De stem van het volk

Het woord « populisme » is een containerbegrip dat altijd al onze ontevredenheid heeft omvat. Het Oxford Woordenboek zegt ons dat populisme « een politiek discours gericht tot de arbeidersklasse » is. En heeft dit populisme, in deze nieuwe wereld — die in feite de oude wereld is, maar wie weet het nog niet — dan een nieuw gezicht? Mijn antwoord is duidelijk « nee ». Het populisme heeft vandaag in België niet 1 nieuw gezicht, het heeft er 12, zij die de codeco vormen! Hier hebben we dus 12 gezichten die al een jaar lang het begrip van volkssoevereiniteit zelf ontkennen en vervangen door een elitisme dat in naam van het volk beslist wat goed voor hen is. Laten we eerlijk zijn, ze spreken niet voor het volk, ze spreken voor hun idee over hen. Dit is heel anders! 

« Het in twijfel trekken van overheidsbesluiten, het voeren van openbare debatten en het ter verantwoording roepen van besluitvormers » zijn de pijlers van de democratie. Voor het volk bepalen wat het moet doen en denken is een belediging en een leugen tegen de democratie. De mensen zijn vrije en soevereine individuen, elk met een brein en een hart en het vermogen ze met elkaar te verbinden door middel van wat « gezond verstand » wordt genoemd. Geestelijke infantilisering en gedragsdwang zijn het tegendeel van democratie. Deze autoritaire drift van de uitvoerende macht baart mij veel meer zorgen voor de toekomst van ons land dan een virus dat tot dusver 99,81% van ons heeft gespaard. 

In de geschiedenis zijn het altijd de dictators geweest die « namens het volk » hebben gesproken. Moeten we in een democratie het volk niet een stem geven in plaats van voor hen te spreken? Wanneer zullen wij stem geven aan de honderden wetenschappers, artsen, filosofen, kunstenaars, soevereine mensen die niet denken zoals zij die zich het recht toe-eigenen voor ons te denken? Welk recht hebben 12 mensen om te beslissen over het lot van 12 miljoen anderen — ja, 11.657.774, maar gezien het aantal uren dat in opsluiting wordt doorgebracht, wed ik dat het er binnenkort 12 miljoen zullen zijn! Welk recht hebben zij om te beslissen wie een volle buik krijgt en wie een lege? Wie zal leven en wie zal sterven? Welk recht hebben deze nieuwe gezichten om te beslissen wie essentieel of niet-essentieel is, een mooi eufemisme voor nutteloos? Wat is essentieel? 

Supermarkten zijn open en theaters zijn gesloten. Je kunt je verdringen in bussen, treinen, metro’s, warenhuizen, maar niet in een bioscoop. Culturele actoren worden in de samenleving buitenspel gezet. Is het niet paradoxaal dat theaters en bioscopen, die minder mensen trekken dan supermarkten, worden gesloten? Wat kan als essentieel worden beschouwd? Ik ken een vrouw die ooit het dieptepunt had bereikt en aan zelfmoord dacht, en wel, het was niet het pakje pasta dat ze die ochtend in de supermarkt had gekocht dat haar redde, het was een liedje: « de eerste dag van de rest van je leven » van Etienne Daho. In essentie is er betekenis, is het niet essentieel om zin te geven aan je leven? 

Onze leiders denken aan zichzelf, zij nemen beslissingen die hen aanbelangen, zij zorgen ervoor dat hen niet kan worden verweten dat zij niets hebben gedaan. Ze herhalen « Ik heb alles voor je gedaan, ik heb alles voor je gedaan » en nu al een jaar stikken we. Zij gaan altijd uit van het ergste, terwijl wij, culturele acteurs, altijd in het beste hebben geloofd, wat betekent dat zelfs wanneer ons het ergste overkomt, wij er het beste van kunnen maken. 

Cultuur is de ziel zelf van de democratie, zij verbindt kennis en maakt haar vruchtbaar, zij is de enige manier om aan domheid te ontsnappen. Een cultuur is de levenswijze van een samenleving, dat wat mensen menselijk maakt en hun ziel voedt, een magisch iets dat mensen samenbrengt en verschillen overwint. Het is net als geluk, je moet het delen. Cultuur is wat de mens meer heeft gemaakt dan een ongelukje van het universum. Wij zijn sociale dieren. We voelen een wanhopige behoefte om bij anderen te zijn. Het is een constante behoefte, net zo vitaal als ademen. 

En aangezien deze nieuwe gezichten van het populisme hun vrijheidsberovende beslissingen opleggen in naam van onze « gezondheid », wil ik besluiten met een semantische herinnering: wij zijn soevereine wezens. Ons lichaam is van ons. Gezondheid behoort niet tot de geneeskunde. Gezondheid is een toestand van lichamelijk, geestelijk en sociaal welzijn, niet alleen de afwezigheid van ziekte of symptomen. En het is ons kostbaarste bezit zonder welke alles in duigen valt. Dus zorg voor je gezondheid, voor jezelf, voor ons, en onthoud dat je alleen krijgt waar je van houdt. 

Clément Triboulet, acteur en clown 

Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Espace membre

Leden