DE FIGUUR VAN HET « MONSTER » OF DE GEDACHTE ER INGELUISD TE WORDEN

Illustré par :

In het oktobernummer 2018 van het tijdschrift Kairos verscheen een artikel van Daniel Zink met de titel « Planned Balkanisations and Modest Ways to Resist Them », waarin hij terugblikt op de recente sluiting van het Internationaal Tribunaal voor het voormalige Joegoslavië eind 2017. De vonnissen van dit hof bevatten  » gegevens die zeer overtuigend zijn, maar verloren gaan in de duizenden pagina’s en genegeerd worden door de mainstream media die, zoals de auteur opmerkt, zouden hebben zou eindelijk moeten leiden tot echte debatten over het onderwerp en over de zeer ernstige feiten die door een handvol journalisten en erkende onderzoekers aan de kaak worden gesteld.

Enkele maanden later schreef een lezer ons: « IkIk herinner me dat ik in een van uw laatste edities een artikel las waarin Milošević werd geprezen. Dit moet nogal een verbazingwekkend feit zijn voor een Tijdschrift dat vecht voor het psychische en fysieke overleven van de Wereld. Milošević was altijd al een grote, kleinburgerlijke lul, maar bovenal een van de grootste seriemoordenaars van de vorige eeuw. Hoofddader van de genocide in Bosnië. Hoofdverantwoordelijk voor de urbicide in Bosnië, de verwoesting van de Kroatische stad Vukovar, het bombardement op Dubrovnik, enz., kortom voor ontelbare doden in de Balkan. Staan we automatisch aan de goede kant omdat we de vijand van het westen zijn? Net als andere grote klootzakken en seriemoordenaars als Sadam Hoessein of Assad. Maar je hebt ook ooit Poetin geprezen, nog zo’n grote eikel… ». Hij zal zijn naam ondertekenen en « voormalig lezer » toevoegen « .

De redacteur antwoordde aanvankelijk: « IkIk zal uw e‑mail doorsturen naar de auteur. We hebben Milošević nooit « geprezen ». Over dit onderwerp, nodig ik u uit om te lezen Opinie is iets waar aan gewerkt moet worden(1), over de leugens over de Balkanoorlog. Wat Assad betreft, heeft niemand van ons gezegd dat hij een engel is, we hebben alleen geprobeerd de context te herstellen die tot zijn demonisering heeft geleid, terwijl de echte belangen nu aan het licht komen en de nodige leugens volgen; dit geldt ook voor Poetin. Triest dat meningsverschillen leiden tot het niet lezen van alle andere auteurs waarin je geïnteresseerd zou kunnen zijn. Hoe dan ook, wij zullen blijven zoeken, twijfelen, vragen stellen, zelfs als dat betekent dat wij mensen onaangenaam moeten stemmen.  »

De auteur geeft een meer inhoudelijk antwoord: « Ondanks al zijn finesse is de categorie ‘zeer grote eikel’ laat ons niet toe de menselijke persoonlijkheden in hun complexiteit te vatten. Deze opmerking geldt met name ten aanzien van de voormalige Servische en Joegoslavische leider S. Milošević.  »

Zeker is dat Milošević verantwoordelijk of medeverantwoordelijk was voor een reeks onaanvaardbare besluiten, zoals die welke hebben geleid tot een ernstige achteruitgang ten aanzien van de relatieve autonomie van de Servische provincies Kosovo en Vojvodina, alsook tot ernstige discriminatie van Albaneessprekende Kosovaren (waaronder hun uitsluiting van het openbaar onderwijs)(2).

De verklaringen van Milošević die in het betreffende artikel worden aangehaald (en die door de westerse mainstream media zorgvuldig worden doodgezwegen) moeten daarom uiteraard niet zonder meer worden aangenomen (ook al zeggen ze ons wel een aantal belangrijke dingen), maar ze vestigen wel de aandacht op de enorme tekortkomingen van de verslaggeving van de westerse media over de Joegoslavische oorlogen van de jaren negentig, tekortkomingen die in de rest van het artikel waarnaar wordt verwezen, aan de orde worden gesteld.

Laten we hier enkele essentiële gegevens aan toevoegen, die helpen aantonen dat, ongeacht zijn tekortkomingen, de benamingen en vergelijkingen waaraan Milošević werd onderworpen, volkomen overdreven waren («  Hitler « ,  » Terwijl zijn fouten op de voorgrond werden gebracht, werden die van de andere betrokken partijen in het Westen grotendeels genegeerd.

