoten » een beetje te ver waren gegaan. Sindsdien is er radiostilte geweest van radicaal links in Frankrijk over wat er aan de andere kant van de Middellandse Zee gebeurt, afgezien van het revolutionaire delirium dat het land opnieuw in zijn greep kreeg ten tijde van de kortstondige en mythische Arabische lente, waarop ik nog zal terugkomen. Dit stilzwijgen begint echter doorbroken te worden, maar op een manier die mensen die beweren in de antikapitalistische en antistatistische traditie te staan zou kunnen verrassen.

Allereerst moet worden opgemerkt dat er een algemeen stilzwijgen heerst over de oorlogszuchtige expedities van onze regeringen, of die nu plaatsvinden in Libië onder Sarkozy of in Afrika ten zuiden van de Sahara onder Hollande. Ongetwijfeld was men van mening, ook ter linkerzijde van het officiële links, dat het voor de juiste zaak was, zoals aanbevolen door de media, die meer dan ooit onderdanig waren aan de machthebbers: in het ene geval om een verachte tiran ten val te brengen, in het andere om hatelijke terroristen te bestrijden. Dit zonder zich, gezien de nasleep van de tweede oorlog onder leiding van het VS-imperialisme in Irak, af te vragen of de situatie van de bevolking in Libië zou verbeteren na de vernietiging van het « regime » van Muammar Kadhafi en de fysieke uitschakeling van zijn leider, en zonder vragen te stellen over de redenen voor de opmars van het jihadisme in de landen van Frankrijk.

De « alternatieve » pers en radiozenders hebben de laatste tijd echter hun kolommen of ether opengesteld voor getuigen van de gebeurtenissen of analisten van de situatie in Syrië. Maar in plaats van een visie op de conflicten die het land verwoesten voor te stellen die breekt met de visie die in ononderbroken stromen wordt uitgezonden door de dominante media, die zelf ondergeschikt zijn aan de westerse machten die deze staat willen ontmantelen, stellen onze anarcho-libertariërs zich tevreden met elkaar te overstemmen in de hersenspoeling en de hersenspoeling die dienen om te rechtvaardigen dat dit land, na enkele andere, te vuur en te zwaard wordt gebracht in naam van de vrijwaring van de vrijheden en de bevordering van de democratie.

LIBERTAIRE REBELLEN?

Mijn eerste verrassing, een slechte verrassing, kwam, bijna drie jaar geleden, van een zeer populair programma op Radio Libertaire, Chroniques rebelles, waaraan ik vaak meewerkte. Haar gastheer is al jaren een van mijn beste vrienden en ik kan u verzekeren dat zij boven elke verdenking van empathie met de machtigen staat, of die nu publiek of privé zijn. Maar ondanks de titel van het interview, « Syrië, andere informatie… », werden we getrakteerd op een praatje met een Syrische gast, dat niet afweek van wat we gewoonlijk over Syrië horen of lezen(1). De gebruikelijke hekeldreigingen tegen de wreedheid van het « regime » van Bashar al-Assad werden afgewisseld met de niet minder verwachte verheerlijking van de democratische verworvenheden van de « revolutie  » in de « bevrijde zones « . Er werd geen melding gemaakt van de bloedige wandaden van de jihadisten. Ongetwijfeld hadden zij met spijt een emancipatieproces afgeschreven waarvan de realiteit niet in twijfel kon worden getrokken. Wat betreft de rol van buitenlandse mogendheden in de activering van etnisch-religieuze tegenstellingen binnen de Syrische samenleving en hun steun aan de verschillende gewapende facties die streven naar de verdeling van het land, zou men tevergeefs hebben gezocht naar hun sporen in de woorden van de twee gesprekspartners.

« Een misdadig ‘regime’ vermoordt het Syrische volk « . Dit was in feite het basisscenario dat aan het programma ten grondslag lag. Het minste wat we kunnen zeggen is dat het niet ontbrak aan nuance en originaliteit. Tussen de Syrische gast en de gastvrouw leek het wel een duo Bernard Kouchner-Christine Ockrent in de hoogtijdagen van de Joegoslavische burgeroorlog. Aan de ene kant onderdrukkers en massamoordenaars, aan de andere kant « DE revolutie « . Er is natuurlijk niets negatiefs aan de genoemde revolutie. Aan de ene kant dus terreur en verschrikking, aan de andere kant het Verzet, heroïsch, natuurlijk. Bovendien prees de gast, om een publiek dat uit was op directe democratie tevreden te stellen, de « experimenten met zelfbeheer  » die door gekozen raden in Syrisch Koerdistan zijn uitgevoerd. Zwijgen over de massa-executies en folteringen die de « revolutionairen » om andere redenen hebben uitgevoerd, met name over de aaneenschakeling van onthoofdingen door de jihadistische groepering Al-Nosra aan de Aleppo-kant van de grens, van de  » gematigde islamisten  » die banden hebben met Al Qaida en die, het is waar, bewapend zijn door de petro-monarchieën op instigatie van de Verenigde Staten en Israël, en die « hun steentje bijdroegen ». een goede baan  » volgens de beruchte Fabius. Waren niet alle slachtoffers, sjiieten, christenen, alawieten, echte of virtuele collaborateurs van het Syrische « regime », al was het maar omdat zij de « revolutie » niet steunden en daarom geliquideerd moesten worden?

Op de manier van de cosmetische chirurgen van TF1, RTL of France 24 die hard werken om een aantrekkelijk gezicht te geven aan de moordenaars, slagers en genocidaires die een deel van de Syrische bevolking afslachten met de steun van « adviseurs » van de CIA, de Turkse Islamitische regering, de obscurantistische koninkrijken van de Golf en de Europese regeringen, waren de Radio Libertaire presentatrice en haar gast bezig om de jihadisten die in Syrië aan het werk waren te hernoemen als Zapatista bevrijders!

