Kairos n°4

Op 14 november vond een Europese demonstratie tegen « bezuinigingen » plaats. Algemene stakingen (Griekenland, Italië, Spanje, Portugal) of gedeeltelijke stakingen, demonstraties, openbare forums, solidariteits‑, media- en politieke acties, bijna alle Europese landen zijn theaters van volksmobilisatie geweest. Deze beweging, waarvan de omvang een idee geeft van de krachten die in beweging worden gezet, wordt aangevoerd door de vakbonden.

De slogans varieerden naar gelang van de actoren en de landen, maar van alle kanten stelden de organisaties de dodelijke logica van de « bezuinigingen » aan de kaak, die heel Europa naar de afgrond drijft, zonder de productivistische oorzaak ervan aan te pakken. Vakbonden hebben geen mandaat om de hele wereld te veranderen, hun voornaamste taak is de bescherming van hun leden. Maar de weg van de geschiedenis en de krachten die zij daarin hebben geworpen, hebben deze organisaties tot belangrijke sociale actoren gemaakt in Europa en elders in de wereld.

Welke sociale veranderingen worden door de vakbonden bevorderd? Wat zijn de belangen, oriëntaties en voorstellen (stichtingen?) die hen drijven? Wij zijn van mening dat de vakbonden bijna systematisch hebben gepleit voor meer groei, althans sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het Europees Verbond van Vakverenigingen bijvoorbeeld , « opgericht in 1973, [qui] vertegenwoordigt nu 85 vakbondsorganisaties in 36 Europese landen, alsook 10 sectorale federaties » , strijdt voortdurend voor groei en economisch herstel. Het opeisen van « een groter stuk van de taart » (de vruchten van de groei) blijft de strategische oriëntatie van de vakbonden. De gevechten waren hard omdat de werkgevers niets van hun winsten wilden afstaan. Maar de gevechten gingen hand in hand met de voorstanders van kapitaal voor meer groei.

Wat gebeurt er nu? Milieuactivisten met gezond verstand zeggen al lang « ontgroeien of recessie ». Wij hebben collectief niet gekozen voor vermindering (onze ecologische voetafdruk, niet het openbaar vervoer…), en dit is de recessie. De taart groeit niet langer en zal zelfs krimpen naarmate de natuurlijke hulpbronnen, die het eerste ingrediënt van het taartrecept vormen, schaarser worden — de arbeid van de werknemers is het tweede. We zien dit in Griekenland: de strijd om de taartaandelen is veranderd in een oorlog om de kruimels. Dus moeten we het recept veranderen.

Wij leven in een tijd van grote tegenstellingen, en om een fatsoenlijke weg in te slaan, moeten wij een nieuwe manier van maatschappij maken uitvinden en kiezen. De vakbonden zijn onze grootste « vijanden ». Zij zijn een onvergelijkbare mobiliserende kracht, zij zijn georganiseerd en zij bevorderen sociale rechtvaardigheid. Maar zij pleiten voor groei, en dat is het probleem! « Niet meer ‘meer en meer’. Hoe kunnen we een fatsoenlijk en smakelijk leven leiden? De oplossingen zijn ontelbaar, ze bestaan overal. De eerste prioriteit is te stoppen met het voeden van de vernietigingsmachine. De rest volgt hieruit. En de vakbonden hebben hier een belangrijke rol te spelen.

Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Espace membre

Leden