DIALOOG GESABOTEERD DOOR WESTERSE « BEMIDDELAARS

Laten we eerst teruggaan naar de Albaneessprekende Kosovaren. De laatstgenoemden hebben zich in het begin van de jaren negentig begrijpelijkerwijs zelf georganiseerd, de officiële verkiezingen geboycot en vervolgens hun eigen president, Ibrahim Rugova, gekozen. Er zij aan herinnerd dat zij in dit stadium nog steeds inwoners zijn van een Servische provincie; deze stappen worden echter getolereerd door Milošević, de toenmalige president van Servië. Deze tolerantie kan zeker voor een groot deel worden verklaard door Rugova’s strikte pacifisme(3). Maar zou een Hitler of een andere dergelijke leider deze stappen van de Albanezen hebben laten doorgaan? Natuurlijk niet. Dit betekent niet dat Milošević een groot progressief zou zijn geweest, maar in ieder geval dat hij een politicus was die in staat was tot een zekere mate van dialoog of ten minste onderhandelingen; en het betekent in ieder geval dat hij daar waarschijnlijk veel meer toe in staat was dan de stroming die hem na de « humanitaire » interventies van de NAVO heeft opgevolgd, namelijk de stroming van de Servische kerk en V. Koštunica — laten we niet vergeten dat deze kerk, die Koštunica steunde, Milošević had veroordeeld voor al zijn verzoenende gebaren tijdens de betrokken oorlogen, en vervolgens het aan de macht komen van Koštunica had toegejuicht(4).

Aan de vooravond van het Kosovo-conflict hadden wij in Rugova een president die nooit ophield de dialoog te zoeken (en die de bijnaam « Gandhi van de Balkan » kreeg).(5)); en anderzijds hadden we in Milošević iemand die, wat zijn gebreken ook waren, niet de belichaming was van het Servische ultranationalisme, maar die door de voorstanders ervan sterk werd bekritiseerd. En wat hebben de Amerikaanse « bemiddelaars » gedaan? Zij wezen Rugova af van de onderhandelingen en gaven de voorkeur aan het maffia-achtige UCK(6), terwijl de zogenaamde NAVO-media, vooral in Frankrijk, diezelfde Rugova belasterden(7), terwijl zij Milošević met Hitler vergeleken, enzovoort.

ZIJN NIET ALLE BLOEDBADEN HETZELFDE?

Nog een feit over Bosnië deze keer. In de brief van de lezer wordt melding gemaakt van de Servische bloedbaden in Bosnië. Neem het bekende geval van Srebrenica in 1995. Het is zeer interessant om het onderzoek te lezen van Mira Beham(8), een politicologe die erkenning heeft gekregen van de grote media (o.a. de Europese Commissie). Daaruit bleek dat in 1992 in dezelfde plaats een ander bloedbad was aangericht, maar in dit geval door Bosnische moslimsoldaten op Serviërs. 1.200 tot 1.500 Servische burgers werden gedood en 50 van hun dorpen werden in brand gestoken.(9) Natuurlijk wordt er in de mainstream media veel gezwegen over dit onderwerp. Dit pleit de misdaden van de Serviërs niet vrij, maar het verschaft wel essentiële aanvullende informatie. En er zijn vele voorbeelden van hetzelfde type(10).

Of Milošević nu een dubbelzinnig politicus was die schommelde tussen Servisch communitarisme en het ideaal van een multicultureel Joegoslavië, of dat hij een machiavellistische strateeg was die meer of minder begaafd was met illusies, het is in ieder geval onaanvaardbaar om alle verantwoordelijkheid voor de betreffende oorlogen bij hem en zijn gemeenschap te leggen, vooral wanneer dit gebeurt terwijl de zware westerse schuld wordt verhuld. Dit is wat onze elites en mainstream media hebben gedaan, in grote lijnen.

Daniel Zink

Notes et références
  1. Serge Halimi, Dominique Vidal, Henri Maler, Mathias Reymond, L’opinion, ça se travaille… Les médias et les «guerres justes», Agone, 2000–2014.
  2. Dictionnaire historique et géopolitique du XXe siècle, sous la direction de S. Cordelier, La Découverte, 2007, p.414, article « Kosovo », par Michel Roux.
  3. Ibid.
  4. https://www.cairn.info/revue-cites-2003–2‑page-91.htm#re8no8 – site associé à la BNF.
  5. https://www.liberation.fr/evenement/2000/10/30/le-grand-retour-du-gandhi-des-balkans_342339
  6. « Kosovo, le Bénéfice du doute », 1, France Inter, 30/05/13.
  7. « Mémoire du mal, tentation du Bien… », France Culture, 11/07/17.
  8. https://www.zeit.de/1996/13/beham.txt.19960322.xml
  9. Beham, M., Kriegstrommeln, DTV, 1996.
  10. Ganser, D., Illegale Kriege, Orell Füssli, 2016, p. 167 sq. (trad. française : Les Guerres gales de l’OTAN, Demi-lune).
Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Espace membre

Leden