CLAP VAN HET EINDE

Illustré par :

Op het moment dat ik dit schrijf, is het onmogelijk te weten of de algemene inperking zal zijn opgeheven, of het lelijke virus naar elders zal zijn vertrokken — zo ver mogelijk weg, kan men alleen maar hopen — en of er een einde zal zijn gekomen aan deze lange periode van onzekerheid en angsten van allerlei aard, al dan niet gegrond. Eén ding is in ieder geval zeker: dit lange moment zal voor velen van ons de aanleiding zijn geweest om zich op sociale netwerken te begeven, waar mooie discussies en echte uitwisselingen hebben plaatsgevonden, van overwegingen die allemaal — afgezien van de eindeloze onzin en trivialiteiten die we weer zullen hebben moeten doorstaan — in dezelfde richting gaan en die hier zeer zeker te vinden zullen zijn, onder andere pennen dan de mijne (die doet wat ze kan).

Men zou deze gedachtewisselingen en wensen kunnen samenvatten met deze formule, die zeker hard en ondubbelzinnig is, maar die zegt wat zij betekent: « Het gezeik is voorbij, wij gaan verder ». We kunnen ons ook het beroemde Jaar 01 van Gébé in het weekblad Pilote herinneren, in de nasleep van mei 68, waarvan een film is gemaakt die mijn generatie heeft getekend. In feite hebben wij de afgelopen weken gezien hoe mensen gedwongen werden thuis te blijven, anderen gedwongen werden naar hun werk te gaan met het risico van verspreiding van de epidemie onder en tussen deze werknemers, van wie sommigen om deze redenen in staking zijn gegaan of gewoon hun post hebben verlaten. Tot groot ongenoegen van de ondernemers en de slappe koppen van overdreven economisme tegen elke prijs, die schreeuwden en in deze deserties de ondermijning zagen van hun winsten en hun dogma’s. Het afremmen of zelfs stopzetten van vele activiteiten, het feit dat voor de onwilligen maar opmerkelijk burgerzin de gebruikelijke dwangmatige aankopen tot het strikt noodzakelijke werden beperkt, dit alles had tot gevolg dat, algemeen gesproken, de grote machine aangedreven door de pseudo-noodzakelijkheid van de consument vrijwel tot stilstand kwam. En vreemd genoeg leek niemand er al te veel over te klagen bij de mensen die het in de eerste plaats aangaat: de consumenten van alles en nog wat.

Wij zullen gemerkt hebben — en de getuigenissen uit de hele wereld zullen dit bevestigd hebben — dat door deze algemene vertraging van activiteiten en verplaatsingen — praktisch geen auto’s meer op straat, steeds minder vliegtuigen in de lucht — de lucht in de steden plotseling beter in te ademen was, dat de luchtvervuiling overal afnam en dat het er eindelijk op leek dat wij in de gebieden die gewoonlijk verstopt zijn met de duizend giftige stoffen die ons lichaam aantasten, vrolijk de ramen konden openen om verkwikkende en herstellende lucht naar binnen te laten stromen. Anderzijds is het velen natuurlijk niet ontgaan dat deze constatering onherroepelijk het hele systeem veroordeelt, een hele wereld die tot nu toe de oorzaak is geweest van allerlei omwentelingen waarvoor wij nu de prijs betalen. Uit vele studies blijkt inderdaad dat de regio’s die het meest door de verspreiding en de omvang van het coronavirus werden getroffen, de regio’s waren waar de industriële activiteit het meest geconcentreerd was. Dit is bijvoorbeeld het geval in Noord-Italië, waar de epidemie zich zo snel heeft ontwikkeld dat onze verre transalpiene buren het zwaarst getroffen zijn.