Natuurlijk, als ik het hen hoor vertellen, hadden de « revolutionairen » geen hulp van buitenaf in de vorm van wapens. Men vraagt zich af waar hun jeeps, machinegeweren en luchtafweerraketten vandaan komen (van de soldaten van het in ongenade gevallen « regime » die met wapens en bagage naar de « rechterzijde » zijn verhuisd)? Van de plundering van Libische arsenalen na weer een bevrijdende « revolutie » gesteund door de NAVO luchtmacht? Ongetwijfeld, maar niet alleen. De sleutelrol die Saoedi-Arabië, in samenwerking met Israël en de Verenigde Staten, speelt bij het vervoer van terroristische groeperingen en hun wapens via Turkije om het Syrische « regime » te destabiliseren en te verzwakken, met geld van Qatar als ruggensteun, om nog maar te zwijgen van de Amerikaanse « instructeurs » die experts zijn in anti-oproeroperaties en opereren in jihadistische trainingskampen in Jordanië, wordt niet vermeld. Om nog maar te zwijgen van de Franse uitrusting (jeeps en lichte pantservoertuigen) die aan Saoedi-Arabië is geleverd alvorens naar Syrië te vertrekken. Kortom, niets onderscheidde de opmerkingen die op dit « alternatieve » kanaal werden uitgewisseld van de mediabehandeling die Bashar al-Assad, de nieuwste Hitler in de westerse oorlogspropaganda na Slobodan Miloševic, Saddam Hussein, Muammar Gaddafi, maandenlang heeft gekregen. Geconfronteerd met « de wil van deze clan, de familie Assad en haar bondgenoten, die alles willen ruïneren « , om een peremptorische formulering vol finesse van de gastheer te gebruiken, « zijn analyses niet langer gepast « , echode haar gesprekspartner. Inderdaad, wat de analyse betreft, was het mogelijk om terug te gaan. Maak plaats voor het goede ouderwetse Manicheïsme. We waren weer terug in de goede oude tijd van selectieve verontwaardiging.

Maar wie was deze speciale gast? Een zekere Omar Enayeh, voorgesteld als lid van Souria Houria (Syria Freedom). Mijn anarchistische vriend van Radio Libertaire wist blijkbaar niet dat deze vereniging, die in mei 2011 werd opgericht, een van de organisaties is die verantwoordelijk zijn voor het doorgeven in Frankrijk en elders van de officiële versie van de conflicten in Syrië, die is opgesteld door de denktanks verbonden aan het State Department en het Pentagon, via conferenties, interviews en debatten. Debatten waarin elk kritisch woord, behalve natuurlijk dat tegen het « regime », Iran, Hezbollah of Rusland, verboden is, waarbij de stoutmoedigen die het wagen de officiële versie in twijfel te trekken, ipso facto worden behandeld als « negationisten « , of zelfs agenten van het Kremlin. Naast de toespraken van haar woordvoerders organiseert Souria Houria in Frankrijk demonstraties en acties om de val van het « regime » van Bashar al-Assad te bespoedigen, zoals de White Wave for Syria, een internationale demonstratie die in maart 2013 werd gelanceerd ter gelegenheid van de tweejarige verjaardag van de « Syrische revolutie », of de Train for the Freedom of the Syrian People, die in december 2014 politici van Parijs naar Straatsburg bracht voor een ontmoeting met leden van het Europees Parlement, wat allemaal werd doorgegeven door de gebruikelijke desinformatieorganen die de oorlogszuchtige propaganda van de NAVO echoën (TV5 monde, Bfmtv, France 24, LCP, Le Nouvel Observateur, Libération, Mediapart, Rue89, Radio France). Of een solidariteitsbetoging met de « Syrische revolutionairen  » op de Place de la Bourse in Parijs, waarbij een spreker van Souria Houria op het podium opschepte dat hij « miljoenen aan het verdienen was ».

Hoewel wij niet precies weten waar deze miljoenen vandaan kwamen, weten wij iets meer, als wij proberen te weten te komen, over de identiteit van de stichter van Houria Souria. Hala Kodmani, een Frans-Syrische journaliste die al zo’n dertig jaar in Frankrijk woont, heeft deze vereniging opgericht in

2011 en was gedurende meer dan 2 jaar voorzitter ervan. Voordien werkte zij als hoofdredactrice van France 24, een non-stop neoliberale en pro-imperialistische propagandakanaal, alvorens de rubriek « Syrië » van het liberaal-libertarische tabloid Libération over te nemen na het uitbreken van de zogenaamde Syrische revolutie. Maar, zoals de essayist François Belliot opmerkt, duidelijk geclassificeerd  » De centrale rol van Hala Kodmani in het Syrische protest in Frankrijk kan worden verklaard door de invloed van haar zus Bassma Kodmani, die deelnam aan de oprichting van de Syrische Nationale Raad in oktober 2011 in Istanbul. Deze laatste, die geacht werd de aspiraties van het Syrische volk te vertegenwoordigen, werd vooral beschouwd als de iets te opvallende vertegenwoordiger van het westerse kamp, hetgeen zijn positie verzwakte binnen deze organisatie, die zelf aan kracht verloor door de concurrentie van jihadistische groepen, minder « gematigd » dan de ASL, waarop de Verenigde Staten en Frankrijk nu hadden besloten in te zetten. Na haar vertrek bij de NSC zal Bassma Kodmani niettemin trouw blijven aan haar oorspronkelijke project van « shet koesteren van een democratische overgang in Syrië « , de ondertitel van een manifest met de titel De dag nadien , aan het schrijven waarvan zij heeft meegewerkt, zoals bijvoorbeeld blijkt uit een open brief aan François Hollande waarin wordt opgeroepen tot de instelling van een no-fly zone in Syrië (behalve voor NAVO-vliegtuigen), « heeft dehet diplomatiek verbannen van het Syrische ‘regime ’  » en  » aanzienlijke militaire steun aan de brigades van het Vrije Leger « .

