Manipuleren van de planeet! Als de experts ons erop voorbereiden

Illustré par :

Louis Trouveroy

Zeer weinig mensen hebben gehoord van de projecten LOHAFEX of SPICE. En dit is normaal. De pers heeft hier weinig of geen aandacht aan besteed, waarschijnlijk om te voorkomen dat de broodnodige bezinning over geo-engineering en de implicaties daarvan zou worden uitgelokt. 

LOHAFEX is het project van een Duits-Indiaas team van wetenschappers om een techniek te testen voor het bemesten van de oceanen met ijzerdeeltjes (LOHA = ijzer in het Hindi; fex = bemestingsexperiment); in 2009 gaven de Duitse en Indiase regeringen hun toestemming voor een missie die plaatsvond tussen 7 januari en 17 maart 2009. Het bestond uit het verdrinken van 6 ton fijne ijzerdeeltjes in het water van de zuidelijke Atlantische Oceaan over een gebied van ongeveer 300 km². Het doel was aan te tonen dat het mogelijk was de fytoplanktonproductie te stimuleren en zo de CO2-vastlegging op grote schaal te verhogen. De veralgemening van deze praktijk, zo hoopten de initiatiefnemers, zou op die manier een enorme bijdrage kunnen leveren aan de beperking van de opwarming van de aarde. Naast het feit dat de eerste resultaten van het experiment teleurstellend waren, veroorzaakte het een verontwaardiging van milieugroeperingen en de afkeuring van het Verdrag inzake Biologische Diversiteit, dat dit soort experimenten in strijd achtte met het Verdrag en het moratorium op geo-engineering dat daarin was opgenomen. 

SPICE is het uiteindelijk afgeblazen project dat is voortgekomen uit een transdisciplinaire bezinning waartoe in het VK het initiatief was genomen door drie van de zeven Research Councils. Het project had tot doel de injectie van stratosferisch aërosol (SPICE staat voor Stratospheric Particle Injection for Climate Engineering) in de open lucht te testen. Het werd gesteund door vier universiteiten, verschillende ministeries en het particuliere bedrijf Marshall Aerospace. 

Na de persconferentie ter lancering van het project in 2011 was de reactie van het publiek snel. Een lawine van protesten brak uit tegen de initiatiefnemers. In april 2012 werd het experiment uiteindelijk stopgezet. 

GEO-ENGINEERING: WAT IS HET? 

Het gaat niet alleen om de oceanen te verzadigen of het zonlicht te verminderen. Geo-engineering is een geheel van brede technieken voor het manipuleren van planetaire ecosystemen om ze aan te passen aan de voortdurende dynamiek van industrialisten en technologen. Zoals de auteurs van het rapport « The Great Climate Fraud » (1) het briljant verwoorden, gaat het er bij geo-engineering in feite om een zelfbenoemde geo-engineering elite te belasten met de opdracht de planeet om te vormen tot een cyborg die door hen wordt aangedreven, waarbij hen de facto het beheer van de wereld wordt toevertrouwd. 

Omdat geo-engineering niet de uitvinding is van klimaatwetenschappers maar van ingenieurs. Om instrumenten te ontwikkelen die krachtig genoeg zijn om een reële invloed op het klimaat uit te oefenen, moeten geo-engineers de complexiteit van de levende, onderling verbonden ecosystemen die zij willen veranderen, negeren of minimaliseren. 

De artsen die zich over het klimaat verbazen, ook al is het sinds de tegenslagen van de initiatiefnemers van SPICE en LOHAFEX nogal stil, zijn niet ontwapend. 

In de afgelopen jaren zijn talrijke studies ondernomen en voltooid. De Canadese natuurkundige David Keith, verbonden aan de Harvard-universiteit, is ‘s werelds leidende figuur op het gebied van geo-engineering. Hij heeft consequent projecten voorgesteld om technieken voor het beheer van zonnestraling op grote schaal in te zetten en heeft zich verzekerd van de steun van verschillende bekende miljardairs zoals Richard Branson en de alomtegenwoordige Bill Gates, die verscheidene miljoenen dollars aan dit werk heeft besteed, uiteraard ten bate van de mensheid. 

Een van deze projecten is rustig op gang gekomen terwijl wij allemaal geobsedeerd zijn door de angst voor een akelig virus. Het gaat om SCOPEX (Stratospheric Controlled Perturbation Experiment), een project dat in juni 2021 zijn eerste stappen moet zetten. Het project houdt in dat calciumcarbonaatstof (Ca CO3) in de bovenste atmosfeer wordt verstoven om de opwarming van de aarde tegen te gaan. De eerste stap is het oplaten van een ballon met wetenschappelijke analyseapparatuur op 20 km hoogte. De lancering is gepland in de buurt van de stad Kiruna in Zweden, in samenwerking met de Zweedse ruimtevaartorganisatie. De tweede stap bestaat erin kleine hoeveelheden calciumcarbonaat vrij te laten om reacties in de atmosfeer te testen en de weg te effenen voor een grootschalig experiment tegen eind 2022. 