Terloops wijzen wij, zowel om te lachen als om zich te ergeren, op de rampzalige wijze waarop de politieke en gezondheidsautoriteiten in Frankrijk de maatregelen hebben ingevoerd die de dreiging van een ramp moesten tegengaan waarvoor zij reeds vóór januari waren gewaarschuwd, bij monde van de voormalige minister van Volksgezondheid, Agnès Buzyn, die in een interview met de krant Le Monde heeft het, zoals men zegt, « laten gaan »; de morele en strafrechtelijke verantwoordelijkheid van de hoge machthebbers is duidelijk vastgesteld. Het bezuinigingsbeleid van de afgelopen jaren, dat door de Europese Gemeenschap is gedicteerd en door de verschillende opeenvolgende regeringen met enthousiasme is toegepast, heeft zich zowel daar als hier gericht op de restanten van de sociale bescherming, met inbegrip van de volksgezondheid. Wij herinneren aan de wijze waarop de politie in Frankrijk het personeel in de gezondheidszorg heeft behandeld tijdens betogingen waarin het catastrofale verlies van infrastructuur en personeel op dit voor de gemeenschap zo vitale gebied aan de kaak werd gesteld.

En zo.

De onzin is voorbij! We moeten verder! Van nu af aan moeten alle mogelijke oppositionele krachten in de samenleving in beweging komen. In theorie, om te beginnen, gebruik makend van de tijd die we krijgen om niets anders te doen dan denken, ieder van ons opgesloten in onze flats, onze huizen. Maar ook, natuurlijk, verenigingen, groepen, partijen, clubs, zoals in 1789, voorlopig opgesloten en verspreid. Overal en onvermoeibaar moet het denken overheersen en zijn gezicht laten zien. Dat ze worden gepubliceerd en massaal gedeeld op sociale netwerken — wat een wapen, ook, ter beschikking van deze doelstelling! — ideeën, toespraken, vermaningen, boze kreten, allerhande eisen. Want ja, het is duidelijk dat duizenden mensen zich ervan bewust worden dat het beruchte neoliberalisme en zijn stoet van zinloze maatregelen op het gebied van productie, van wat geproduceerd wordt, van wat nodig is als fossiele brandstoffen en andere voor deze productie, dat het lot van de zwaksten dat zijn eigen logica voortbrengt, ondraaglijk is; dat het absoluut noodzakelijk is alle denkbare alternatieven uit te vinden en toe te passen op alle gebieden die van invloed zijn op het leven van iedereen op wat er van onze onfortuinlijke planeet is geworden.

Deze eisen en de vele alternatieven die bijvoorbeeld de vorm zouden kunnen aannemen van een  » een plechtige toespraak tot alle politieke partijen en hun vertegenwoordigers « Dit zou worden opgesteld door de morele, wetenschappelijke en andere persoonlijkheden van ons land — een soort Comité van Wijzen — die al geruime tijd waarschuwen en ideeën voorstellen op basis van hun onderzoek en conclusies op een aantal gebieden. Natuurlijk moet ons voorbeeld ook elders gevolgd worden, door onze buren in het noorden en in het zuiden, en dat ook bij hen deze oproep van dezelfde omvang is, want alles is met elkaar verbonden en de koerswijziging moet alleen universeel mogelijk zijn. Bovendien zou ik het idee van een demonstratie willen lanceren — de opgeslotenen zouden eindelijk de benen kunnen strekken — in de straten van de hoofdstad — en waarom niet tegelijkertijd in Parijs, Berlijn, Rome, Madrid… — zodra de dramatische episode die we vandaag meemaken voorbij is en de alarmen bedaard zijn. Een grootschalige demonstratie die pressiegroepen, verenigingen, vakbonden en de massa’s mensen die naar iets anders verlangen en willen dat dat iets anders gebeurt, bijeenbrengt. Ik doe een beroep op alle gewetens, op alle goede wil, opdat dit project gestalte krijgt en degenen die daartoe de wens en de macht hebben, voortaan met elkaar spreken en uitwisselen waar dat mogelijk is.

Jean-Pierre L. Collignon

Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Espace membre

Leden