Kortom, men kan nog steeds verbaasd zijn en het nogal komisch vinden dat een libertair radiostation geen andere manier heeft gevonden om zijn luisteraars voor te lichten over de situatie in Syrië dan een beroep te doen op een agent van invloed die wordt betaald door een vereniging die wordt geleid door twee zusters die de rollen delen van het bevorderen in Frankrijk van een Syrische « opstand » die wordt gesteund door het Westen, met inbegrip van Israël. Men zou kunnen aanvoeren dat hier een zekere semantische logica in zit. Heet het programma niet « Chroniques Rebelles »?

TWEEDE EPISODE


EEN VERHAAL UIT MARSEILLE

Zonder alle artikels en uitzendingen over Syrië te willen overlopen die elkaar sindsdien in het anarcho-libertarische universum hebben opgevolgd, houden wij het Syrië-supplement aan dat gepubliceerd werd in een nummer van het alternatieve maandblad van Marseille CQFD, een perfect voorbeeld van de pro-westerse oorlogszucht waaraan veel « anarcho-autonome » activisten zich schuldig hebben gemaakt, zonder het kennelijk te beseffen (2). Ook niet erg voorzichtig met de betrouwbaarheid van hun informatiebronnen, de journalisten van CQFD heeft het nodig gevonden alarm te slaan tegen  » Het enige staatshoofd ter wereld dat bij zijn voornaam wordt genoemd, wat veel zegt over de lage achting die hij geniet bij de mensen, waarvan de meesten, het moet gezegd, in vele opzichten niet veel beter zijn dan hij.

Volgens CQFD is het alternatief « Bashar of Sharia « , « in koor opgenomen door uiterst rechts en uiterst links « , die « daarmee de Syrische tegenstanders in de zak van het salafistische obscurantisme gooien ». Een manicheïsme dat de journalisten van CQFD toestaat Bashar en de jihadisten over één kam te scheren, met een duidelijke voorkeur, zo u wilt, voor de eerstgenoemde omdat de laatstgenoemden zonder hem geen kans zouden hebben gehad om op te treden. Bashar is in feite « de hoofdschuldige van de Syrische tragedie « , declameert de redacteur van het CQFD-dossier.

Nogmaals, het zoeken naar gegevens en vooral de verificatie van gegevens had geen buitensporige inspanning mogen vergen. Al heeft CQFD niet de moeite genomen om een titel te vinden voor een van de artikelen in dit echte ladingdossier: « Bachar, moordenaar in Syrië « . Deze omslachtige woordspeling was reeds als voorpaginakop gebruikt, met een close-up foto van de dader, door bovengenoemd liberaal-libertarisch tabloid, dat, zoals gewoonlijk, zijn dronken lezers mobiliseerde voor de goede zaak van het moment. Niet langer de « strijd tegen het terrorisme  » zoals in de nasleep van de moord op de Charlie Hebdo journalisten, maar met de terroristen tegen de super-terrorist die het Syrische staatshoofd zou zijn. Naast Le Monde, de referentiekrant die door anarchisten gewoonlijk met minachting wordt behandeld, werd opnieuw een beroep gedaan op het onvermijdelijke Syrische Observatorium voor de Mensenrechten. Een in Londen gevestigd bureau voor desinformatie en opiniemanipulatie, dat banden heeft met de regering Cameron via MI6, de Britse militaire inlichtingendienst, en wordt geleid door een zakenman, Osama Ali Suleiman, alias Rami Abdel Rahmane. Maar onze « alternatieve » onderzoekers, die volkomen wereldvreemd zijn omdat ze op de kruistocht tegen Bachar zijn gesprongen, wisten niet dat deze verspreider van gruwelijke informatie over de gruweldaden die aan het Syrische « regime » worden toegeschreven, wel degelijk aan het werk was, aldus de blog van de krant Le Monde zelf, voor… hetzelfde « regime (3) !

Deze omkering is het overwegen waard omdat zij de tegenstrijdigheden illustreert waarin de deskundigen in rook en spiegels, die niet alleen verantwoordelijk zijn voor het bedwelmen van de « publieke opinie », maar zelfs van de journalisten die worden betaald om deze te formuleren, verstrikt zijn geraakt. Voor degenen die zich nooit hebben laten misleiden door de leugens die in de media worden verspreid om imperialistische inmenging en agressie tegen ongewenste « regimes » te legitimeren, is deze late ontdekking dat het Syrische Observatorium voor de Mensenrechten, lange tijd de enige bron van informatie voor de eindeloze stroom propaganda die van de Westerse media uitgaat, werd geleid door een charlatan of bedrieger, niet echt een verrassing. schep. Evenals een aantal organisaties, niet « niet-gouvernementele » maar « paragouvernementele », die nauw betrokken zijn bij de offensieven tegen dictaturen die het Westen niet welgezind zijn, was en is zij verantwoordelijk voor het « rechtvaardig » maken van oorlogen, al dan niet civiel, die door het imperialisme zijn aangezwengeld in de ogen of oren van de Westerse volkeren. Het grappige aan deze zaak is hoe een zogenaamd serieuze krant als Le Monde, die het grootste deel van zijn informatie over de wreedheden van het Syrische « regime » uit de dossiers van de OSDH haalde, ermee weg kon komen.

