Een voorstelling van morgen

« De wereld is gek, de wereld is mooi », placht de populaire zanger Julio Iglesias veertig jaar geleden keer op keer te zeggen. Terwijl mannen aan het begin van hun leven bijna altijd eerder de indruk lijken te hebben dat « de wereld is veranderd… ». In wat voor wereld leven we dan? Een onveranderlijke of veranderende wereld? In demografische explosie of ecologische regressie? Ritmisch zowel door onze leeftijden als door de tijdperken, zou de wereld niet meer zijn als een spiegel van onze stemmingen en onze projecties, naar gelang de seizoenen? 

Maar pas op, want het zou verkeerd zijn te denken dat we allemaal in dezelfde wereld leven. Sommigen leven nog in een gewortelde maatschappij waar de tijd nog lijkt stil te staan. De relatie tot de mensheid is niet veranderd. De circuits zijn kort, kippen leven op de binnenplaatsen, jam wordt zelf gemaakt, granen worden gemalen. Mannen zijn grotendeels verbonden met een transcendentie die zij raadplegen. Anderen leven in een ontwortelde maatschappij, waar technologie de tijd heeft vervangen. Systemen worden steeds complexer en lossen de menselijke relaties niet op, maar onderdrukken ze juist. En de mensen krijgen, bij wijze van transcendentie, de zekerheid dat het hen aan niets ontbreekt, op weg naar een universeel inkomen. Ook politici lijken enthousiast te zijn over dit systeem. En regeringen nemen stappen, stap voor stap, die alleen maar leiden tot onze aanvaarding van de verloedering: 

- van onze soort en vele andere soorten, door mens-dier chimaeren en diverse genetische modificaties, alsmede door het uitbesteden van onze voortplanting; 

- van onze individuele en soevereine vrijheid, met de introductie van QR-codes om te komen en gaan, bewakingsdrones en gezichtsherkenning; 

- van al onze relaties, door ze te traceren (momenteel onder het mom van contactzaken), en vervolgens de voortdurende vervanging van geld door steeds virtuelere concepten. 

Tenslotte, wie kan zeggen hoe morgen eruit zal zien? Is dit niet de meest voor de hand liggende verandering van onze tijd in vergelijking met andere? Dit onvermogen om zich « morgen » voor te stellen, met alle ernst van dien voor jongeren. Want aan de rand van deze naast elkaar bestaande realiteiten begint zich inderdaad een wereld van substitutie, van uitwisselbare realiteiten af te tekenen. Een verandering van prioriteiten die ons individueel en collectief in grote onzekerheid stort. Onze wereld lijdt pijn. Het heeft veel van zijn referentiepunten verloren, en in het bijzonder de referentienormen die het Mooie, het Ware, het Hart kunnen zijn. Eenzaamheid, luiheid, allerhande handel en verslavingen omringen ons, terwijl de psychiatrische kwalen zich opstapelen: collectieve doodsangst, regressie, verlaging van het mentale niveau, ego-splitsing, dissociatie, paranoïde afweer… Ook de natuur lijkt eronder te lijden, als we mogen afgaan op de verdwijning van een derde van de vogels in Frankrijk in 15 jaar! 

Over verdwijnen en weer contact maken met de werkelijkheid gesproken, wat is er gebeurd met die ongelukkige Chinese arts die, in de overtuiging dat hij de wetenschap vooruit hielp, als eerste waarschuwde voor de virale oorsprong van wat een pandemie is geworden? Is het soms niet goed om je de meest triviale feiten te herinneren? Zo onbeduidend, dat ze in een moment van waanzin — verwikkeld in een mentale tsunami van een crisis die te lang heeft geduurd — totaal vergeten hadden kunnen worden! Aldus is dit een fundamenteel bewijs dat noch jij — die denkt dat je mijn vijand bent geworden — noch ik — die denk dat ik je niet meer kan begrijpen — ervoor gekozen hebben om hier te zijn! Noch jij noch ik kozen ervoor om geboren te worden! Toch zijn we hier, u en ik, vijanden of onverschilligen, geërgerd of verbaasd, hier zijn we, begonnen aan hetzelfde avontuur dat noch u noch ik gekozen hebben… Sommige mensen noemen het een gedoe, anderen zien het als een race tegen de klok! Alleen hebben u en ik de laatste tijd geconstateerd dat het de trieste aanblik heeft gekregen van een « maskerade », met maskers (ja, ja!) op vaste contracten, en op manieren die ons nog geen jaar geleden totaal onbekend waren! Toen vochten we met al onze kracht om niet overweldigd te worden! Je hebt gevochten voor je leven door al deze nieuwe regels goed op te volgen. Ik vocht voor mijn leven met waarschuwingen die juist deze observantie aan de kaak stelden, die mij tegen de stroom in leek te gaan van wat zou moeten worden gedaan. Maar toch, wij beiden, gevangen in deze pauze in ons leven, met zijn drama’s, vreugden, smarten, twijfels en zekerheden, tegen een gemeenschappelijke achtergrond van reusachtig onbegrip, worstelden wij. En omdat wij niet verzwolgen zijn, maakt datgene wat ons verzwakt ons sterk! 

Sterker als we — op tijd — beseffen dat we allemaal worden meegesleurd door het getij van de moderniteit, die volgens Bernanos « een samenzwering tegen de innerlijkheid  » is. Tegen deze samenzwering in, als wij daartoe besluiten, kan een verbond van liefde ons samenbinden, al was het maar op grond van de gelijkheid dat wij er niet voor gekozen hebben hier te zijn! Zo is het in de jaren 1939–1945 denkbaar dat, indien wij allen gele sterren op onze jassen hadden genaaid, de loop van de geschiedenis zou zijn veranderd; zo is het ook nu denkbaar dat een collectieve en massale weigering om van het geringste voordeel van een gezondheidspasje te profiteren, de loop van de geschiedenis zou kunnen veranderen… Anderzijds, als wij onze neuzen naar beneden houden, onze ogen neergeslagen in de schermen die ons overal verdelen, wordt de hoop kleiner. Het is tijd om trots omhoog te kijken naar de wereld om ons heen, om onze eigen grenzen te stellen en onze eigen ruimte te creëren. 

Vrienden, waarom proberen we niet samen dit pad te bewandelen, ons verwonderend over de blauwe lucht… zelfs voorbij de wolken, want we kunnen de uitdaging aangaan om ons voor te stellen… morgen! 

Drs. Alexandra Henrion-Caude, geneticus, directeur onderzoek 

Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

Log in.