Virus en andere moderne geneugten

Illustré par :

Ik zal heel weinig zeggen over het virus; er is genoeg over bekend in de huizen en ministeriële kantoren van ons verbazingwekkende kleine koninkrijk. Ik zal niet te veel zeggen over de buitengewone besluitvormers van rechts, het centrum of links van de verschillende machtsposities in het land, wier bekwaamheid terecht door een groeiend aantal burgers wordt geprezen. Ik ga je in plaats daarvan over de toekomst vertellen; je zult lachen.

Want laten we duidelijk zijn: we zitten niet in de problemen, om het zo maar te zeggen. Dit kleine ding, dat niet eens een kwart of een honderdste van een cel is, dat zichzelf niet eens uitnodigde en zonder waarschuwing op ons viel, zou heel goed, als het daar zin in had, zijn kleine weg kunnen vervolgen en zelfs een tijdlang een autoweg kunnen nemen, min of meer op zijn gemak onder ons. In dat geval, tweede, derde, vierde golf, wat dies meer zij, zullen we het ermee moeten doen, zoals ze zeggen, wat niet eenvoudig is en zelfs volmaakt problematisch, op zijn zachtst gezegd. Het is onmogelijk te zeggen, of zich zelfs maar voor te stellen, welke ontelbare verwoestingen van deze hypothese kunnen worden verwacht. Maar als we de andere kant van de medaille bekijken, zou het net zo goed kunnen zijn dat het ding, door een wonder of door vermoeidheid, genoeg van ons krijgt en zich aan het eind van de dag terugtrekt op de toppen van zijn kleine voetjes. OUF! Dan zullen we zeggen. En overal zullen feesten zijn, duizenden mensen zullen lachen in de straten, op pleinen en boulevards, de bistro’s zullen wekenlang vol zitten, of zelfs langer als ze daar zin in hebben, kortom, het zal heel leuk zijn.

Welnu, wij herinneren ons dat op het hoogtepunt van de eerste golf vele stemmen boven het strijdgewoel uitkwamen, een beetje zoals in het rugby, wanneer een speler de ovale bal grijpt, hem naar een teamgenoot schuift die er vandoor gaat om een antieke try te scoren — stemmen dus, kreten zelfs, om te zeggen dat, zodra deze crisis en de wonden geheeld waren, het noodzakelijk was om verder te gaan. Kortom, de boodschap was: de wereld van vroeger is voorbij, de wereld van nu is voorbij; we kunnen zo niet doorgaan. Heel goed. Je hoort hier en daar een paar goede en je leest er evenveel van hoogopgeleide mensen, gespecialiseerd in dit of dat gebied van het leven in het algemeen, economie, sociale wetenschappen en al dat soort dingen. Hieruit blijkt duidelijk dat de verwoestingen van het kapitalisme een halt moeten worden toegeroepen en dus gewoon moeten worden afgeschaft, wat op zich een heel goed idee is, waar ik het enthousiast mee eens ben. MAAR wie, wat, hoe, waar, wanneer, met welk gereedschap of welke wapens? Hetzelfde geldt voor deze andere geweldige suggestie: alles wat je hoeft te doen is verminderen. Heel goed; de vragen die hierboven zijn gesteld, gelden ook voor dit geval, dus ik zal niet in herhaling treden.

Laten we het samenvatten. Als de wereld in duizend opzichten vijandig scheen voor onze verre voorouders, de prehistorische mensen, de Galliërs en andere arme lijfeigenen van de Middeleeuwen, slachtoffers van de grillen van hun heren, van honger, van allerlei epidemieën — ja, nu al! van oorlogen en andere afleidingen van die tijd, dan zullen wij moeten erkennen dat de onze niets of zo weinig te benijden heeft van degenen die voorafgingen. Want naast de huidige virale invasie doemen aan onze horizon veel ernstiger problemen op, of net zo ernstig, zo u wilt, terwijl wij proberen te doorzien wat er met ons gebeurt. Het is niet zo dat het einde van de wereld op handen is of volgende week komt, nee, natuurlijk niet, maar het is overduidelijk dat het voortbestaan van onze miserabele soort afhangt van zeer broze en magere draadjes. Of men verontrust is of het onbelangrijk vindt, is aan het individu. Ik van mijn kant moet bekennen dat, gezien de immense schade die is toegebracht aan onze goede oude aarde en de miljoenen levende soorten die sinds het begin der tijden bij ons zijn en die wij op duizend manieren blijven afslachten, de mogelijke verdwijning — ik zeg niet wenselijk! — van het menselijk ras lijkt mij geen catastrofe als men bereid is zich te plaatsen in het standpunt van de onmetelijkheid van het oneindige heelal waarin wij nauwelijks het miljoenste deel van een zandkorrel zijn.

Maar het blijft een feit dat wij, naast de inquisitie, de brandstapel, de folterkamer, Auschwitz, de atoombom en andere afleidingen, ook de viool, de schuiftrombone, de poëzie, de literatuur, het schilderen met olieverf hebben uitgevonden; kortom, zoveel dingen die niet onbelangrijk zijn en die ons dagelijks leven verrijken. En dan is er de liefde in al haar vormen: de tederheid, de schoonheid van de blikken en gebaren van de liefde, de kleine oude mannetjes die samen draven en elkaars hand vasthouden onder de bewogen blik van de toeschouwers die op de caféterrassen zitten (als ze open zijn). Kortom, niet alles moet uiteindelijk worden weggegooid en dus zijn er, ondanks alles, een paar redenen om graag op deze wereld te zijn en te hopen dat zij nog wat langer zal duren.

Maar er is een grote urgentie om het weer op de rails te krijgen, daar zullen we het allemaal over eens zijn. En we zullen het er ook over eens zijn dat het een spannend project kan zijn. Maar, verdorie, we zullen onze mouwen moeten opstropen! En een dezer dagen zullen we de stap moeten zetten van boeken en krantenartikelen vol goede bedoelingen en boordevol goede ideeën, naar praktisch werk. Dus, nogmaals, wie, wanneer, hoe, een datum voor de grote avond? Enorme menigten overal, binnengevallen paleizen, omvergeworpen regeringen, eindeloze feesten, vrije toegang tot de eerste levensbehoeften zoals Paul Jorion voorstelt, een eerlijke verdeling van alle rijkdom die de wereld van de rijken zich heeft toegeëigend… Ik weet het niet; ik ben net als u, ik droom ervan zulke wonderen te zien en mee te maken voordat ik deze wereld verlaat; en te dansen op de ruïnes ervan

Jean-Pierre L. Collignon

Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Espace membre

Leden