 » « Dekking, bevooroordeeld en gericht « ,  » verspreiding van informatie zo divers als het onmogelijk is te bevestigen « ,  » minof meer disharmonisch  » en gebaseerd op « de tegenstrijdige cijfers « , « ikbevooroordeelde informatie « ,  » verbloemt de waarheid « …(4) In de tijd dat de OSDH de autoriteit was in de Franse pers, WanneerLe Monde de schendingen van de mensenrechten door Bashar en zijn kliek aan de kaak stelt, worden degenen die deze beschuldigingen uiten verdacht van toegeeflijkheid of zelfs schuldige collusie met hem. En nu wordt de OSDH voorgesteld als « een van de onderdelen van het propagandasysteem dat door de Syrische inlichtingendiensten is ontwikkeld voor de Westerse publieke opinie « . En Le Monde betreurt:  » Uit gemakzucht, ideologische convergentie of omdat het Waarnemingscentrum zijn informatie ook in het Engels publiceerde, bleven de meeste westerse media en persagentschappen, aangevoerd door het AFP, de organisatie die zij hadden belasterd tot hun favoriete, zo niet enige bron van informatie maken . Maar waarom begonnen ze haar plotseling te belasteren? Bovengenoemde punten van kritiek impliceren dat de Het« verlies aan geloofwaardigheid  » van de OSDH dreigde een weerspiegeling te worden van alle bronnen dankzij welke de media hun lezers min of meer fantasievolle informatie kunnen blijven verstrekken die het meedogenloze en bloedige karakter van de « oorlog » bevestigt. dictatuur  » in Syrië en de noodzaak deze ten val te brengen. Er bleef niets anders over dan de OSDH aan te wijzen als een zwart schaap dat op bevel van Bashar door zijn geheime diensten is geïnfiltreerd in de sneeuwwitte kudde van deugdzame NGO’s en aldus aan te tonen dat de figuur nog duivelser is dan men had kunnen denken. Hoe kunnen wij geloven in de statistieken over de mensen die zijn handlangers gevangen zouden hebben gezet, gemarteld, vermoord of laten verdwijnen, als hij er zelf in slaagt overgewaardeerde cijfers over zijn echte of vermeende slachtoffers te verspreiden om andere informatiebronnen die vijandig staan tegenover zijn « regime » in diskrediet te brengen?

Natuurlijk zal Le Monde proberen zijn lezers gerust te stellen door te rekenen op « specialisten op het gebied van media, informatie en propaganda in tijden van oorlog  » om zich te interesseren voor het traject van het Waarnemingscentrum en, meer in het algemeen, voor de betrouwbaarheid van organisaties van hetzelfde kaliber(5). Maar u kunt er zeker van zijn dat deze specialisten niet zullen worden gerekruteerd onder degenen die al tientallen jaren strijden tegen de desinformatie van de propaganda van de « rechtvaardige oorlog « , zoals de marxistische animatoren van de Belgische website Investig’Action of de Amerikaanse anti-imperialistische activisten van Counterpunch.

Het bovenstaande zal ons van het CQFD-dossier hebben weggeleid. Maar het moet gezegd dat de daar aangevoerde argumentatie helaas niet verschilt van de verzameling leugens die al 4 jaar lang pagina’s lang of in de ether worden opgediend over de « Syrische chaos « . Er is echter één belangrijk verschil: de voorgestelde versie houdt rekening met het publiek waarvoor zij bestemd is, d.w.z. de politiek-ideologische stroming die zich zeer links van het Franse politieke spectrum bevindt. Om hem een plezier te doen, moet het proces dat in 2011 in Syrië begon, inderdaad als een « revolutie » worden omschreven. Maar een revolutie die geen succes was omdat ze « gestolen  » was. Door wie? Door de islamitische extremisten die het « Syrische regime  » natuurlijk niet zou hebben misstaan de dans te zien ontspringen, soms met zijn steun, om zijn tegenstanders in diskrediet te brengen.

IMPERIALISTISCHE NIEUWE TAAL

Enkele regels zijn hier nodig om de ideologie te ontcijferen die tot uiting komt in het vocabulaire dat de media gebruiken om de conflicten in het Midden-Oosten en in het bijzonder de situatie in Syrië te behandelen. Allereerst moet worden opgemerkt dat ik stelselmatig aanhalingstekens heb geplaatst rond het woord « regime ». Waarom is dat? Simpelweg omdat het verre van een neutrale betekenaar is, zoals onderwezen in Sciences Po, maar meestal wordt gebruikt om een politiek of sociaal systeem aan te duiden dat onaanvaardbaar wordt geacht omdat het niet beantwoordt aan de belangen en dus de wensen van de leiders van het kapitalistische Westen. Dit begon in 1917 met de Russische Oktoberrevolutie, waarbij het aan de macht komen van de Bolsjewistische partij de weg vrijmaakte voor decennia van niet aflatende vijandige propaganda tegen de instellingen die uit die revolutie voortkwamen. Van Lenin tot Gorbatsjov, zullen ze worden bestempeld als « communistisch regime « . Hetzelfde zal gelden voor de Europese « satellieten  » van het « socialistische kamp  » en de « communistische  » of « socialistische  » staten van China, Noord-Korea, Vietnam, Cambodja en Cuba.

De negatieve connotatie van de term « regime » werd definitief versterkt in de jaren 1920 met de oprichting in Italië van een staat die door Mussolini als « fascistisch » werd omschreven, en vervolgens, een decennium later, toen Hitler de Duitse staat omdoopte tot het « Derde Rijk « . We zouden dan spreken van een « fascistisch regime  » en een « naziregime  » (of « Hitlerregime  »). Het « Franco-regime  » in Spanje zal binnenkort aan de lijst worden toegevoegd. Deze verandering van taalgebruik spaarde de in 1940 in bezet Frankrijk geïnstalleerde regering niet. De « Franse Staat  » van maarschalk Pétain werd door de verzetsstrijders ipso facto het« Vichy-regime  » genoemd. Deze term zal opnieuw in zwang komen bij progressieven in de hele wereld wanneer het VS-imperialisme aan (militaire) dictaturen de taak delegeert om te strijden tegen de  » Het was ook het geval dat de VS« subversief  » waren geweest in zijn Zuidamerikaanse achtertuin of in sommige van zijn jachtgebieden in het Verre Oosten (Vietnam, Zuid-Korea, Cambodja, Indonesië, enz.). Ze zullen allemaal op één hoop worden gegooid met repressieve « regimes ».

