CATASTROFES, APOCALYPSES EN ANDERE CHAOS. ZONDER HET SURREALISME TE VERGETEN…

Illustré par :

Er is geen ontkomen aan. Het is onmogelijk eraan te ontsnappen, ze doen het expres. En als ze het niet expres doen, « dan is het nog erger dan erger, dat is het » (lees in één keer en beweeg je oren niet). Kortom, zoals we in het begin al zeiden, er is geen ontkomen aan. Op deze pers — kranten, radio, televisie — die bij alle gelegenheden, maar nooit bij de beste, op grove en zelfs schandelijke wijze gebruik maakt van deze rampzalige bijnamen, met als enig doel indruk te maken op en terreur te zaaien onder de lezers, toehoorders en anderen die op hun sofa onderuit gezakt zitten voor het onuitstaanbare gezicht van de Brigode. Of iemand anders, het maakt niet uit. Drie centimeter sneeuw, files aan de ingang van de hoofdstad, de sluiting van een tunnel in het centrum van onze mooie en onontkoombare hoofdstad, een moordaanslag hier of daar, een treinontsporing of een vliegtuigcrash (het omgekeerde is uiterst zeldzaam) en hier zijn ze, allemaal, schrijven ze, zeggen ze aan de microfoon of voor de camera en met trillende stem, dat de toestand op de wegen apocalyptisch is, dat er chaos heerst daar of elders; kortom, dat het bij elke bocht en in elke omstandigheid, bijna het einde van de wereld is. 

Het vooruitzicht wordt ook steeds meer geopperd door wetenschappers die de talloze klimaat- en milieuwaarschuwingen bestuderen. De grillige nieuwe president van de Verenigde Staten van Amerika van zijn kant beschouwt de hele kwestie van de klimaatverandering als een smakeloze grap die alleen tot doel heeft de ambities van dit grote en mooie land, dat 10 miljoen arme en ontwortelde mensen van allerlei pluimage telt, te schaden, Dit is natuurlijk geen ramp, noch een schandaal, maar, prozaïscher, een gevolg van het onontkoombare en natuurlijke verloop van de strijd tussen de leden van de menselijke gemeenschap, die in dit opzicht een neef is van alle andere diersoorten, waarvan de wet is « Eten of gegeten worden ». Maar herbivoren en andere herkauwers vallen niet ten prooi aan dit vreselijke en wrede adagium; men heeft nog nooit gezien dat groene weiden de dieren die zich ermee voeden dreigen te verslinden. Trouwens, laten we niet vergeten dat Adolf Hitler een strikte vegetariër was en dat hij geen alcohol dronk of verschrikkelijke sigaretten rookte, dus… 

Om terug te komen op de calamiteiten van ons land, kunnen we zeggen dat we de laatste tijd goed bediend zijn met de Publifin-affaire, die onderwerp is geweest van veel speeksel, inkt en zweet, en we zijn heel dicht in de buurt gekomen van het meemaken van een echte tsunami van een ‘surrealistische’ aard, hier zijn we. Arme André Breton; hij die in de beweging waarvan hij een van de bezielers was, een soort revolutie zag, een ter discussie stellen van de oude utilitaire refreinen, een omwenteling van de moraal, een bevrijding van de geest en van de beoefening van de poëzie in al haar vormen, Nu is de naam van wat een grote sloopplaats voor de oude wereld had moeten zijn, een van die semantische slagroomtaarten geworden die scribenten en andere publieke gladde praters, door hen betaald, lukraak gebruiken om de grenzen van hun gebrekkige inzicht te illustreren. Verwacht nu niet dat de redacteur van deze column door blijft gaan over dit pijnlijke geval van verduistering en banditisme. De pers, voor één keer bijna unaniem, maakte er een groot punt van en zal er zeker nog enige tijd op terugkomen. De tijd die de meesterlijk bedrogen burgers nodig hebben om geleidelijk het walgelijke gal te verteren dat hen naar de keel is gestegen, en om op een dag andere ondeugden tot onderwerp van hun goede aandacht te maken. 

Voor het overige zullen wij, zoals de auteur van deze regels gewoon is te doen, deze bespreking niet beëindigen zonder melding te maken van het betoverende klimaat dat de laatste tijd heeft geheerst bij onze dierbare buren over de grens in België (nog een slagroomtaart voor onze patentkopieerders), waar wij getuige zijn geweest van enkele zeer ongelooflijke en sappige avonturen; in het centrum van het

Eens te meer vinden we de kameraden van de Socialistische Partij, net zo treurig en pathetisch kreupel als die in eigen land. Ze maakten een mooie show van onbekwaamheid en kleine trucs in de eerste ronde van de De « mooie volksalliantie » mag spotten met de verspreiding van haar resultaten; zij hebben zich volmaakt hypocriet getoond en een zelfbewuste blik van berouw in de Publifin-affaire en de afgeleiden daarvan, een houding die hen zo slecht uitkomt. 

En tot slot zou het goed zijn als een groot deel van de publieke opinie het ontslag zou eisen van ALLE politieke medewerkers van deze Belgische stad, in alle federale en regionale assemblees; dat ze ALLEMAAL vertrekken! Maar het ziet er niet naar uit dat dit op korte termijn zal gebeuren. Hoewel, je weet maar nooit, niets is onvoorspelbaarder dan de populaire massa. Dit jaar herdenken we echter de honderdste verjaardag van de Bolsjewistische Revolutie… 

« Het zou goed zijn als een groot deel van de publieke opinie het aftreden van al het politieke personeel zou eisen. Laat ze allemaal gaan! » 

Post scriptum : Het is de lelijke copycat van JL Mélenchon, Benoît Hamon, die de socialistische voorverkiezing heeft gewonnen. En dit mannetje staat niet ver af van de eis dat de leider van France Insoumise trouw aan hem zweert. Ben je gek? 

Jean-Pierre L. Collignon. 

Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Leden