In dit stadium gaat het natuurlijk nog maar om een experiment op relatief kleine schaal. Het gaat er echter vooral om de steun te krijgen van representatieve wetenschappelijke organisaties, zodat experimenten op het gebied van het beheer van zonnestraling worden gelegitimeerd in de ogen van politici en de publieke opinie. Het heeft geen zin het te ontkennen. Het akkoord van Parijs in 2015 wekte de illusie dat er een gemeenschappelijke politieke wil was ontstaan om de klimaatverandering te bestrijden. 

Uit de feiten blijkt dat de geïndustrialiseerde landen als gevolg van deze overeenkomst vooral een welkom respijt hebben gekregen om geen concrete actie te ondernemen. Vijf jaar later is er geen bewijs van een daling van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen. Wij bevinden ons nog steeds in het stadium van intentieverklaringen die worden opgesmukt met toezeggingen voor de lange termijn, waarbij wordt vermeden ook maar de geringste vraagtekens te plaatsen bij in het verleden gemaakte keuzen. 

Alles wordt in het werk gesteld om het idee te promoten dat geoengineering ons een reeks instrumenten zal verschaffen waar we niet zonder kunnen als we de door de klimaatverandering veroorzaakte schade echt willen beperken. Het grootste voordeel van geo-engineering is immers dat het deel uitmaakt van de huidige dynamiek. Dankzij de technologische innovatie zal het mogelijk zijn de negatieve gevolgen van de in de vorige eeuw overgeërfde technologieën te verzachten, ze te verbeteren en vooral de productie- en consumptiedrift die zij mogelijk hebben gemaakt, niet op te geven. 

DE DUBIEUZE ROL VAN HET IPCC 

Reeds in 2011 was het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) zeer ambitieus over geo-engineering. Hij heeft toen een groep deskundigen, waaronder veel wetenschappers die betrokken zijn bij het onderzoek naar geo-engineering, belast met de taak om het potentieel van geo-engineeringtechnieken te beoordelen! 

In zijn 5e evaluatierapport van 2014 heeft het IPCC het concept van negatieve CO2-emissies ontwikkeld, dat de implementatie inhoudt van toekomstige technologieën die in staat zijn op grote schaal CO2 uit de atmosfeer te verwijderen. Dankzij werkzaamheden die door oliemaatschappijen zijn uitgevoerd of gesponsord, is bio-energie met CO2-afvang en ‑opslag (BECSC) bijvoorbeeld duidelijk opgenomen in de meeste IPCC-scenario’s die de opwarming van de aarde tot 2°C beperken door CO2 uit de atmosfeer te halen. 

Het IPCC is ervan overtuigd dat grootschalige toepassing van BECSC op een dag noodzakelijk zal zijn, maar geeft tegelijkertijd toe dat de technologie waarschijnlijk niet duurzaam is en dat er risico’s en onzekerheden aan verbonden zijn! 

Het zesde evaluatieverslag wordt tegen 2022 verwacht. Volgens de Noord-Amerikaanse NGO ETC Group, die het ontwerp van dit rapport heeft geanalyseerd, wordt geoengineering steeds duidelijker als een mogelijk middel tot aanpassing en verzachting. 

In het nieuwe IPCC-rapport zullen de meeste bestaande geo-engineeringtechnieken uitvoerig worden besproken. Dit is te wijten aan de invloed van de olie-industrie en de militaire industrie. 

De huidige voorzitter van het IPCC zelf, een econoom en voormalig EXXON-werknemer, is van mening dat geoengineering in aanmerking moet worden genomen. Wij moeten waakzaam zijn wanneer het 6e rapport van het IPCC officieel wordt gepubliceerd en een breed democratisch debat op internationaal niveau op gang brengen om de aandacht te vestigen op de onaanvaardbare gevolgen voor de mensheid van de keuzes die worden ingegeven door megalomane ingenieurs en gesteund door machtsbeluste miljardairs. 

Paul Lannoye, stichtend lid van Grappe, Doctor in de Natuurwetenschappen 

Notes et références
  1. Ce texte qui suit est largement inspiré du rapport « La grande fraude climatique » publié par l’ETC Group, Biofuelwatch et la fondation Heinrich Böll. Je ne peux que conseiller vivement la lecture de ce rapport disponible sur le site www.etcgroup.org
Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Espace membre

Leden