Het spreekt vanzelf dat, afgezien van deze betreurenswaardige uitzonderingen, geen enkele regering, geen enkele staat in de « vrije wereld » of daarmee geassocieerd, hoe corrupt en repressief ook, bij wijze van spreken « op dieet » kan worden gezet, d.w.z. gedefinieerd kan worden met een dergelijke beruchte benaming. Bovendien impliceert de term « regime » iets dat ingaat tegen het woord « vrijheid » dat onze leiders op hun vlag hebben gegraveerd: regimentering. De termen die het meest worden gebruikt om de door hen bestuurde instellingen aan te duiden zijn « regeringen » en vooral, zoals iedereen weet, « democratieën ». Er kan echter worden gewezen op een tijdelijke uitzondering op de regel. Een Franse uitzondering. Gedurende enkele jaren was het bij links en extreem links mode om de Vijfde Republiek als een « regime » te behandelen, niet dictatoriaal, maar autoritair en technocratisch. Deze republiek, die in 1958 is ontstaan uit de opstand van militairen en aanhangers van Frans Algerije, had inderdaad een enigszins dubieuze democratische oorsprong, die niet werd uitgewist door het referendum van 1962, dat door de tegenstanders van het « gaullistische regime » in wording werd omschreven als een « plebisciet ». Zozeer zelfs dat een van hun leiders, en niet de minste, niet aarzelde om de nieuwe grondwet aan de kaak te stellen in een polemisch essay dat destijds opzien baarde: De permanente staatsgreep(6). Dit belette hem niet om 17 jaar later, dankzij diezelfde grondwet, staatshoofd te worden, ongewijzigd in zijn structuur.

Sinds de ineenstorting van het « Sovjetregime » en de daaropvolgende aankondiging door de Amerikaanse president George Bush van de komst van een « nieuwe wereld », is de wereld een « nieuwe wereld » geworden. De term « regime » wordt systematisch gebruikt om te verwijzen naar staten waarvan de regeringen niet bereid zijn zich aan dit bevel te onderwerpen. Zo wordt er met beschuldigende vinger naar elkaar gewezen vanwege de  » bedreigingvoor de vrede  » en schendingen van de mensenrechten  » of zelfs  » genocide « , het door de Sovjet-Unie beïnvloede Afghaanse « regime », het « Joegoslavische » en vervolgens « Servische » « regime », het « Iraanse regime », het « Iraakse regime », het « Libische regime » en, meest recentelijk, het « Syrische regime ». Maar niemand in de zeshoekige anarcho-libertarische beweging heeft het aangedurfd de politiek-ideologische betekenis van dit semantisch geklungel aan te geven. Evenmin stellen zij de ontstellende rapporten over de misbruiken van het Syrische « regime » ter discussie.

Dit zal worden opgenomen in de CQFD de versie van een bombardement met sarin-gas op burgers door het « Syrische regime » in augustus 2013, terwijl later werd vernomen dat deze munitie door jihadisten van Islamitische Staat was teruggevonden in de militaire opslagplaatsen die zij hadden veroverd. Evenzo is de CQFD kon niet nalaten te vermelden dat gruwelijk album van César « , pseudoniem van een fotograaf van de  » datde militaire politie van de dictator « erin geslaagd is tienduizenden foto’s van lijken te exfiltreren ». met sporen van ketenen, brandwonden, rijtwonden en enucleatie doorchemischewapens ». Het probleem is dat het boek met deze foto’s op geen enkel moment is gepubliceerd. Noch gepromoot door iemand.

De VN besliste toen over de situatie in Syrië, de vliegtuigen van ons glorieuze leger zouden Daesh gaan bombarderen en Vladimir Poetin probeerde een  » anti-terroristische coalitie  » die onderscheid leek te maken tussen goede zogenaamde « terroristen Het spaarde hen toen het hen geen wapens, medicijnen of zelfs levensmiddelen leverde, slechte mensen die het gelijkstelde met de krachten van het « regime ». Het was dan ook slechts toeval dat juist nu een boek tegen Bashar al-Assad uitkwam. Wij kunnen derhalve gemakkelijk concluderen, » zo hield een commentator vol, « dat het uitbrengen van dit boek niets anders is dan een manipulatie van de media, aangezien de inhoud ervan zo voorspelbaar is en de datum van publicatie zo oordeelkundig is geplaatst in de oorlogsagenda van de VN . Voorspelbare inhoud, zonder twijfel. Gepromoot door In de Nouvel Observateur, een sociaal-liberaal weekblad dat voorop loopt in de haatcampagne tegen het « Syrische regime », zou dit boek volgens de journalist die het interview met de zogenaamde César heeft afgenomen, « deHet echte gezicht van Bashar, dat van een dictator die veel bloed heeft vergoten  » Alsof de non-stop propaganda die de afgelopen vier jaar door alle media is uitgezonden onze medeburgers er niet al van had overtuigd dat Bashar echt een slechterik is! Bovendien, en dit moet argwaan wekken over de echtheid van de foto’s in het boek, als we dezelfde journalist mogen geloven, werd het boek gebruikt als basis voor het Openbaar Ministerie van Parijs om een vooronderzoek te openen voor  » oorlogsmisdaden  » tegen het « regime » van Bashar al-Assad. Maandenlang waren Hollande en Valls, geleid door Netanyahu, echter op zoek geweest naar een voorwendsel om het Syrische staatshoofd in staat van beschuldiging te stellen. De publicatie van dit gruwelboek kwam zeker op het juiste moment!

