Kairos 47

Illustratie: Christophe Nottet

Het is interessant om mensen te horen praten over de huidige situatie, hun mening te horen geven over de cijfers, de evolutie en de toekomstvoorspellingen, de regeringsmaatregelen, het vaccin, de maskers… Uit deze meningen ontstaan « kampen », met « pro » en « anti » mensen. Zo ontstaat er verdeeldheid, zelfs onder degenen die kort daarvoor nog verenigd waren rond een gemeenschappelijke interpretatie van de wereld en de wil om haar te veranderen(1).

Maar aangezien de meerderheid van de bevolking haar informatie hoofdzakelijk ontvangt van de overheidsinstanties van de massamedia, zijn de verschillen meestal niet meer dan reacties die variëren naar gelang van de persoonlijkheidskenmerken van elk individu(2) In het geval van een nieuwsbericht zal de een of de ander dezelfde informatie van het televisienieuws ontvangen, die door een persoonlijk filter zal gaan en tot een mening zal leiden. 

Het Ministerie van Informatie verbergt, censureert, liegt, vermaakt, focust, geeft tegenstrijdige informatie… In deze context is het onmogelijk dat de mening vrij is. Zoals Hannah Arendt zei: « Vrijheid van meningsuiting is een farce als informatie over de feiten niet gewaarborgd is en als de feiten zelf niet het onderwerp van debat zijn « (The Crisis of Culture, 1961). Wij zouden echter kunnen trachten degenen die nog in staat zijn te aanvaarden dat de waarheid wordt geconstrueerd en niet wordt ontvangen zoals zij is, met elkaar te verzoenen door bepaalde vragen te stellen die geen verdeeldheid zaaien en hen tot overeenstemming zouden moeten brengen, twijfels wegnemen en aantonen dat het onderwerp ongetwijfeld iets mist om vrij te kunnen denken en meningen te construeren(3). Kortom, deze vragen mogen niet leiden tot de conclusie dat zij het niet waard waren gesteld te worden: 

- Waarom heeft de staat sinds het begin van de Covid-19 episode systematisch en categorisch geweigerd zijn standpunt te herzien ten aanzien van alle voorstellen, informatie en getuigenissen die tegen het officiële voorschrift ingaan? Zo zijn er sinds het begin van Covid-19 in België vele oproepen, witte kaarten, open brieven, geschreven door beroepsbeoefenaren in de gezondheidszorg, zonder dat er ooit een debat op volgde en zonder dat dit invloed had op de gedragslijn van de regering.

- Waarom worden overeenkomsten en deals met multinationals geheim gehouden, terwijl de besluiten die worden genomen van grote invloed zijn op ons leven en daarom volledige transparantie vereisen? De mensen moeten weten of de keuzes die in hun naam worden gemaakt in het algemeen belang zijn of in het belang van een paar multinationals.

- Waarom blijven de werkzaamheden van de deskundigengroepen gehuld in ondoorzichtigheid(4)?

- Waarom kan er geen debat worden gevoerd over de verzadiging van de ziekenhuizen, die volgens sommigen alleen te wijten is aan de in het verleden genomen politieke maatregelen (verlaging van de gezondheidsbudgetten, numerus clausus, devaluatie van de zorgberoepen, enz. Als dit waar is, is er geen sprake van een echte pandemie met een hoge letaliteit, een van de kenmerken ervan.

- Waarom worden de veronderstelde gunstige effecten van indamming niet afgewogen tegen de dramatische gevolgen die deze zelfde maatregelen zullen veroorzaken?

- Waarom zou de staat zich vandaag moeten ontpoppen als een macht die uitsluitend ten dienste staat van het algemeen welzijn, met inbegrip van de gezondheid, terwijl hij decennialang de volgende zaken niet heeft voorkomen of georganiseerd: armoede, intensief gebruik van pesticiden, ongelijkheid in het onderwijs(5)Het gaat onder meer om luchtverontreiniging, intensief autogebruik, junk food, de achteruitgang van de openbare diensten, de privatisering van de media, de tweedeling in de gezondheidszorg, de opwarming van de aarde, enz. Dit geeft aanleiding tot de gedachte dat zij alleen actief is in het kader van een groeisamenleving die enkele individuen bevoorrecht ten nadele van de massa, waarbij de vaccinroute in de huidige Covid-episode opnieuw suggereert dat business as usual wordt voortgezet? 

- Waarom houden politici en hun deskundigen ons al maandenlang voor de gek met het idee dat het mogelijk is een virus te verslaan, terwijl dat gewoon onmogelijk is(6)?

- Waarom is de enige oplossing voor de regeringen het vaccin, terwijl er geen transparantie is (zie punt 2) en het vaccin een commerciële oplossing lijkt te zijn? 

- Waarom worden degenen die een andere kijk op de situatie hebben dan de officiële, stelselmatig belasterd, ontslagen en gecensureerd? 

Al deze onbeantwoorde vragen, die niet uitputtend zijn, tonen aan dat er geen echt debat wordt gevoerd. In de huidige waanzin worden we blind achtergelaten als we naar de mainstream media luisteren. Deze laatste en de regeringen verhinderen dat de hier besproken kwesties worden besproken. Zij willen, zoals altijd, de illusie van consensus wekken. Achter de wens om een hersenschim te vormen van een « solidaire natie van burgers  » (Macron), zoals in het tijdperk « Wij zijn allen Charlie  » en zijn plechtige toespraken(7), schuilt het bevel tot slaafse conformiteit: « Werk, consumeer, zwijg, wij zorgen voor u « .

Alexandre Penasse

Notes et références
  1. À ce titre, le Covid-19 révèle certainement des divergences profondes endormies auparavant (comme le rôle que l’un ou l’autre attribue à l’État). Plus que d’être une cause, l’épisode actuel serait alors un révélateur.
  2. Traits eux-mêmes « politiques » et déterminés par le système dans lequel le sujet évolue. Réalité évidemment tue par le pouvoir, qui vante – et vend – d’autant plus la liberté de penser qu’elle est nourrie par ces mêmes officines.
  3. Et donc se constituer comme sujet.
  4. https://www.lespecialiste.be/fr/actualites/pas-de-raison-de-maintenir-lesavis-d-experts-secrets.html
  5. La Belgique est le pays le plus inégalitaire des pays de l’OCDE, c’est-à-dire que plus on est pauvre plus on échoue à l’école en Belgique.
  6. Voir « On ne peut pas gagner la guerre contre le coronavirus », Kairos, septembre-octobre 2020, ou https://www.kairospresse.be/?s=coronavirus
  7. Voir « Nous ne sommes pas tous Charlie », Kairos, février-mars 2015, et sur le site https://www.kairospresse.be/article/nous-ne-sommes-pas-tous-charlie, et le dossier : https://www.kairospresse.be/dossier/tous-charlie-plus-complexe
Powered By MemberPress WooCommerce Plus Integration

Espace membre

Leden