Kairos nr. 31

Onze druppel water

Het is meer dan verleidelijk om te zeggen dat alle dingen die in deze wereld gebeuren en die samen bijdragen tot de donkerste toekomst, onderling afhankelijk zijn, maar respecteer enkele principes die aan de basis liggen van deze pathologische continuïteit. Wij zullen niet ophouden te herhalen wat ons het belangrijkste lijkt: de ondergeschiktheid van het leven, van de moraal, van de natuur, van alles, aan het geld. Zo hebben de genetische modificatie van zaden, planten, dieren, het gebruik van pesticiden, de kolonisatie van de planeet door auto’s, het massatoerisme, kernenergie, oorlogen, terrorisme… altijd zeer duidelijke verbanden gehad met geld en de wens om er meer van te hebben.

De plundering en slachting van de Nieuwe Wereld was slechts de opmaat tot vijf eeuwen westerse wreedheid. Meer dan 500 jaar hebben dus niet alleen geleid tot de materiële verrijking van de westerse landen ten nadele van de andere, maar, nog spectaculairder, tot het feit dat deze landen erin geslaagd zijn iedereen het idee op te leggen van een continuüm waarin alle naties van deze planeet vertegenwoordigd zouden zijn, met bovenaan de lijst de ontwikkelde landen, zij die de voorstellingen van de wereld beheersen, en daarachter, afhankelijk van hun positie, de ontwikkelingslanden, de arme landen met een zware schuldenlast, de onderontwikkelde landen, enz. Wat een prestatie om erin geslaagd te zijn de planeet te plunderen, culturen, plaatselijke economieën, landbouw- en fokmethoden, voorouderlijke kennis te vernietigen… en zich tegelijkertijd voor te doen als een grote verlosser en de geplunderde volkeren te beloven dat zij zich zouden kunnen ontwikkelen zoals het Westen, dat hun vlees, land en bloed nodig had om zijn manier van leven veilig te stellen, » niet-onderhandelbaar « .

Deze manier van leven van onze liberale samenlevingen, En Marche!naar leegte, nietigheid en vernietiging, die al onze autonome capaciteiten wil afknabbelen en ons volledig afhankelijk wil maken van de Markt, als een God die onze relaties, onze communicatie, onze bewegingen, ons vermogen om onszelf in ruimte en tijd te situeren, onze vrijetijdsbesteding, onze leesgewoonten, onze voeding, het volledige beheer van onze huizen… die haar volmaaktheid zal hebben bereikt wanneer wij niet meer weten hoe wij tomatensaus, azijn en bicarbonaatreiniger moeten maken, of hoe wij zelf een boek moeten lezen, en wanneer wij onze onontbeerlijke behoeften in de plaats stellen van de door de markt gecreëerde behoeften.

Welke sfeer van autonomie hebben we nog? Wat zullen de bankiers, nutteloze effectenmakelaars, allerhande leidinggevenden en bureaucraten in pakken die nergens toe dienen, doen wanneer het systeem instort? Wat zullen zij doen die hun tijd verspild hebben door hen te dienen? Wie weet hoe je een molen bouwt, een meubel repareert, hout hakt, brood bakt, een fiets repareert, een groentetuin bewerkt? Moeten wij ons niet dringend verenigen, ons verzetten tegen de vernietiging van wat ons nog rest van autonomie, de grote leugen benoemen en bekendmaken, die in stand wordt gehouden door deze genormaliseerde schizofrenie, die zelfs de gezondste mens gek zou maken, waar de architect van het belastingparadijs Luxemburg voorzitter is van de Europese Commissie, terwijl zijn voorganger Barroso, die nauwelijks zijn ambtstermijn heeft voltooid, in dienst is getreden bij Goldman Sachs, de firma die de markten beheerst, de reusachtige octopus die bijdraagt aan de vernietiging van de wereld en zijn bewoners.

Als het « nieuwe schooljaar » een periode is van een merkwaardige mengeling van nieuwe grote dromen en mogelijke projecten, maar ook van wanhoop en pessimisme over het feit dat alles slechter wordt zonder dat men iets kan doen aan de belangrijkste oorzaken, moet dit niet worden gezien als defaitisme, maar als een verlangen om omde wanhoop te overwinnen, om een collectieve kracht te ontmoeten die in staat is om dingen te veranderen. Het spontane en toenemende aantal contacten van verschillende collectieven met ons tijdschrift suggereert een kloof in convergentie. Convergentie zal alleen plaatsvinden als de toenaderingen gebaseerd zijn op een gemeenschappelijke erkenning van de noodzaak van de verdwijning van het produktivistische systeem, dat heel tevreden is met kleine « alternatieven » die het niet in zijn kern aanvallen.

Kairos is bedoeld als een druppel in de oceaan die daartoe zal bijdragen. Wachten op een gemeenschappelijke stroom?

Alexandre Penasse

Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Espace membre

Leden