Zonder terug te komen op de pseudo-‘incidenten in Tonkin Vanaf het verhaal van de « bombardementen » in 1964, een verzonnen rechtvaardiging voor de escalatie van de interventie van het Amerikaanse leger in de oorlog in Vietnam, is de recente geschiedenis rijk aan manipulaties in de media die bedoeld zijn om een « regime » en zijn leider te demoniseren en zo de eliminatie van beiden te legitimeren. Het volstaat te herinneren aan het zogenaamde massagraf van Timisoara, dat de perversiteit van het « Ceaucescu-regime » moest bevestigen, of aan de couveuses die tijdens de eerste Golfoorlog uit een ziekenhuis in Koeweit werden weggehaald en die getuigen van het sadisme van het « regime » van Saddam Hoessein, de gemanipuleerde foto’s van uitgemergelde gevangenen achter prikkeldraad om het te doen lijken alsof het « regime » van Slobodan Miloševic de concentratiekampen van de nazi’s herleefde, de flacon met dodelijk gas waarmee Colin Powel voor de VN-vergadering zwaaide om te getuigen van het bezit van « dodelijk gas », en de massavernietigingswapens ’ door het ‘Irakese regime’…

In het najaar van 2015, drie jaar achter de niet aan de NAVO gelieerde buitenlandse media, onthulde Le Canard Enchaîné wat de weinige geïnformeerde mensen in Frankrijk, afgezien van onze regering en hun « inlichtingendiensten », al lang wisten(7). De terroristen van de groep Al-Nosra Front stonden namelijk hoog aangeschreven bij westerse « contraterrorisme »-strategen. Zozeer zelfs dat de Amerikaanse piloten en de « bondgenoten » van de deugdzame « coalitie » die in Syrië en Irak opereerden, de opdracht hadden gekregen om deze « gematigde islamisten » niet alleen nooit te treffen, maar hen op het laatste nieuws (oktober 2015) zelfs te voorzien van 50 ton wapens, in de hoop dat zij er goed gebruik van zouden maken. Tegen Daech, officieel; tegen de troepen van het « regime », in feite. Deze voorkeursbehandeling is volkomen gerechtvaardigd als we de beruchte Fabius moeten geloven, voor wie « Bashar al-Assad het niet verdient om op aarde te zijn « . Alsof we blij moeten zijn te weten dat de ex-premier van besmet bloed, promotor van de « bezuinigingswending » in 1983 toen hij premier was en onvoorwaardelijk verdediger van de zionistische staat binnen de PS-leiding, nog in leven is.

In maart 2016 ontdekte CQFD de maan voor zijn lezers. Niet degene die licht werpt op het Syrische landschap, wat te veel gevraagd zou zijn van een krant die door haar « kritische » roeping vrijgesteld lijkt van elke verplichting tot zelfkritiek, ondanks de informatie die begint door te dringen en die het « grote publiek » in Frankrijk de (voorlopige) ins en outs onthult van de  » volksopstand tegen het regime « in Damascus « , maar de maan, ook lang versluierd in de ogen van « waarnemers » van het Libische terrein. Informatie uit Le Monde(8) waaruit het tot verbazing van de « specialist in militaire aangelegenheden bij CQFD  » naar voren komt [sic] « dat de Westerse mogendheden de Libische rebellen zouden hebben gesteund en samen met zijn leider zouden hebben bijgedragen tot de vernietiging van het « regime » van Kadhafi, niet om in het land democratie tot stand te brengen, maar om de belangen van kapitalistische ondernemingen te bevorderen en, in het geval van de Franse regering in het bijzonder, om de plannen van de Libische leider met Frankrijk tegen te gaan(9). « Een naïef scenario ‚ » roept onze militaire deskundige met zware ironie uit, die het nauwelijks kan geloven. Nee, gewoon het gebruikelijke ‘humanitaire oorlog’ scenario.

DERDE EPISODE


DE OORSPRONG VAN ANARCHISTISCHE BLINDHEID

Hoe valt te verklaren dat de zogenaamde alternatieve kranten, radiostations en websites worden gereduceerd tot hulpjes voor de propaganda van het ministerie van Buitenlandse Zaken en de oorlogsrook en ‑spiegels die dat in Frankrijk oproept bij onze leiders, onze hofintellectuelen en onze journalisten die bevelen opvolgen zonder ze zelf te hoeven geven? In tegenstelling tot de media mainstream, kan men de paladijnen van de anarcho-libertarische « contra-informatie » er niet van verdenken verkocht (of gekocht) te zijn zoals de journalisten van Libération, van Wereld of de Figaro, dagbladen, niet te vergeten weekbladen zoals Le Point, le Nouvel Obs of De Express is in handen van de eigenaars van persgroepen die alleen de retoriek van de gevestigde orde, zowel mondiaal als nationaal, kunnen leuren. Evenmin kunnen wij aannemen dat zij zich min of meer heimelijk achter deze orde hebben geschaard, zoals in de jaren zeventig het geval was met de soixante-huitards die « van de Mao-kraag naar de Rotary Club gingen « . Op de meeste andere fronten van de strijd hebben zij hun protesterende of zelfs revolutionaire standpunten niet opgegeven, als wij hun verklaringen op de keper beschouwen.

Natuurlijk, zoals ik in het begin al aangaf, het gebrek aan belangstelling van alternatief links voor wat er in andere landen gebeurt, en de onwetendheid die daaruit voortvloeit, staan niet los van het primaat dat wordt gegeven aan het « maatschappelijke », d.w.z. aan individuele ontplooiing ten koste van het sociale, d.w.z. aan collectieve emancipatie. Sinds het midden van de jaren zeventig is het de trend om het leven te veranderen in plaats van het leven te veranderen. Wat ze ook zeggen, onze anarchoïden zijn hier niet immuun voor, en des te meer omdat ze meestal deel uitmaken van de intellectuele kleinburgerij, zelfs de lagere fracties daarvan, waarvan het politiek radicalisme, als het al niet verdwenen is, in de loop der decennia ernstig is afgestompt.

