Buitenaards.

Trouwens, zijn we echt nog op deze wereld? Hebben onze machthebbers ons niet eindeloos gedwongen, sinds het voorjaar van 2020, om ons daaraan te onttrekken, om afstand te nemen, om ons te vervreemden, om te doen alsof we het hele leven konden laten wegtrekken, om ons daarvan te vrijwaren? Zijn onze zielige « barrièregebaren » niet een manier om te zeggen dat wij sterker zijn dan de wereld, dat wij er los van kunnen leven? En door te beweren dat wij dankzij het vaccin « het virus zullen verslaan », leiden onze leiders ons dan niet in een houding van almacht die even gevaarlijk is als zinloos en illusoir? 

Deze houding, die ons ertoe brengt onszelf als dominant te beschouwen, buiten de levende wereld, erop neerkijkend, zeker dat wij haar kunnen beheersen alsof zij ons speeltje is en dat wij haar naar believen om onze vinger kunnen laten draaien, deze houding, verre van voor onze gezondheid te werken, zal voor onze ondergang werken. 

In wat voor wereld willen we dan leven? Zolang wij nog enige speelruimte hebben, enige vrijheid van meningsuiting, enige keuze, in het armzalige restje democratie dat wij nog hebben, wat kiezen wij dan? Waar is het belangrijkste voor ons? Waar ligt onze prioriteit? 

Voor mij is het duidelijk dat ik niet tot elke prijs wil leven in een wereld waar televisiejournalisten gemaskerd « informatie » presenteren, waar wetenschappelijke kennis als een onfeilbaar dogma wordt opgevoerd, waar cultuur in diskrediet wordt gebracht, zozeer zelfs dat zij wordt afgeschaft. Ik wil niet tot elke prijs leven in een wereld waar men zich zorgen kan maken over een opiniedelict, waar een handdruk een beschamend gebaar is, een delict waarop een boete staat, waar gezichten in de openbare ruimte worden versluierd en waar het absurde de schouders wrijft met 

Onzin. Ik weiger categorisch te leven in een wereld waar informatie in propaganda is veranderd, waar censuur een alledaagse praktijk is geworden, gesanctioneerd door de staat, zelf onder bevel van de internetgiganten, een wereld waar obscurantisme, repressie en machtsmisbruik heersen, een wereld waar mijn gezondheidsgegevens gekend, geregistreerd, gecontroleerd en getraceerd worden. 

Ik wil geen wereld waar gezondheidsbeveiliging koning is, waar iedereen bij de minste virusangst thuis moet blijven en alleen boodschappen kan doen door zich dwangmatig te verbergen onder een masker dat nergens toe dient. Ik wil geen wereld onder bewaking, ik wil geen wereld zonder contacten. Ik wil geen wereld in een eeuwigdurende staat van hersendood, nauwelijks ademend, angstig, lijdend, een echte aanslag op het leven, de antithese van het levende. 

Ik wil een wereld van vreugde, een wereld die gevoed, levend, gelukkig, creatief en vruchtbaar is. Ik wil een wereld die beweegt, die omarmt, die omarmt en verstrengelt, die haast maakt, die vooruitgaat, die regenereert, die nooit ophoudt zichzelf te transformeren en te vernieuwen. Ik wil een wereld van opbouw, van bondgenootschap, van solidariteit, van burgerschap, van echte vrijheid, waar de problemen die zich voordoen met openheid en irrigatie worden aangepakt, in het licht van alle beschikbare middelen, op zoek naar authentieke oplossingen. Ik wil een wereld die ademt, die lacht, die vertrouwt. Een wereld die zingt en danst, een wereld van energie, kracht en sterkte. Een wereld van geuren, van intuïties die geuit worden, van deuren die opengaan, van armen die opengaan, van gordijnen die opengaan, van gelach dat losbarst. 

Niemand heeft het recht ons van deze wereld weg te nemen. Niemand heeft het recht ons te hinderen tot het punt waarop deze wereld ten onder gaat. Het is van ons, het is niet perfect, het zit zelfs vol gebreken, maar het is van levensbelang voor ons. Als we het laten uitsterven, veroordelen we onszelf tot uitsterven. 

De afgelopen 15 maanden hebben onze regeringen ons een gezondheidsbeleid opgelegd dat steeds duidelijker als een mislukking wordt gezien. Een beleid dat pretendeert zorg te dragen voor onze gezondheid, terwijl het die in feite voortdurend schaadt. In plaats van de geldigheid ervan in twijfel te trekken, houden zij vol. In plaats van hun gezichtsveld te verruimen, houden ze liever hun oogkleppen op. En de schadelijke effecten op de bevolking blijven zich opstapelen. Onze wereld, die een gevangenis is geworden, lijkt op een stilstaande vijver waar het water zich niet meer vernieuwt, niet meer circuleert, slecht ruikt; een trieste, zelfs wanhopige, steriele wereld, die doodsaai is. Is dat niet wat we willen? Laten we onze heersers veranderen. 

Corine Dehaes, filologe, lerares 

Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

Log in.