Laten we duidelijk zijn, zelfs als dat betekent dat je me beledigt. Er bestaat onder libertariërs een soort Pavloviaans en panurgisch gedrag dat erin bestaat met een mooi stel revoluties over de hele wereld op te sporen. Net als 1968, zij het in mindere mate, was 2011 een topjaar voor linkse revolutionairen. Leek in mei ’68 de lucht rood, de eerste maanden van 2011, gekenmerkt door de Tunesische en Egyptische volksopstanden tegen corrupte en politionele « regimes », deden geloven dat revolutie weer aan de orde van de dag was. Deze indruk werd versterkt door de bezetting van Spaanse pleinen door de Indignados, gevolgd door de Occupy Wall Street-protesten en andere plaatsen in de VS. Kortom, in de ogen van de jonge activisten die stonden te popelen om de opstand te zien aankomen, was het eindelijk zover. Dit zal, zoals te verwachten was, worden bevestigd in een nieuw opusculum, van het beroemde maar mysterieuze Onzichtbare Comité(10). In feite duurde het maar een paar weken voordat de meest verstandige mensen ontdekten dat het de revolutie was die onzichtbaar was. Tenzij we de betekenis van het woord « revolutie » veranderen, zoals al lang wordt gedaan door reclamemakers en propagandisten van de gevestigde orde die een revolutie zien in elke technologische, commerciële, institutionele of artistieke vernieuwing.

Toegegeven moet worden dat de volksbeweging in Tunesië en Egypte die tot de afzetting van Ben Ali en Moebarak heeft geleid, de kapitalistische orde in deze landen niet heeft omvergeworpen. Het heeft alleen maar geleid tot een verandering van regeringsploeg zonder hoop op een succesvolle toekomst. Niet door toedoen van de islamistische partijen, die in een tweede fase van het proces beslag zouden hebben gelegd op de « Arabische lente », maar eenvoudigweg omdat het op geen enkele manier een voertuig was voor een radicale transformatie van de productieverhoudingen, met socialisme of communisme als horizon.

Als belanghebbenden bij de « democratische herconfiguratie van het Grote Midden-Oosten  » onder auspiciën van het VS-imperialisme, zijn twee categorieën vreemde actoren opgedoken die als mediazombies kunnen worden omschreven. Enerzijds zijn er de « gematigde jihadisten », voortgekomen uit het brein van de onvermoeibare propagandisten van de nieuwe wereldorde, de folteraars en massamoordenaars van Al-Nosra op kop, gefinancierd en bewapend door het Westen en gesteund door Israël, wier ontelbare gruweldaden in een positief daglicht worden gesteld omdat zij bijdragen tot de destabilisering van het verfoeilijke Syrische « regime ». Aan de andere kant, rechtstreeks uit de koortsachtige verbeelding van de pers, radio’s of « parallelle » sites, onwaarschijnlijke revolutionairen wier horizon in feite beperkt is tot een verandering van « regime » in volledige overeenstemming met de wensen van buitenlandse mogendheden en zonder enig verband met de socialistische of communistische idealen van weleer.

« Wij delen met Saoedi-Arabië een aantal strategische visies, met name wat Syrië betreft », pochte Manuel Valls toen hij op een privékanaal werd ondervraagd om de goede betrekkingen te rechtvaardigen die hij onderhoudt met deze petromonarchie die niet erg aanbevelenswaardig is op het gebied van de mensenrechten(11). Deze visies kunnen in drie punten worden samengevat: vernietiging van het « Syrische regime », steun aan de jihad-rebellen om dit doel te bereiken, en onwrikbare steun aan de zionistische staat, die de gezworen vijand is van regeringen of bewegingen die zich verzetten tegen de bezetting van Palestina en derhalve banden onderhoudt met Saudi-Arabië, Turkije en de terreurgroepen die op de Golanhoogten opereren en waarvan Israël de gewonden in zijn ziekenhuizen behandelt. De « alternatieve » media maken geen melding van deze overeenkomst. Natuurlijk kan men hun leiders er niet van verdenken deze opvattingen te delen. Maar dit stilzwijgen over hen komt neer op het consolideren van een van de pijlers van de oorlogszuchtige propaganda: de leugen van de omissie.

Te midden van dit veralgemeende anarcho-libertarisme vormen de leden van de landbouwcoöperatie Longo Maï, in de buurt van Forcalquier, een uitzondering. Waarschijnlijk omdat velen van hen, neo-landelijke activisten die zich laten leiden door een resoluut anti-neokolonialistische en anti-imperialistische houding, sinds hun oprichting in het begin van de jaren zeventig met nauwgezette en kritische aandacht het verloop van de gebeurtenissen op het internationale toneel maar ook achter de schermen hebben gevolgd. In tegenstelling tot de papieren « radicalen » of « alternatieve » zandbakken laten zij zich dus niet misleiden door de valse verhalen die bedoeld zijn om allerlei interventies van imperiale legers te verkopen of te verbergen, die erop gericht zijn om onder humanitaire voorwendselen de wereld opnieuw vorm te geven volgens de kapitalistische belangen. Dus, in verschillende uitgaven van oktober 2015 van hun weekblad, Inde eerste van de eikenbossen werd een werkelijk tegenstrijdig debat geopend over de zogenaamde « Syrische chaos », een term die door betaalde waarnemers wordt gebruikt en misbruikt om de mensen te doen geloven dat de « Syrische crisis » een « catastrofe » is. Desituatie is complexer dan wij denken « , om vervolgens verklaringen te geven die op stripboeken lijken te zijn geïnspireerd. De auteur van het eerste artikel adviseert om « de simplistische, infantiliserende en oneerlijke visie op dit drama, dat al heel snel het toneel werd van een grote geopolitieke confrontatie op wereldschaal  » te verwerpen (12). Dit is het geval voor de  » Het« westerse verhaal van regeringen en media  » dat, zoals we hebben gezien, gezaghebbend is in anarchistische of « radicale » kringen dat  » de oorspronkelijke, essentiële en bijna exclusieve matrix van het Syrische drama is de aard van het « regime » en zijn gedemoniseerde president « . Het is alsof in het tijdperk van het getransnationaliseerde kapitalisme, meer nog dan in het verleden toen het alleen internationaal was, tegenstellingen en interne conflicten kunnen worden geanalyseerd en geïnterpreteerd zonder rekening te houden met het allesoverheersende karakter van de imperialistische inmenging, die talrijker is dan ooit.

Laten we het samenvatten om misverstanden te voorkomen. Valt het Syrische « regime » in de categorie van politiedictaturen die bij voorrang in dienst staan van een heersende kliek, zoals die welke in Irak en Libië werden gevestigd voordat de gewapende interventies van het imperialisme, rechtstreeks of via jihadisten, er een einde aan maakten? Zonder twijfel. Was of is dit alles wat het kapitalistische Westen en zijn bondgenoten (petro-monarchieën, Turkije en Israël) na de anderen ten val willen brengen? Zeker niet. Alleen al op maatschappelijk niveau, wat onze zeshoekige anarchoïden tegenwoordig zo fascineert, hadden zij tenminste de verdienste dat zij enerzijds garandeerden dat vrouwen niet institutioneel als minderwaardig en onderdanig werden behandeld, en anderzijds dat zij seculiere « regimes » waren, d.w.z. dat zij ervoor zorgden dat religie zich niet mengde in het politieke leven. Op het sociale vlak, dat dezelfde anarchoïden enigszins lijken te verwaarlozen, of zelfs vergeten wanneer het niet hun eigen samenleving betreft, waren de zogenaamde « regimes » er niettemin in geslaagd de arbeidersklasse een minimum aan welzijn te bieden in termen van onderwijs, gezondheidszorg, huisvesting en gemeenschapsvoorzieningen. Dit alles is bekend bij elke westerling, naast de buitenlandse inlichtingendiensten, die in staat is geweest, al was het maar voor korte tijd, te leven in de samenlevingen die onder de invloed van deze « regimes » staan, of, bij gebrek daaraan, de moeite heeft genomen de werken te lezen van academici uit het Midden-Oosten (economen, historici, sociologen, enz.) die niet onderdanig zijn aan de machthebbers, hetzij ter plaatse, hetzij buiten de betrokken landen(13).

Meer in het algemeen zet een eeuwenoude allergie voor historisch materialisme en dialectiek, voor elke al dan niet conflictueuze benadering van een politieke situatie in termen van klassenverhoudingen, en laten we zeggen voor het marxistische denken, verward met marxistische vervalsingen (stalinistisch, trotskistisch of maoïstisch), onze anarchoïden ertoe aan af te zien van elke  » concrete analyse van een concrete situatie  » wanneer het hen stoort… of hen uitkomt. Daarom geven zij er de voorkeur aan, volgens een manicheïstische visie die niet erg bevorderlijk is voor de luciditeit, niet alleen hun aandacht, maar ook hun vijandigheid en zelfs hun haat te richten op gepersonifieerde incarnaties van het kwaad. Zo gaan zij in koor met de ergste volgelingen van de imperialistische orde om de leiders te demoniseren die haar expansie in de weg staan: Saddam Hoessein, Muammar Kadhafi, Bashar al-Assad en natuurlijk de Russische leider die wordt aangeprezen als de nieuwe « Grote Satan  » van het Westen, Vladimir Poetin(14). Men kan dus begrijpen waarom zij, geobsedeerd door de verwijdering van de « tiran », de gelijktijdige vernietiging van een bevolking en een beschaving in een land dat « voor de goede zaak » in brand is gestoken, uiteindelijk alleen maar kunnen zien als een immense en, toegegeven, betreurenswaardige, maar onvermijdelijke « collateral damage ».

Jean-Pierre Garnier

Dit artikel komt uit het boek « The Grandstanding of the Radical Left « . Chronicle Marxist-Burlonist, Critical Editions, 2017.

Notes et références
  1. « Syrie, une autre information… », Chroniques rebelles, 20 avril 2013.
  2. « Tragédies syriennes. Révolution volée & exil », CDFQ, n° 136, octobre 2015
  3. syrie.blog.lemonde.fr/…/la-credibilite-perdue-de-rami-abdel-rahman-dire
  4. Ibid.
  5. Ibid.
  6. François Mitterrand, Le coup d’État permanent, Plon, 1964.
  7. Le Canard enchaîné, 7 octobre 2015.
  8. Nathalie Guibert, « La France mène des opérations secrètes en Libye », Le Monde, 26 février 2016.
  9. Georges Brousailles, « Aux origines du désastre libyen », CQFD, mars 2016.
  10. Comité Invisible, À nos amis, La Fabrique, 2014.
  11. « Bourdin direct », RMC-BFMtv, 15 octobre 2015.
  12. Laconique, « De la Syrie au Mali en passant par les réfugiés… », L’Ire des chênaies, 7 octobre 2015.
  13. On ne peut que recommander, un parmi d’autres, l’ouvrage fondamental de Georges Corm, Pensée et politique dans le monde arabe. Contextes historiques et problématiques, XIXe- XXIe siècles, La Découverte, 2015.
  14. À cet égard, ils sont en phase avec un éditorialiste de L’Immonde qui, dans le dossier déjà cité, appelait ses lecteurs à une mobilisation générale contre « l’armée syrienne, la Russie, l’Iran et les milices chiites qui participent à un crime d’une ampleur sans précédent ». Du coup, la « Shoa », à qui était réservé jusque-là ce statut, passe à la trappe !
Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

Log in.